Queſtio.xiiij.

ſic ut corpora celeſtia. et inde eſt ꝙ ſunt incorruptibilia. ſed non alia quoꝝ ſpēs plura requirit in quibushabeat ꝑfectionem. ſed qd̓ nobilius eſt: deo attribuēdum eſt. et etiā ſpecies diuīa maxīe ꝑfecta ē. ergo ip̄aeſt in vno ſolo ſingulari: ſiue vna ſola ꝑſona abſqꝫ omni pluralitate. ¶ Item vanū eſt ponere multitudinemvbi natura perfectam habet vnitatem. ſed poſita vnitate. diuina in vno idem habetur. ſcilicet ſumma potentia. ſumma felicitas ⁊cͣ. ergo vnitas diuini eſſeeſt ſolum in vno. ¶ Item omnis multitudo et pluralitas reducibilis eſt ad aliquā vnitatem. ſed ſi poniin diuino eē pluralitas. nō eſt reducibilis ad aliquāvnitatē. qꝛ nec ad vnitatē nature nec ad vnitatē ꝑſoneergo in diuino eſſe nullo modo poteſt eſſe pluralitasMinor patet. cōſtat ꝙ illa pluralitas ſi eſſet in deo:nō eſſet pluralitas nature. ſed ad vnitatem nature n̄reducit̉ niſi pluralitas nature. ergo illa pluralitasnon reducitur ad vnitatem nature. Similiter nec advnitatem ꝑſone: qꝛ vnitas ꝑſone nulla cōmunis eſt illis pluribus. ¶ Item vnitas ⁊ pluralitas ex oppoſitocōdiuidunt ens. ſi ergo vnitati per ſe inquātū huiuſmodi attribuitur ꝑmanentia et conſiſtentia ip̄ius eēergo multiplicationi et pluralitati attribuitur oppoſitum: videlicet corruptio et deſitio ip̄ius eſſe. Ꝙ autem vnitati attribuatur permanentia et conſiſtentiaipſius eſſe: patet per Boecium in libro de conſolation. omne quod eſt. tamdiu manet atqꝫ conſiſtit: ꝙͣdiu vnum eſt. ſed neceſſe eſt interire atꝫ diſſolui cumvnum eſſe deſierit. Si ergo a diuino eſſe relegata eſtoīno deſitio eſſe. ergo et omnis pluralitas relegata ēab ipſo ¶ Contra. virtuoſior eſt vnitas que poteſt eēeadem in pluribus nō multiplicata. ꝙͣ illa que nonpoteſt eſſe niſi in vno ſolo: quia iſta coartatur. illa nōſed vnitas diuini eſſe eſt cui nihil deeſt de neceſſitate:ergo ip̄a eſt vnitas in pluribꝰ non multiplicitas. eſtergo in pluribus ip̄am habentibus ſcꝫ in patre in filio et in ſpiritu ſancto. ¶ Item ſuppoſita hac propoſitione per ſe nota. ꝙ eſſe diuinum eſt ſummum atꝫ ꝑfectum bonum. Item ſuppoſito ꝙ perfectio boni conſiſtit in cōmunione. Tercia ſuppoſitio eſt. ꝙ cōmunionon eſt eiuſdem ad ſe ſed vnius ad alterum. Ex hisergo neceſſario relinquitur. ꝙ ponēda eſt pluralitascum eſſe diuino. quia vbicunqꝫ eſt ponere cōmunionem boni vnius ad alterum: neceſſe eſt ponere pluralitatem. quia ibi eſt ponere alterum et alterum vl̓ alium et alium. Sed in deo eſt ponere ſummum bonumſicut patet ꝑ primam ꝓpoſitionem. et cōmunionē boni ſicut patet per ſecundam. quia aliter nō eſſet bonūperfectum: et vnius ad alterum ſicut patet ꝑ terciaꝫ.ergo in eſſe diuino eſt ponere pluralitatem. Terciaeſt ratio Richardi per rationem caritatis ſuppoſitistribus ꝓpoſitionibus per ſe notis. Prima eſt ꝙ vbieſt ſumma bonitas: non poteſt deeſſe ſumma caritasSecunda eſt ꝙ ſumma caritas non eſt amor priuatꝰſed cōmunis: quia ſic eſſet diminutus. Tercia eſt ꝙamor cōmunis non priuatus eſt amor currens in alterum. iuxta quod dicit Rich̓. in libro de trini. quiaoportet vt amor in alterum tendat vt caritas eē queat. nullus enim pro priuato ⁊ proprio ipſius ſui amore dicitur proprietatem habere. Ubi auteꝫ totius bonitatis plenitudo eſt: vera et ſumma caritas de eē nōpoteſt. nihil enim caritate melius nihil caritate perfectius. Ex his ſequitur. ꝙ in diuino eſſe ſit pluralitas. quia in deo eſt ſumma bonitas. ergo in ipſo nondeeſt ſumma caritas ſicut patet per primam propoſitionem. ergo in ipſo eſt amor cōmunis. currens in alterum: quod patet per ſecundam et terciam propoſitionem. quia in deo eſt alter et alter ſiue alius ⁊ aliꝰ.relinquitur ergo ꝙ in diuino eſſe ē pluralitas. ¶ Idēoſtendit Richardus de ſancto victo. ꝙ illa caritas vl̓

