Epiſtola pauli
Deoqꝫ ⁊ nos tā xij.tam hn̄tes īpoſitā nu⁊bē teſtiū deponētes omnedpōdus ⁊ circumſtans nose pctm̄ ꝑ patientiaꝫ curramad ꝓpoſitū nobis certamēſꝫ aſpiciētes in auctorē fidei:i ⁊ ꝯſummatorē ih̓m qͥ ꝓpoſito ſibi gaudio ſuſtinuit cruF cem ꝯfuſione ꝯcepta atqꝫ īin dextera ſedis d̓i ſedet. Recogitate em̄ eū qͥ taleꝫ ſuſtinuit a pctōribꝰ aduerſus ſen metip̄m ꝯͣdictōem vt nō fatigemini animis veſtris de
oficientes. Nondū em̄ vſqꝫad ſanguinem reſtitiſtis aduerſus pctm̄ repugnantesꝑ et obliti eſtis conſolatiōisꝙ que vobis tanqͣꝫ filijs loqͥrtur dicens. Fili mi noli nes gligere diſciplinā dn̄i neqꝫfatigeris dum ab eo arguetris. Quem em̄ diligit dn̄svcaſtigat flagellat aūt omnēfilium quem recipit. In diſciplina ꝑſeuerate. Tāqͣꝫ filijs vobis offert ſe deus.y Quis em̄ filius quē nō corzripit pater. Ꝙ ſi extra di-
gna aliqua: vt dictum eſt non tamen mundum vicerunt:qꝛ forte ſi plura regna fuiſſent cōgregata cōtra eos nō potuiſſent ea vincere: ſicut illa pauca vn̄ notanter dr̄ de antiquis. Per fidē vicerūt regna: non mundū: ſꝫ de nouis dr̄.Hec eſt victoria que vincit mundū fides vr̄a. ⁊ de iſta materia dictū fuit ī additōne ſuꝑ. pſal. lxxvj. ſuꝑ illud verbuꝫhec mutatio dextere excelſe. Conſeq̄nter concludēs apl̓spͥmū principale intentū ſuuꝫ dicit. Ethi oēs teſtimonio fdei probati inuentinon acceper̄t repromiſſionē ⁊cͣ. qd̓ ītelligit̉ ẜm glo. de plena beatitudine corporis ⁊ aīe: quā ſancti cōiter non accipiunt vſqꝫ ad finē mūdi vel de bcatitudīeanime tm̄ quo ad pͥores qui nō acceperunt ſtatim vitaꝫ repromiſſam eternaꝫvſqꝫ ad xp̄m. Ex qͥbus oībus bene ꝯſideratis pꝫ ꝙ ratio fidei in bonis ſperādis ⁊ inuiſibilibꝰ cōſiſtit: nō aūt in bonis in hac vita viſisſeu iam adeptis: ꝓut quidā hebreoꝝ eſtimare videbāt̉ qd̓fuit intentū prīcipale huiꝰ capi. prout dcm̄ ē in p̄cedētibꝰ.Inu eo. ca. vbi dr̄ in poſtil. Uidet̉ etiā alicui ꝙ deū eē nōſit creditum.Additio.Eum eſſe ꝓprie loquedq̄ nō eſt articulꝰ fidei ſꝫ preIambulū ad articulos. fides em̄ preſupponit cognitionē naturalē: ſic̄ gr̄a naturā: ⁊ ꝑfectum ꝑfectibileN