Ad Corinthios II

bpiētie mee: ſꝫ ⁊ ſupportateme. Emulor enim vos deiē emulatione. deſpondi em̄vos vni viro virgineꝫ caſtaꝫ exhibere xp̄o. Timeoaūt ne ſicut ſerpēs ſeduxitkeuam aſtutia ſua ita corrūlpant̉ ſenſus vr̄i ⁊ excidantma ſimplicitate q̄ eſt in xp̄o.Nam ſi is qui venit aliumxp̄m p̄dicat quē nō p̄dicapuimus: aut aliū ſpm̄ acciqpitis: queꝫ non accepiſtisr̄ aut aliud euangeliū qd̓ nōs recepiſtis: recte pateremī.t Exiſtimo .n. nihil me mivnus feciſſe a magnis apo-

x ſtolis. Nam ⁊ ſi imperitꝰyſermone: ſed n̄ ſcīa. In oībus aūt manifeſtꝰ ſum vob̓z Aut nunquid peccatū fecimeip̄m humilians: vt vosa exaltemini. Qm̄ gratꝭ euāgeliū dei euāgelizaui vobbis. Alias eccleſias expocliaui accipiens ſtipendiad ad miniſterium veſtrum. ⁊cum eēm apud vos ⁊ egeerē nulli oneroſus fui. Naꝫquod mihi deerat ſuppleuerūt frēs qͥ venerūt a macedonia: ⁊ in oībꝰ ſine onere me vobis ẜuaui ⁊ ſeruag bo. Eſt veritas xp̄i in me.

cōmendatōis rōnē. ſecūdo ip̄am cōmendatōem: ibi. Inquo quis audet. pͥma in duas. qꝛ pͦ ꝓponit intentū ſuū. ſecundo ꝓſequit̉ ꝓpoſitū: ibi. Emulor. Circa pͥmū ſciendūꝙ moralia eo ꝙ ſunt d̓ agēdis que ſunt ꝑticularia ſb̓ vnacōi regula ſic artari nō pn̄t qͥn aliqn̄ oꝑteat agere p̄ter illam regulā ex rōnabili cā. ꝓpter qd̓ homines diſcreti hāccām cōſiderantes īreputant hoc ſtultūneqꝫ malū ſꝫ bonuꝫindiſcreti aūt nō cōſiderantes nō iudicāt eē malū. p̄ceptūem̄ morale ē: nō occides. tn̄ malos occidere nō ē malum.habita ſuꝑ hoc ptāte. lꝫ hoc aliqui ſtulti ⁊ heretici dixerūteē malū. lex aūt moralis dicit ꝙ hō ſeip̄m nō cōmendet.ꝓuer .xxvij. laudette alienus ⁊ non ostuū. tn̄ in aliquo caſu bonū ē hoc ⁊ neceſſariū. vt dictū eſtca. p̄cedenti. vtpoteqn̄ taciturnitas proprie laudis vergit in p̄iudiciū v̓itatis ⁊ in detrimētū ſalutis ꝓximi ⁊ honoris diuini. multitudo tn̄ hoīm q̄ ē indiſcretoꝝ: Eccl̓s .j. Stultoꝝ infinitꝰ ē nūerus. reputat h̓inſipientiā. eo ꝙ neſcit aduertere cām vt dictū eſt. Caſusaūt neceſſarius ſeip̄m cōmēdādi ꝑꝑ dictas cās īminebatapl̓o. iō rogat vt patiēter iſta cōmēdatio a corinthijs ſuſtineat̉. lꝫ aliqͥbus ſtulticia videat̉. d. a ¶ Utinā ſuſtine.mo. qͥd inſi. mee. ẜm eſtimatōem indiſcretoꝝ. b ¶ Sed⁊ ſuppor. me. q. d. debetis ſpāliter facere eo ꝙ ſum p̄latvr̄. c ¶ Emulor. Hic ꝯn̄r exequit̉ ꝓpoſitū. ⁊ on̄dit pͦ cāꝫcōmēdatōis eē rōnabilē. vt ſic appareat ꝙ talis cōmēdatio nō ē inſipiētia. ſcd̓o ꝙ dꝫ ab eis ſupportari etiaꝫ datoꝙ eēt ſtulticia: ibi. Iterū dico. Prima adhuc in duas. qͥaponit dictā cām. ſecūdo remouet corinthioꝝ excuſatōꝫfalſam. ibi: Nā ſi is. Circa pͥmū ſciendū ꝙ cā qͣre apl̓s cōmēdare ſe volebat: zelus erat de ſalute corinthioꝝ. qꝛ nedeciꝑent̉ a falſis apl̓is ſuggerentibus eis falſa voluit auctoritatē ſuā on̄dere. bonitatē etiā vite ſue ⁊ doctrine. hecaūt cā erat valde bona. ꝑꝑ qd̓ cōmēdatio ſequēs nō eratinſipiētia. qꝛ nō erat ad ꝓpriā iactantiā ſed ad dei gloriaꝫ⁊ fideliū ſalutē. dicit igit̉: c ¶ Emulor .n. vos .i. feruēterdiligo. ſꝫ qꝛ diligere pōt eē in bonū ⁊ malū. iō ſubdit.d ¶ Dei emulatōe .i. charitatiua dilectōe. ⁊ ſubdit cām hꝰferuētis dilectōis. d. e ¶ Deſpōdi .n. vos vni viro .ſ. xp̄ovt poſtea ſubdit̉. Fuerat .n. apl̓s paranymphus mr̄imonij int̓ corinthios ⁊ xp̄m ꝑ verā fidē. iō ſubdit̉. f ¶ Uirginē. qͣꝫtū ad fidei integritatē. g ¶ Caſtā. qͣꝫtū ad vite puritatē: h ¶ Exhibere xp̄o. qͥ ſolus ē ſpōſus eccīe. ⁊ qꝛ dilectio nō ſolū ē reſpectu boni adipiſcēdi in amico: ſꝫ etiāmali vitādi. iō ſequit̉: i ¶ Timeo aūt ne ⁊cͣ. Perſecutioem tirannoꝝ in eccīa pͥmitiua cōꝑatur ꝑſecutōi leonis q̄eſt aperta. ſꝫ ꝑſecutio p̄ſeudo apl̓oꝝ q̄ fuit ꝑ aſtutiaꝫ ⁊ occulta cōꝑat̉ ſeductōi pͥmoꝝ parētū ꝑ ſerpētē. iō ſubditurIta corrū. ſen. vr̄i .ſ. mētales qͥ frequēter noīant̉ a ſenribus exterioribꝰ magis notis. l ¶ Et excidant. ꝑ deceptōem pſeudo apl̓oꝝ. m ¶ A ſimpli. q̄ ē in xp̄o. qꝛ dicedant neceſſariū eē ad ſalutē legalia ſil̓ obſeruare cū euādello. n ¶ Nā ſi is. Hic ꝯn̄r remouet corinthioꝝ excuratōem. ⁊ p̄ͦ ponit eā. ſcd̓o excludit: ibi. Exiſtimo .n. Circapmū ſciēdū ꝙ ſi pſeudo apl̓i dicerēt meliora qͣꝫ apl̓s cofinthij haberēt excuſatōem recipiēdi eos. ⁊ hoc ē qd̓ dic̄.

n ¶ Nā ſi is qͥ venit .i. pſeudo apl̓s qͥ venit ad p̄dicandū ꝓpria auctoritate nō miſſus a deo. o ¶ Aliū xp̄m p̄dicat̉quē nō p̄dicauimꝰ .i. meliorē qͣꝫ nos p̄dicauimus vobis.p ¶ Aut aliū ſpm̄ acci .i. meliorē ab iſtis. q ¶ Quē nō accepiſtis. a nobis. r ¶ Aut aliud euāge .i. alia doctrinammeliorē qͣꝫ a nobis.g ¶ Recte patere .i.recte ſuſtineretꝭ eosvobis p̄dicātes.t ¶ Exiſtimo .n. Hicremouet dictā excuſatōem. ⁊ diuidit̉ induas ꝑtes. qꝛ primoon̄dit ſe nō minꝰ feciſſe apl̓is maioribꝰſecundo ꝙ fecit aliqd̓ maius: ibi. Autnunqͥd. Circa pͥmūdicit. t ¶ Exiſtimo.n. nihil. me minꝰ feciſſe ꝓ vr̄a cōuerſione. v ¶ A magnisapo .i. qꝫ apl̓i magnifecerūt ꝓ illis quoscōuerterūt. ⁊ dicūt̉hic apl̓i magni: petrus: iacobus: ⁊ iohannes quos