Ad hebreos

ſciplinam eſtis: cuius participes facti ſunt om̄es: etgo adulteri et nō filij eſtisa Beinde patres quidē carnis noſtre eruditores hab buimus reuerebamur eoscNum multomagis obtꝑabimus patri ſpirituū ⁊ viuemꝰ. Et illi qͥdē ī tꝑe paucoꝝ dierū ẜm volūtatē ſuāſꝫ erudiebant nos hic autemad id qd̓ vtile eſt in recipiēIdo ſanctificatōeꝫ eiꝰ. Oīsaūt diſciplina in pn̄ti qͥdeꝫvr̄ nō eē gaudij: ſꝫ meroriſl poſtea aūt fructū pacatiſſiomū exercitatis ꝑ eā reddetꝑ iuſticie. Propter qd̓ remiſ

q̄ ſas manus et ſoluta genuarerigite ⁊ greſſus rectos fas cite pedibꝰ vr̄is vt nō claudicās qͥs erret: magꝭ aūt ſat net̉. Pacē ſequimī cū oībꝰ⁊ ſanctimoniā: ſine qua neImo videbit deū. Cōtēplana tes nequid deſit gr̄e d̓i nequa radix amaritudīs ſurſum germinans impediat:b ⁊ per illam inquinent̉ multi. Ne quis fornicator aute prophanus vt eſau: qui ꝓpter vnam eſcam vendidita pͥmitīa ſua Scitote em̄ qm̄⁊ poſtea cupiens hereditate bn̄dictōeꝫ reprobatꝰ eſt:Nō em̄ īuenit penitētie lo