amor non erit in aliquid extra deum quod ſit creatūdicens. ſummam caritatem erga perſonam creatamhabere non poſſet. inordinata enim caritas eſſet ſi ſūme diligeret et ſumme diligendus non eſſet. vt autemcaritas ſumma et ſumme perfecta ſit: oportet vt ſit:tanta vt maior eſſe non poſſit et talis qua non poſſiteſſe melior. ꝙͣdiu autem quis nullum alium ꝙͣ ſeipſūdil igit. ille quem erga ſe habet priuatus conuincit:quoniam ſummum caritatis gradum nondum apprehendit. ſed ꝑſona diuīa ꝑfectōꝫ nō haberet ꝙͣ vt ſeip̄aꝫ dilige̓t: ſi condignā ꝑſonā oīno non haberet. diuine autem perſone condigna non eſſet perſona quedeus non eſſet. vt ergo in illa diuinitatis natura plenitudo caritatis poſſit locum habere: oportet diuinam aliquam perſonam perſone condigne caritateꝫſuam communicare: et eo ipſo conſortio non carere. ¶ Idem Richardus in libro de trinitate. arguitiſtud per rationem beatitudinis ſuppoſitis tribuspropoſitionibus per ſe notis. Prima eſt. ꝙ in deo ſitſumma beatitudo. Secunda ꝙ vbi eſt ſumma beatitudo: ibi eſt iocundiſſima poſſeſſio. Tercia eſt ꝙ nullius rei ſine conſortio iocunda eſt poſſeſſio. Ex hisigitur relinquitur. ꝙ in diuino eſſe eſt ponere conſortium plurium. quia in ipſo eſt ſumma beatitudo. ergo ⁊ iocūdiſſima poſſeſſio: ergo ⁊ iocunditas pluriū.Relinquitur ergo ꝙ in ipſo eſt pluralitas et iocundiſſima beatitudo poſſidentium. ¶ Item alio modoſuppoſito ꝙ eſſe diuinum ſit eſſe perfectiſſimum. ſedeſſe in multis non de multis eſt eſſe perfectiſſimum.ergo eſſe diuinum eſt tale eſſe. quod eſt vnum in multis non de multis manifeſtatio medie eſt. naꝫ eſt eſſevniuerſalis et eſſe ſingularis. Eſſe autem vniuerſal̓eſt eſſe in multis et de multis. vt eſſe hominis eſt eſſein multis ſingularibus. et de illis. quia non eſt totuꝫeſſe quod ſint illa. homo enim non dicit totum eē iſtius hominis. in iſto enim homine eſt eſſe quantitatiset eſſe qualitatis et huiuſmodi: que non dicit eſſe hominis. propterea eſt de eſſe: non totum quod eſt eſſe illius. et ideo de illo: non vt illud. eſſe v̓o ſingularis eſtecontrario eſſe non in multis nec de multis immo eēin vno et eſſe illud vnum non de illo. conſtans autemeſt ꝙ nobilius eſt eſſe in multis ꝙͣ eſſe in vno. ſed qd̓eſt nobiliſſimum eſt deo tribuendum: ergo tale erit eſſe diuinum. ſcilicet quod habebit eſſe in multis nonin vno ſolo. ¶ Item nobilius et perfectius eſt eſſe nōde multis ꝙͣ ꝙ eſſe de multis. quia ꝙ dico partem dico non totum. Cum ergo quod eſt perfectiſſimum ſitdeo tribuendum: eſſe diuinum eſt eſſe tale quod eſt inmultis non de multis. immo vnum et totum eſſe illorum. ex hoc patet ꝙ eſſe diuinum non eſt vniuerſalevel ſingulare. ſed habens aliquid de vtroqꝫ. Ex hocrelinquitur ꝙ in deo eſt pluralitas. ¶ Item virtuoſius ē et nobiliꝰ quod poteſt eſſe in multis ꝙͣ quod poteſt eſſe in vno ſolo. Et hinc eſt ꝙ nobilius eſt eē vniuerſalis ꝙͣ eſſe ſingularis. ¶ Item nobilius eſt eſſevnum in multis non multiplicatum in illis ſed manens omnino idem ꝙͣ eſſe in multis vnum multiplicatum in illis. velut eſt eſſe vniuerſale quod quidemeſt eſſe in multis ſingularibus multiplicatum ī illis.Nobilius autem et virtuoſius eſſe eſt deo tribuendum: ergo diuinum eſſe eſt vnum in multis nec multiplicatum in illis. ergo in diuino eſſe eſt pluralitas¶ Solutio concedendum eſt ꝙ vnitas diuini eſſe eſtvnitas in pluribus. et hoc oſtendit perfectionem ip̄ius quod eſt vnitas in pluribus non multiplicata ſedmanens eadem: non de illis ſed totum eſſe illorum.¶ Quidam tn̄ in cōtrarium obijciunt ſic. eſt pluralitas in pluribus. et eſt pluralitas in vno. Eſt autē vnitas in pluribus et eſt vnitas in vno. primū imꝑfectionis maxime eſt: ergo vltimum quod maxime diſtat