Ad corinthios I
binis mee angelꝰ ſathane qͥc me colaphizet. Propt̓ qd̓dter dn̄m rogaui vt diſcēderet a me ⁊ dixit mihi. Sufsficit tibi gr̄a mea. Nā virtus in infirmitate perficit̉.hLibenter igit̉ gloriabor ininfirmitatibus meis: vt inhabitet in me virtus xp̄i.i Propter quod placeo mihi in infirmitatibus meis:in cōtumelijs in neceſſitatibꝰ in ꝑſecutionibus ī ano guſtijs ꝓ xp̄o. Cū enim inpͦ firmor tunc potens ſum.Factus ſum inſipiens voss me coegiſtis. Ego enim at̓ vob̓ debui cōmēdari: Nivhil em̄ minꝰ feci ab his qui
x ſunt ſupra modū apl̓i. Tāyetſi nihil ſum ſigna tn̄ apl̓atus mei facta ſunt ſuꝑ vosz ī oī patīa ſignis ⁊ ꝓdigijsb ⁊ virtutibꝰ. Quid eſt eniꝫc qd̓ minꝰ habuiſtis pre cedterꝭ eccleſijs niſi ꝙ egoip̄eē nō grauaui vos donate mihi hāc iniuriā. Ecce terciohoc paratꝰ ſum venire adgͦ vos ⁊ nō ero grauis vob̓hNō em̄ quero q̄ vr̄a ſunt ſꝫi vos. Nec .n. debēt filij parētibꝰ the zaurizare ſꝫ parēf tes filijs. Ego aūt libētiſin ſime īpēdā ⁊ ſuꝑimpēdatnegoip̄e ꝓ aīabꝰ vr̄is: lꝫ pl̓o vos diligens minꝰ diligarp Sed eſto. Ego vos nō gra
uelationes qͣꝫ an̄ deo ꝑmittēte: tn̄ ip̄aꝫ refrenabat cū adiutorio diuine gr̄e. b ¶ Angelꝰ ſathane qͥ me colaphizet. illā paſſionē iliacā cōcitādo: vel carnis cōcupiſcētiā ſuis tētationibꝰ incendendo. c ¶ Propter qd̓. Hic ꝯn̄r ponit̉circa dictū remediū apl̓i petitio. Circa qd̓ ſciēdū ꝙ infirmus ignorās medici ꝓceſſum qn̄ īponit ſibi mordax em̄plaſtrū rogat medicū vt remoueat ip̄quē tn̄ medicus nōexaudit ad nutū. lꝫexaudiat ipſum adbonū ſuū: ſciēs īfirmitatē ſuā alit̓ nonpoſſe curari ſic apoſtolus ſentiēs paſſionē iliacā ſibi grauē vel tētationē carnis ſibi ꝑiculoſampetijt a ſumo medico iſta remoueri: ⁊hͦ eſt qd̓ dicit.c ¶ Propter qd̓ terdn̄m rogaui .i. pluries vl̓ forte totiēs petijt ⁊ n̄ plꝰ. ¶ Odiſcederet a me. affligēs me corꝑalit̓:vel tentās vt p̄dictūeſt. e ¶ Et dixit. h̓ꝯn̄r ponit̉ dn̄i rn̄ſioEt diuidit̉ in duas ꝑtes. qꝛ pͦ ponit̉ dn̄i rn̄ſionis actꝰ. ſecūdo eius effectꝰ: ibi. libent̓ igit̉. Circa primum dicit.¶¶ Et dixit mi .ſ. dn̄s. ſ ¶ Sufficit tibi gr̄a mea. q. d. nōeſt tibi neceſſariū vel vtile ꝙ a te diſcedat infirmitas corporalis. vel ẜm alios tentatio carnis qꝛ gratia mea quaꝫhabes ē tibi ita vigoroſa vt abſqꝫ impatiētia tolerari poſſit ⁊ tentatio ſuperari: vt ſic infirmitas vel tētatio tibi cedat ad augmētū meriti. iō ſubdit̉. g ¶ Nā virtꝰ in infirmitatę ꝑficit̉. qd̓ dupl̓r pōt intelligi. vno mō materialit̓inqͣꝫtū infirmitas eſt maͣ virtutis exercēde .