ſoluti: nō eſtis veri filij dei. ſed adulterini filij mundi ⁊ dyaboli: ⁊ hoc eſt qd̓ dicit̉. Ꝙ ſi extra diſciplinam eſtis cui⁊cͣ. ⁊ patet litera. a ¶ Deinde patres. hic arguit ad idemꝑ exemplū exꝑientie. Circa qd̓ ſciendū ꝙ duplex eſt differentia inter patrē carnalem ⁊ ſpūaleꝫ qͥ eſt ip̄e deꝰ. Primaeſt qꝛ pater carnalisnō generat animaꝫ:ſꝫ ⁊ tm̄ corpꝰ diſpoītdeus aūt eaꝫ infundit. Et iō pater naturalis dicit̉ pater canis. deꝰ aūt dicit̉ pat̓ſpūs: ⁊ ꝑ ꝯn̄s veriushꝫ rōnem patris: qꝛille dicit̉ verus pr̄ qͥdat formaꝫ. Et ideodiſciplina dei tanq̄patris veriſſimi eſtmaxīe toleranda. qꝛꝑ hͦ ꝯſeruat̉ ſpiritualis vita: ⁊ hoc eſt qd̓dicit̉. a ¶ Deindepatres quidē carniſnr̄e habuimꝰ erudito: qꝛ pater dꝫ filiodocumentū ſicut etnutrimentum.b ¶ Et reuerebamureos. acceptando eorum diſciplinam.¶ Num multomagis obtem. pa. ſpi. ⁊ viue. q. d. ſic dꝫ eſſe. ſcd̓a differentia inter deū ⁊ patrē carnalem eſt: qꝛ pater carnalis inſtruit filium ⁊ caſtigat ad aliqͥd tranſitoriū .ſ. ad honeſte ꝯuerſandum in hac vita q̄ breuis eſt: inſtruit etiā ẜm regulā volūtatis ſue q̄ falli pōt: deus aūt erudit filios ſuos ad eternāvitā recipiendā. Inſtruit etiā ꝑ regulā volūtatis ſue q̄ infallibilis eſt. Et iō eius diſciplina eſt maxime recipienda⁊ acceptanda: ⁊ hͦ eſt qd̓ dicit̉ hic. d ¶ Et illi quidem. ideſt patres carnales. e ¶ In tꝑe paucoꝝ dierū .i. pn̄tis vite. f. ¶ Scd̓m voluntatꝭ ſuā. q̄ falli pōt. g ¶ Erudiebātnos. quoꝝ diſciplinā recepimus. h ¶ Hic aūt .ſ. deus.i ¶ Ad id qd̓ vtile eſt .i. ad beatā vitā qua nihil melius erudit nos. k ¶ In recipiendo ſancti. eius .i. gr̄aꝫ ſanctificātem q̄ ducit ad vitam btāꝫ. l ¶ Om̄is diſcipli. hic arguiad ꝓpoſitū ex vtilitate ꝯſequente. Ad cꝰ intellectū ꝯſiderādū ꝙ malū pene quedā medicina ē: medicina āt lꝫ ſit amara ⁊ horribilis ad ſumendū ẜm ſe ⁊ abſolute: tn̄ ex ꝯſideratōne eius finis .i. futute ſanitatis fit acceptabilis ⁊ ita dieſſe de penis in pn̄ti ex ꝯſideratōne futuri p̄mij: ⁊ hͦ eſt qd̓dicit̉. l ¶ Om̄is aūt diſciplina ī pn̄ti quidē vi. nō eē gauſꝫ meroris ⁊ bn̄ dicit̉: videt̉. qꝛ ſic nō eſt ẜm rei veritatē. licꝫſic videat̉ carnalibus hoībꝰ qͥ nō ꝯſiderāt niſi vitā carnalēideo ſequit̉. m ¶ Poſtea aūt .i. in futuro. n ¶ Fructuꝫpacatiſſimū .i. beatitudinē q̄ quietat totaliter appetitum.o ¶ Exercitatis ꝑ eam reddet iuſticie. hͦ addit̉ qꝛ ꝑ iuſticiāhō beatitudinē meret̉: ij. Timo. iiij. Repoſita eſt mihi corona iuſticie. p ¶ Propter qd̓ manꝰ. Hic ꝯn̄r on̄dit apoſtolus qͣliter ſe debet hr̄e ad mala culpe vitāda. Et diuiditur in duas ꝑtes: qꝛ pͦ ponit ſuā monitōeꝫ. ſcd̓o monitōisrōnem: ibi. Nō em̄ acceſſiſtꝭ. Prima adhuc in duas: qꝛ pͦmouet hoīeꝫ peccantē. ſcd̓o nō peccantē: ibi. Pacē ſequimini. pͦ igit̉ monet ip̄m hoīem pctōrem pctm̄ vitare omiſſionis qd̓ ꝯſiſtit in duobꝰ. pͦ in ocio reſpectu boni oꝑandi⁊ qͣꝫtum ad hͦ dicit. p ¶ Propter qd̓ remiſſas manꝰ erigite. ad bonū oꝑandū: manꝰ em̄ eſt organū organoꝝ: vtꝫ. iij.de aīa: ⁊ iō manꝰ remiſſa ſignificat gnͣaliter ociū. ſcd̓o cōſiſtit in debilitate reſpectu mali tolerādi q̄ ſignificat̉ ꝑ ſolutionē genuū: qꝛ ſuꝑ genua innitit̉ totū pōdus: ⁊ qͣꝫtumad hͦ dicit. q ¶ Genua ſoluta erigite .i. fortificate ad laborem debitū ſuſtinendū. Nonet etiā apl̓s vitare peccatum

