eternitas nihil aliud ſit ꝙͣ ſua eēntia. ſequeretur ꝙ eiꝰeſſentia eſſet diuerſa per partes ẜm temporum diſtinctiones. quod eſt impoſſibile. Relinquitur igitur ꝙ n̄eſt tota in ſingulis partibus ſiue ſemper: cum ſemperdiſtribuat pro ſingulis temporibus. ¶ Idem in eodeꝫ.quod totum eſt in aliquo loco: nihil eius eſt quod nonſit in eodem loco. Item de quo nihil eſt ꝙ non ſit in aliquo loco: nihil de eo eſt quod ſit eodem tempore extraeundem locum. quod igitur totum eſt in aliquo loco:nihil eſt eodem tempore quod ſit extra ipſum locum.Impoſſibile eſt igitur ꝙ vnum totum ſimul ſit ī diuerſis locis. quia ſi totuꝫ eſt in vno loco: nihil eius eſt exͣin alio loco in eodem tempore. relinquitur igit̉ ꝙ diuina eſſentia non eſt tota in omnibus locis ⁊ vbiqꝫ. ergopari ratione nec in omni tempore ⁊ ſemper. quia ſi tota eſt in aliquo tempore: nihil eius erit extra illd̓ tempus in aliquo tempore. relinquitur igitur ꝙ impoſſibile eſt ꝙ tota ſit ſimul in omni tempore ⁊ ſimul. ¶ Contra. Anſel. irrefragabiliter conſtat ꝙ ſine diuina eſſentia nec aliquid vſꝙͣ nec vnꝙͣ: quia ſine ea nihil eſt. neceſſe eſt igitur eam eſſe vbiqꝫ ⁊ ſemper ⁊ in omnibꝰ locis ⁊ in omnibus temporibus. ⁊ quia ſimplex eſt: totoerit vbiqꝫ: tota erit ſemper. ¶ Item Richar. in libro detrinitate. Si omnipotens eſt conſequenter ⁊ vbiqꝫ poteſt. ſi vbiqꝫ poteſt: potētionaliter vbiqꝫ ē. ſi vbiqꝫ potētionaliter: vbiqꝫ eſſentialiter. quia n̄ eſt aliud eius potentia ⁊ aliud eius eſſentia. Si autem vbiqꝫ eſſentialiter eſt. ergo ⁊ vbi locus ē ⁊ vbi locus nō eſt. erit itaqꝫintra omneꝫ locum. erit ⁊ extra omneꝫ locum. erit ſupra omnia. erit intra omnia ⁊ extra omnia. ¶ Itē quoniam ſimplicis nature eſt deus: non erit hic ⁊ ibi ꝑ partes diuiſus ſed vbiqꝫ totus. erit itaqꝫ in quantulacūqꝫcuiuſlibet totius parte totus. ⁊ in toto totum. ⁊ extͣ totum totum. ¶ Item idem in eodeꝫ. ſicut eorum que nōdum ſunt nihil eſt ei futuruꝫ: ſic omniū eorum que iaꝫnon ſunt nihil eſt ei preteritum: ⁊ omniū eorum que iapreſentialiter ſunt nihil eſt ei tranſitorium. ¶ Quodconcedendum eſt. Ad obiecta ẜm Anſel. reſpondendūꝙ in illis que lege loci aut temporis coartantur: ſicutea que ſic ſunt in loco vel tempore: vt loci ſpacium veldiurnitatem temporis non excedant. tenet illud quoddicitur vnum ⁊ idem totum non poſſe ſimul eſſe in diuerſis locis ⁊ temporibus. In his v̓o que huiuſmodinon ſunt: hocipſuꝫ nulla neceſſitate concluditur: quale eſt diuina natura. quod ſic probat anſel. cuius amplitudini aut diuturnitati nulla mēta vel a loco vel atempore opponitur. in his nullum eſſe locum vel tempus vere ꝓponitur. quia locus non facit ei quod locꝰ:nec tempus quod tempus. Ex quo ſequitur ꝙ nullatenus loci aut temporis continentia cingitur. nulla eorum lege conſtringitur. Quoniaꝫ ergo ſummam eſſentiam totam neceſſitas exigit nll̓i loco aut tempore deeſſe. ⁊ nulla ratio loci aut temporis prohibet omni loco aut tempori ſimul totam adeſſe. neceſſe eſt eam ſiml̓totam in omnibus locis ⁊ temporibus preſentem eſſe¶ Ad illud ergo quod primo obijcitur iam patet reſpoſio. Nam in omnibus temporibus dicitur tota ſimul:ꝙͣuis ipſa tempora nō ſint ſimul. quia etſi ipſa tempora ſuccedant ⁊ tranſeunt: eternitati tamē eius nō trāſeunt. ſicut probat Richardus. ¶ Ad ſecundum iaꝫ patet reſponſio. nam cum totum dicatur multipliciter.vno modo totum ex partibus conſtitutum. alio modoquod ſic eſt vt nihil eius ſit extra. tercio modo quod ēperfectum ⁊ completum. hoc vltimo dicitur diuina natura tota in om̄ibus locis ⁊ temporibus tota ⁊ vbiqꝫ⁊ ſemper: quia perfecta ⁊ cōpleta. Unde nota ẜm anẜ.in om̄i loco ⁊ tempore eſt: quia nulli abeſt. In nll̓o v̓oeſt: quia nullum locuꝫ aut tempus nec in ſe recipit diſtinctiones locorum aut temporum. vt hic vel illic velalicubi. aut nūc vel tunc vel aliqn̄. quoniaꝫ hec circū-