ſ. humilitatisvt dictū eſt ⁊ patiētie ⁊ etiā tꝑantie. debilitatis em̄ viribꝰꝑ infirmitatē hō temꝑatior reddit̉. alio mō occaſionalit̓nā infirmitas eſt occaſio ꝑueniēdi ad ꝑfectionē inqͣꝫtumhō ꝓpriā fragilitatē cognoſcēs cautior reddit̉ ad p̄cauendū ⁊ reſiſtendū pctīs: ⁊ ꝑ conſequens exercitatior in bonis: ⁊ ſic fortior efficit̉. ꝓpt̓ qd̓ ⁊ dn̄s philiſteos ⁊ aliquosalios in terra ꝓmiſſionis reliqͥt ad exercitiū iſrl̓. h ¶ Libent̓. Hic ꝯn̄r ponit̉ dicte rn̄ſionis effectꝰ: qui duplex eſtvnꝰ gloriationis qͥ tangit̉ cū dr̄. Libent̓ igit̉ gloriabor ininfirmi. me. vt inha. in me virtꝰ xp̄i .i. vt ꝑ hoc ꝑticeps efficiar virtutū xp̄i: ⁊ cōformior ſibi. aliꝰ effectꝰ eſt gaudij: qͥtangit̉ ibi. i ¶ Propter qd̓ placeo mͥ in infir. meis .i. gaudeo in malis pene ꝓueniētibꝰ ab interiori. k ¶ In cōtumelijs mihi illatis ab exteriori. l ¶ In nec eſſitatibꝰ qͣꝫtūad defectu victꝰ ⁊ veſtitus. m ¶ In ꝑſecutiōibꝰ. a malishoībꝰ. n ¶ In anguſtijs ꝓ xp̄o .i. mͥ inflictis ꝓ xp̄o. tūcem̄ dꝫ eſſe ma gaudij Nath̓. v. Beati qͥ ꝑſecutionē ⁊cͣ.9 ¶ Cū .n. infirmor .i. cū hmōi tribulationes ꝓpter xp̄m incurro. ꝑ ¶ Tūc potēs ſum. ꝑ diuinū auxiliū mihi collatū. q ¶ Factꝰ ſuꝫ. Poſtqͣꝫ apl̓s ſeip̄m cōmēdauit: h̓ ꝯn̄rſe excuſat oſtēdēs hͦ feciſſe cōpulſus neceſſitate: ⁊ hͦ pͥmoꝓpter bona a corinthijs omiſſa. ſcd̓o ꝓpter mala ab eis cōmiſſa: ibi. Oīa ꝓpter edificationē. Prīa adhuc in duas.qꝛ pͦ facit qd̓ dictū eſt. ſcd̓o remouet quādā cauillationeꝫibi. Sed eſto. Circa primū dicit. q ¶ Factꝰ ſum inſipiēsſ. ẜm̄ reputationē vr̄am o corinthij qꝛ me cōmēdaui.f ¶ Oos me coegiſtis .i. fuiſtis in cā qꝛ ipſi fouebāt pſeudo apl̓os detrahētes apl̓o in vita ⁊ doctrina: qd̓ cedebatin piudiciū euāgelice veritatis quā ip̄e p̄dicauerat: ⁊ ſic
neceſſe habutt gr̄as a deo ſibi datas/ enarrare qͣs priꝰ tacuerat ⁊ v̓itas euāgelij quā p̄dicauerat. magꝭ cōfirmaret̉.⁊ impugnātiū ora clauderent̉. s ¶ Ego em̄ a vo. de. cōmēdari. qd̓ tn̄ omiſiſtis ⁊ detractores meos ſuſtinuiſtisꝙ aūt debuiſſent ip̄m ꝯmēdare ꝓbat ꝑ bona q̄ fecerat eisd. t Nihil .n. minus feci. vobis d̓ bono. v ¶ Ab his qͥſūt ſupra modū apoſtoli .i. petro iacobo⁊ iohanne: qͦs p̄ferebāt pſeudo apoſtolipaulo eo ꝙ fueruntcorꝑalit̓ cum xp̄o: ⁊iō de ip̄s dicit apl̓s:ꝙ nō minꝰ fecit corinthijs qͣꝫ illi fecerāt cōuerſis ꝑ eos: ⁊ꝑ hͦ ꝙ dicit nō minꝰintelligit maiꝰ: qꝛ p̄dicauit eis nō accipiēdo ſumptꝰ.x ¶ Tāet ſi nihil ſuꝫreſpectu dictoꝝ apoſtoloꝝ triū. y ¶ Signa tn̄ apl̓atꝰ mei facta ſunt ſupra vos.i. cōfirmatio doctrine mee ꝑ virtutes ⁊miracula. z ¶ Inoī patīa. vn̄ dr̄ Prouer. xix Doctrina viri ꝑ patiētiā noſcit̉. a ¶ Signis ⁊ ꝓdigijs ⁊ virtutibꝰ. v̓tutes .n. reſpiciūt oꝑa miraculoꝝ generalit̓. qꝛ oē miraculum fit diuina virtute: ſigna vero ⁊ prodigia magis ſpecialit̓: qꝛ prodigia dicūtur miracula maiora: vt ſuſcitatiomortuoꝝ ⁊ aliqd̓ hmōi: ſigna v̓o mīora: vt ſanatio leproſi vel curatio febris in inſtanti. b ¶ Quid ē em̄. Hic ꝯn̄ron̄dit ꝙ plura beneficia fecit corinthijs qͣꝫ alij apl̓i cōuerſis ꝑ eos: qꝛ p̄dicauit eis nō accipiēdo ſumptꝰ ab eis: qͦstn̄ acceperāt alij ab illis quibꝰ p̄dicauerāt. iō dicit. Quideſt em̄ qd̓ minꝰ habuiſtis .ſ. a me. c ¶ Pre ceteris eccl̓ijsa ſuis apl̓is. d ¶ Niſi ꝙ ego ipſe nō grauaui vos. accipiendo ſumptꝰ a vobis. e ¶ Donate mͥ hāc iniuriā. ironiceloquit̉ fecerat em̄ in hͦ eis magnā gr̄am. ⁊ qꝛ poſſet dicerealiqͥs pſeudo apl̓s ꝙ priꝰ abſtinuerat ab acceptiōe: vt poſtea plus hauriret: iō hͦ remouet. d. f ¶ Ecce tercio hͦ paratꝰ ſum venire ad vos. Semel .n. venerat ⁊ iterū paratꝰfuit ad veniendū. vt dictū eſt. sͣ. j. c. ſꝫ impedimentū veniēdi fuit ex ꝑte coꝝ ⁊ tercio erat paratꝰ venire ⁊ venit.g ¶ Et nō ero vobis grauis .i. nō accipiā a vobis ſumptꝰſicut nec a principio cuiꝰ ſubdit cām dicēs. h ¶ Nō eniꝫq̄ro q̄ vr̄a ſūt ſꝫ vos .ſ. adducere mecū ad ſalutē. ⁊ ad hͦ inducit ſil̓itudinē. i ¶ Nec .n. filij debēt parētibꝰ theſaurizare. Theſaurizatio .n. importat ꝓuiſionē in poſterū. filijaūt naturalit̓ ſuꝑuiuūt parētibꝰ ⁊ nō ecōuerſo: ⁊ iō naͣliseſt inclinatio ad ꝓuiſionē filioꝝ ⁊ nō ecōuerſo. tn̄ filij d̓ p̄cepto dei tenent̉ honorare patrē ⁊ matrē: n̄ ſolū eis reuerētiā exhibēdo: ſꝫ ēt ſi indigeāt nccͣia mīſtrādo: ſꝫ hͦ nō eſtthezaurizatio qꝛ nō eſt ꝓuiſio ī poſterū ꝙ aūt pͥncipes dederāt magnas diuicias p̄latꝭ eccl̓ie qͥ ſūt pr̄es eoꝝ ſpūaleſfuit ꝑ modū diſpēſationis ad dandū pauꝑibꝰ: ⁊ nō ꝑ modū thezaurizatiōis. ꝯn̄r adaptat ſil̓itudine ad ꝓpoſitū. d.Ego aūt qͥ ꝑ euāgeliū vos genui: vt dr̄. j. Coꝝ. iiij. ca.Libētiſſime īpēdā. vob̓ nō ſolū ſpūalia bona: ſꝫ ēt tꝑaſia ſūptꝰ mͥ debitos n̄ accipiēdo. m ¶ Et ſuꝑimpendarego ip̄e ꝓ aīabꝰ vr̄is. q. d. ꝓ ſalute vr̄a ꝑatꝰ ſū ſuſtine mortēhͦ .n. dꝫ platꝰ face̓ ſuis ſubditꝭ. vn̄ dictū eſt petro Ioh̓. vlt.ter. Paſce oues .ſ. exemplo v̓bo tꝑali ſubſidio. n ¶ Iꝫplꝰ vos diligēs qͣꝫ alias eccl̓ias. o ¶ Ninꝰ diligar a vob̓⁊ in hͦ oſtēdit eoꝝ magnitudinē. pi Sed eſto. Lc re-
dd ij