ca. xj. burg. facit longā digreſſionē: ¶ Replica.in qͣ int̓ cetera ponit drīam int̓ ſctōs no. ⁊ ve. teſt. ꝑagē ẜm fidē ⁊ pati: ſic ꝙ antiqͥ fuer̄t ī ſpera actiuorū: noui in ſper a paſſiuoꝝ: allegat burg. ad id qd̓ dixit circa. p̄s. Uoce mea ad dn̄m pͥmū: ſꝫ hoc ibi correctum ē: vide correctionem ibidem ⁊cͣ.¶ Capl̓m. xij.Deoqꝫ ⁊cͣ. Poſtqͣꝫ apl̓s ꝯmendauit fidē ꝑ quā mēi lbra vniunt̉ capiti. et poſuit multa exēpla fidei: hicꝯn̄r hortat̉ ad on̄dendū fidē ꝑ oꝑa exteriꝰ que tentur in corde interiꝰ. Et ciuidit̉ in duas ꝑtes. qꝛ pͦ on̄dit qͣl̓rſe dn̄t hr̄e circa mala. ſcd̓o qͣlit̓ circa bona ca. ſeq̄. ibi. Charitas frat̓nitatis. Circa primū ſciendū ꝙ duplex eſt malūſcꝫ culpe ⁊ pene. Et iō pͦ on̄dit qͣlit̓ ſe dn̄t hr̄e circa mala pene toleranda. ſcd̓o qͣl̓r circa mala culpe vitanda: ibi. Propter qd̓ remiſſas. Prīa in tres: qꝛ pͦ inducit ad tolerandūmalū pene exēplo antiqͦꝝ. ſcd̓o exēplo xp̄i: ibi. Aſpiciētestercio aucͣte ſcripture: ibi. Et obliti eſtis. Circa primū ſciēdū ꝙ ſancti dicunt̉ teſtes dei: qꝛ facto ⁊ v̓bo gl̓ificatur deꝰꝑ eos ẜm ꝙ dr̄ Eſa. xliiij. Bere vos eſtis teſtes mei dicitdn̄s. Congregatio etiā ſctōꝝ dr̄ nubes ꝓpter vite faſtidiuꝫ⁊ doctrine ſtillicidiū. ⁊ concupīe refrigeriū: ꝓpter qd̓ dicit̉Eſa. lx. Qui ſunt hi qͥ vt nubes volant: ꝓpter qd̓ apl̓us deſanctis pr̄ibus ꝑ exēpla v̓tutis nos mouētibꝰ ad tollerantiā maloꝝ: vt pꝫ ꝑ p̄dicta dic̄ ſic. a ¶ Ideoqꝫ ⁊ nos. poſteriores. b ¶ Habentes tantā nu. impo. teſtiu .i. cōgregatōnē fideliū ſctōꝝ: exēplo ſuo nos exhortantiū. c¶ Deponentes om̄e pōdus. qͣꝫtum ad pctm̄ ꝑpetratū. d Et circūſtans nos pctm̄. qͣꝫtuꝫ ad occaſiones peccādi. e ¶ Perpatientiā curramꝰ nō ſolū mala illata ſuſtinēdo. ſꝫ etiā voluntarie aſſumēdo. f ¶ Ad ꝓpoſitū nob̓ certamē. hͦ certamē eſt iuſticia dei de qͦ ſcribit̉ Eccl̓. iiij. Uſqꝫ ad mortē certa pro iuſticia. g ¶ Aſpicientes. h̓ inducit ad ideꝫ exēploxp̄i qd̓ dꝫ magꝭ nos moue̓ ad patīaꝫ: qꝛ ip̄e agnꝰ innocēspro nob̓ paſſus ē. dic̄ igr̄. g ¶ Aſpicientes oculo cordisatttente conſiderādo. h ¶ In aucto. fidei ⁊ conſum. ih̓m.