ſcriptorum ⁊ mutabiliuꝫ propria ſunt. ⁊ tamen hec deea quodāmodo dici poſſunt. quoniaꝫ ſic eſt preſens oībus circumſcriptis ⁊ mutabilibus: acſi illa eiſdeꝫ circumſcribatur locis ⁊ mutetur temporibus. Si autemqueratur: que ſit intentio eius quod eſt ſemper cuꝫ dicitur: deus eſt ſemper. Reſpondendum vno modo ẜmAuguſti. ꝙ ſemper ſupponit vniuerſum tempus. vndeſenſus eſt: deus eſt ſemper .i. deus eſt in omni preſentiin omni preterito ⁊ in omni futuro. Scd̓m v̓o Anſel.in monolo. multo verius intelligitur ſignare eternitatem que ſibipſi nunꝙͣ eſt diſſimilis: ꝙͣ temporum varietatem que ſibi ſemper in aliquo eſt non ſimilis. Cuꝫergo dicitur ſemper eſſe: ⁊ idem eſt illi eſſe ⁊ viuere: nihil melius intelligitur ꝙͣ eterne eſſe ⁊ viuere .i. interminabilem vitam perfecte ſimul totam obtinere. In hūcergo modum terminantur inquiſitōnes circa diuinaꝫimmenſitateꝫ ꝙͣtum ad infinitateꝫ. incomprehenſibilitatem. incircumſcriptibilitateꝫ. ⁊ eternitateꝫ.¶ Queſtio. xiij. de vnitatediuine eſſentinexaliter.Diuuante dei gratia ordine conſequenti inquirendū eſtde vnitate. veritate. bonitate diuīe nature. ꝗa he tres intentiones ſunt vniꝰoordinationis. ⁊ ꝙͣtum ad primuꝫ vtclarius fiat quod quērendum eſt circa diuinam vnitatem. in primis ſunt querenda iſta ꝙͣtum ad intentionēvnius ⁊ vnitatis. Primo quid ſit vnum. Secūdo qūoſe habeat vnum ad intentioneꝫ entis veri ⁊ boni. Tercio vnde cauſetur vnum in rebus. Quarto que drn̄tievnius. Quinto que oppoſitio vnius ad multa. nā iſtafaciunt ambiguitateꝫ circa inquiſitioneꝫ ſequētiuꝫ.¶ Nlembrū primūRimo queritur de ratione vnius que ponitur a philoſopho. vnum eſt ens indiuiſum in ſe: diuiſum autē ab alijs. ⁊ vnitaseſt indiuiſio entis. Et obijcitur. cum oīsdiffinitio debeat dari per priora ⁊ notiora. hec autē data ſit per poſterius ⁊ minus notum: quia eſt data perindiuiſioneꝫ que eſt priuatio diuiſionis. diuiſio auteꝫpoſterior eſt vnitate ⁊ minus nota: cuꝫ per vnitatē notificetur. ſimili ergo ratione indiuiſio minus eſt notaꝙͣ vnitas. ergo predicta diffinitio eſt male aſſignata.¶ Item querūt: an vnum quod eſt de primis intentionibus poſſit notificari per aliquod prius. ⁊ arguunt:cum vnum ponat ens in intellectu: ⁊ ſuꝑaddat ratiōeꝫaliquam qua ratione aliqua determinatur. ergo vnuꝫpoterit notificari per ens ⁊ illam rationeꝫ ſuꝑadditaꝫſicut per priora. ens enim intelligitur prius: ſimilit̓ ⁊illa ratio que additur ad ens intelligitur prior vna.¶ Item bonum dicit ens in comꝑatione ad cauſam finalem. ⁊ verum dicit ens in quodam reſpectu ad cauſam formalem. vnum v̓o dicit ens in quodam reſpectuad efficiens. ergo iſta poterunt notificari per ens ⁊ illas rationes ſicut per priora. ¶ Contra. ſi ꝑ rationeꝫadditam ad ens iſta que ſunt prime intentiōes poſſintnotificari. cum in illis rationibus intelligatur ens: ⁊preter hoc aliquid ſuꝑaddituꝫ erit adhuc diffinibilisper ens ⁊ illam rationeꝫ ſuꝑadditam. ⁊ iterum eſt querere de illa ratione. ⁊ ſic in infinitum. aut erit ſtare inprimo. prime ergo intentiones non erunt difficilioresper priora. ¶ Reſponſio. dicenduꝫ ꝙ cum ſit ens primū intelligibile: eius intentio apud intellectuꝫ ē notaprime. ergo determinationes entis ſunt prime imp̄ſſiones apud intellectum. he ſunt vnum. verum. bonum.ſicut patebit. non poterunt ergo habere aliqua prioraſpecialiter ad ſui notificationeꝫ. Si gͦ notificatio fiat