p̄ſeudo apl̓i dicebāt eſſemaiores paulo. qͥafuerūt corꝑaliter cū xp̄o. nō aūt paulus. ⁊ hoc dicebantad decipiēdū corinthios: vt crederēt̉ maioris auctoritatꝭqͣꝫ paulus: qꝛ dicebāt ſeſe miſſos a dictis apl̓iſ mēdaciternō aūt paulū. Ꝙ aūt paulus nō fecerat minꝰ qͣꝫ apl̓i p̄dicti ptꝫ. Nā eundē xp̄m p̄dicauit ⁊ eundē ſpm̄ ſctm̄ ꝑ īpoſitōem manuū dedit. ⁊ idē euāgeliū p̄dicauit. ⁊ ſic eqͥparando ſe magnis apl̓is ꝯfutat falſos. d. x ¶ Nā ⁊ ſi ⁊cͣ.hoc dicit ad repellēdū dctm̄ pſeudo apl̓oꝝ. q̄ cōtēnebant̉eius doctrinā eo ꝙ plana ⁊ groſſa docebat. iō dicit ꝙ hocnō faciebat ex defectu ſcīe. ſꝫ qꝛ nō expediebat corinthijsꝓtūc ſubtilia p̄dicare. ſicut pleniꝰ dr̄. j. Corinth. iij.y ¶ In oībꝰ ⁊cͣ. hoc dic̄. qꝛ ꝑ euidētiā facti hec apparebātvera de ip̄o. z ¶ Aut nūqͥd. h̓ ꝯn̄r on̄dit ꝙ etiā aliqd̓ maius fecit eis qͣꝫ alij apl̓i ſuis cōuerſis. ⁊ diuidit̉ in duas ꝑtes. qꝛ pͦ declarat veritatē. ſcd̓o remouet quādā obiectōeꝫibi: Quia nō diligo. Circa pͥmū dicit. z ¶ Aut nūquidpec. fe. ⁊cͣ. ironica ē locutio cuiꝰ ſenſus lr̄alis accipiēdusē ꝑ oppoſitū. apl̓s .n. fecit in hoc opus valde meritoriū.a ¶ Qm̄ gratis euāge. dei euāge. vobis. n̄ accipiēdo ſumptus a vobis. qd̓ tn̄ erat licitū. ⁊ alij apl̓i accipiebāt ab illis qͥbus p̄dicauerāt. apl̓s aūt p̄dicās corīthijs abſtinuit.pͦ ꝑꝑ eoꝝ auariciā. ⁊ ſic minus gratāter accepiſſent eiꝰ doctrinā. ſcd̓o vt tolleret a falſis apl̓is p̄dicādi occaſionemqͥ ꝑꝑ q̄ſtū tm̄mō p̄dicabāt. ſꝫ qꝛ oꝑtebat hr̄e neceſſaria abaliqͦ loco. iō ꝯn̄r on̄dit vn̄ habuit. d. b ¶ Alias ecele. expoliaui. nō qꝛ vi acciꝑet. ſꝫ qꝛ volūtarie dabāt abundāter.c ¶ Ad mi. vr̄m .i. ad ꝓcuratōem vr̄e ſalutis. Un̄ papa vl̓legatus viſitās vnā ꝓuinciā pōt acciꝑe ſumptus ab alianam cū eccīa ſit vnū corpus. a p̄lato ex vna ꝑte pōt ſuppleri indigenti alteriꝰ ꝑtis. ſicut natura defectū vnius mēbri ſupplet ex alijs ꝑtibus virtutē ⁊ ſpūs ſubminiſtrādo.d ¶ Et cū eēm apud vos ⁊ egerē. Hoc dicit vt on̄dat ꝙ n̄dimiſit acciꝑe. eo ꝙ ſꝑ inter eos abundaſſet.d ¶ Nulli .ſ. vr̄m. e ¶ Oneroſus fui. qꝛ duruꝫ fuiſſet eisdare ꝓpter auariciā ſuā. ꝓpter qd̓ apl̓s ꝓprijs manibus lucrabat̉ de nocte operando qd̓ expendebat de die p̄dicando. vt hr̄ act. xx. ⁊ qn̄ hoc nō ſuffecit ſuppleuer̄t macedones qui eū ſecuti fuerant ſibi miniſtrādo. iō ſequit̉.f ¶ Nā qd̓ mihi deerat ⁊cͣ. ⁊ ptꝫ lr̄a. g ¶ Eſt veritas xp̄i īme. modus ē iurandi. ⁊ eſt ſenſus. Ueritas xp̄i eſt teſtismihi ꝙ veritatem dico.