Dicitur em̄ auctor fidei inqͣntum deꝰ ip̄am fidē infundondo dr̄ etiam auctor fidei inqͣntum hō: ip̄am fidē p̄dicandodr̄ etiā cōſummator ip̄ius fidē ꝑ miracula confirmādo. etfidei p̄miū reddēdo. i ¶ Qui propo. ſibi gau. ſuſti. crucēgaudebat em̄ in ſuꝑiori ꝑte aīe ꝓpt̓ impletōeꝫ volūtatꝭ pr̄ne. ⁊ ex fideliū redēptōne: ⁊ ex ſui corporis propinqͣ glorificatōe. k ¶ Confuſiōe ꝯtēpta. quiamortē maxīe. ꝯfuſibilē volūtarie ſuſtinuit. Cōfuſio āt apparet ex qͣtuor. pͦ exloco: qꝛ in citate celebri. ſcd̓o ex ꝑte: qꝛpaſſus ē in feſto paſchali: qn̄ oēs de terra cōueniebāt ī hieruſalē. tercio rōe ſocietatis: qꝛ int̓ latrones paſſus eſt. qͣrtorōe p̄cedētis honoris. Eppoſita eī iuxta ſe poſita maiora ⁊ minora vident̉vt dr̄. .j. Elen. Et id̓oex honore qͥ ei exhibitus fuerat in hirl̓m in die palmaꝝ maior fuit ꝯfuſio paſſiōis qͣſi īmediate ſequētꝭ ⁊ qꝛ qͥ ſe hūiliat exaltabit̉. iō ſeqͥt̉l ¶ Atqꝫ in dextera ſedis dei ſedet ⁊ qꝛ ꝯſideratio dn̄ice paſſionis non valet ſolū ad patīam in aduerſis: ſꝫ etiā ad ꝑſeuerentiā: que plus oſtēdit. qꝛ reſpicit diuturnitatē mali ⁊dilatōem boni ꝓmiſſi. iō dicit. m ¶ Recogitate eū qui talē a pctōribꝰ ſuſtinuit aduerſus ſemetip̄m cōtradictōeꝫ inv̓bis ꝯtumelioſis: ẜm qd̓ hr̄ Nat. xj. Ecce hō vorax ⁊ potator vini ⁊cͣ. Et iteꝝ Vatt. xxvij. Uah qͥ deſtruis tēpluꝫdei ⁊cͣ. ſubdit cauſam ad qͥd valet iſta conſideratio. d.n ¶ Ut non fatigemī animis vr̄is deficientes: propter qd̓dicit Greg. Si paſſio xp̄i ad mēoriā reuocet̉ nihil tādurū eſt qd̓ nō equo aīo tolleret̉. Et reddit cām huiꝰ. d.o ¶ Nodū em̄ ⁊cͣ .i. vſqꝫ ad ſanguīs effuſioneꝫ. Reſtitiſtisaduerſus pctm̄ repugnātes p ¶ Et obliti. Hic ꝯn̄r inducitad toleraudū malū pene ꝑ aucͣtem ſcripture. Et diuidit̉ ītres: qꝛ pͦ ponit aucͣtem. ſcd̓o ſenſuꝫ ip̄iꝰ: ibi. In diſciplinatercio ex iſtis arguit ibi. Ꝙ ſi extra diſciplinā. Circa pͥmūerguit eos qͥ videbant̉ obliuiſci ſcripturā veteris teſta. in qͣerant nutriti dicens. p ¶ Et obliti eſtis conſo .i. ꝯſolantiset eſt emphatica locutior q ¶ Que vobis tanqͣꝫ filijs loqͥtur dicēs. Prouer. iij. mutant̉ tn̄ aliqͣntulū v̓ba ſꝫ eſt eadēſententia. r ¶ Fili mi ⁊cͣ. negligentes dicuntur quaſi nōeligentes. Et ideo ille diſciplinā domini negligit qui ip̄aꝫtanqͣꝫ bonam non eligit. ſed magis vt malam refugit.g ¶ Neqͣꝫ fatigeris. per impatientiam. Dum ab eo argueris. ⁊ ſubdit cauſam. t ¶ Quem enim diligit dominꝰ caſtigat. retrohendo a concupiſcentia. v ¶ Flagellat auteꝫomnē filium queꝫ recipit. per flagella enim retrahitur homo a proſecutione ꝯcupiſcentie. x ¶ In diſciplina. Hicponit ſenſuꝫ predicte auctoritatis. In lp̄a em̄ dixerat. Noli negligere diſciplinſtm. Et iterum. Neqꝫ fatigeris. ⁊ hecſignificant patientiam ⁊ perſeuerantiam in flagellis. ideodicit. x ¶ In diſciplina perſeuerate. tāqͣꝫ filijs vobis ſe oſfert deus: quando vos corripit: quod oſtendit conſequenter per ſimile di. y ¶ Quis enim filius quem non corripiat pater. q. d. nullus loquendo de filio vero ⁊ dilecto.z ¶ Ꝙ ſi extra diſciplinam. Hic arguit ex predictis. Et diuiditur in tres. quia primo arguit ad inconueniens ducedo. ſecundo exemplum experientie inducendo: ibi. Deinde patres. tercio vtilitatem conſequentem oſtendendo ibiOmnis autem diſciplina. In prima parte facit talem rationem. Omnes veri filij dei facti ſunt participes diſcipl̓ine ipſius per tolerantiā flagelloꝝ: ergo ſi ab ip̄a eſtis ab-