ꝯmiſſionis dicens. r ¶ Greſſus faci. rec. pe. veſtris. Rectum em̄ eſt cuiꝰ mediu nō exit ab extremis: obliquū aūtqd̓ exit ab extremis ⁊ ideo opꝰ rectū eſt qd̓ nō exit a limitibus recte rōnis. Obliquum aūt qd̓ exit. Et ſicut tybia q̄exit regulā potentie greſſiue claudicat in greſſibꝰ ſic operās extra limites rationis recte claudicat in moribus ⁊ errat: ideo ſequit̉.s ¶ Vt nō clau. qͥserret: magis aūt ſanet̉. hoc aut contingit qn̄ actꝰ ad ordīeꝫrōnis reducunt̉: qͥaſicut infirmitas corporis cauſat̉ ex inordinatōne actuū ⁊ affectionū. t ¶ Vacem ſequimini. hicmouet hoīem innocentē vt ſollicite caueat ne in pctm̄ incidat. Et diuidit̉ induas: qꝛ pͦ mouet vitare peccata ſpiritualia. ſcd̓o carnalia:ibi. Ne qͥs fornicator. Circa primū ſciendū ꝙ pctā ſpiritualia corrupunt pacēad ꝓximuꝫ ⁊ ſanctimoniā ad deum: iō dicit. t ¶ Pacē ſequimini. cauentespeccatū iniuſticie: odij: ⁊ hmōi. v ¶ Et ſanctimoniaꝫ. cauentes pctā que ſunt ꝯtra diuinā reuerentiaꝫ. x ¶ Sinequa .ſ. pace ⁊ ſanctimonia. y ¶ Nemo videbit deum. inceleſti gloria: ꝓpter qd̓ dicit̉ de pace Nath̓. v. Beati pacifiti qm̄ filij dei vocabunt̉. Et de ſanctimonia Apoca. xxj.Non intrabit in illā aliquid coinquinatum. Et qꝛ ſine pace ⁊ ſanctimonia nullꝰ hꝫ gr̄am in pn̄ti: iō ſequit̉.z ¶ Contemplantes ne quid deſit gr̄e dei. gr̄a em̄ dei nullideeſt: qꝛ deꝰ ꝑatus eſt eam dare: ſꝫ hō peccans deeſt ipſi gͣtie ſubtrahens ſe ab ipſa ꝑ ꝯtrarium pacis. ⁊ ſanctimonieEt qꝛ nō ſolū vitanda ē diſcordia ſꝫ etiā eiꝰ occaſio: iō ſeqͥt̉a ¶ Neqͣ radix amari. ſurſum ger. impe .i. ꝯtēplātes ne aliqͣ radix odij ⁊ rancoris a corde germīet ſurſuꝫ in oꝑe queimpediat pacē. b ¶ Et ꝑ illā inqͥnent̉ multi. qꝛ ad cōturbatōeꝫ pacis ſeqͥt̉ inqͥnatio ml̓titudinis. c ¶ Neqͥs for. h̓ꝯn̄r monet vitare pctā carnalia q̄ ſunt duo potiſſime .ſ. luxuria ⁊ gula: q̄ ꝑficiunt̉ in delectatōne carnali: iō dicit.c ¶ De qͥs fornicator. i ꝯtēplātes diligēter ne qͥs vr̄m ſit luxurioſus. d ¶ Aut ꝓphanꝰ .i. ꝓcul a phano. iſte ē guloſꝰqͥ de ventre ſuo facit deū: ⁊ d̓ coqͥna tēplū: ⁊ qꝛ ex gula aliqn̄ incidit hō in maiora pctā. iō ſequit̉. e ¶ Ut eſau qͥ ꝓ.vneſcā vendi. primitiua ſua. hoc hr̄ Gen̄. xxv. Ius āt primogeniture tūc temporis habuit annexum ſacerdotiumꝓpter quod primogeniti habebāt veſtes ſpeciales quibuſinduebant̉ diebus feſtiuis in ſacrificij oblatione ⁊ menſebenedictōe: ⁊ in paterne benedictōnis receptōne: ſic̄ ibidēdicit̉ de veſtibus eſau valde bonis quas rebecca ſeruabatet ideo eſau ex gula cecidit in ſymoniam vendendo ſpirituale: iacob aut non emit ꝓpria ſed redemit vexatōeꝫ ſuaꝫſciens ꝙ ius primogeniture ſuum erat: quia de hoc a matre edoctus fuerat que hoc per reuelatōnem diuinā habuerat: vt dicit̉ Gen̄. xxvij. et ideo eſau merito fuit reprobatus: vnde ſequit̉. a ¶ Scitote em̄ qm̄ ⁊ poſtea cupiēs hereditate benedictōnem reprobatus eſt. yſaac em̄ in admiratōne extaſis factus vt hr̄ Gen̄. xxvij. ꝑ reuelatōnem habuit ꝙ a deo factū erat de tranſlatōne benedictōnis ad iacob. ideo ipſam nō reuocauit: ſꝫ magis cōfirmauit ⁊ eſauipſi ſubiugauit: vtꝫ ibidem: vū ſequit̉. b ¶ Non em̄ inuenit pnīe locū: ad ꝯſequendum ius primogeniture.

Il iij