Druckschrift 
[Quarta pars] (1493) [super libros Novi Testamenti]
Entstehung
Seite
204b
Einzelbild herunterladen
 

Epiſtola pauli.

hthij cor noſtrū dilatatū eſt.Nō anguſtiamī in nobis.kanguſtiamī aūt ī viſceribꝰi vr̄is. Eandē aūt hn̄tes renmnuneratōeꝫ: tanqͣꝫ filijs diIco: dilatamī ⁊ vos. Noliteiugū ducere cū infidelibusp Que .n. ꝑticipalio iuſticiecum iniqͥtate: aut que ſocietas luci ad tenebras. Queaūt cōuentio xp̄i ad belial.Aut q̄ ꝑs fideli cū infideli

y Qui aūt ꝯſenſus tēplo deia cum idolis. Uos em̄ eſtistemplū dei viui ſic̄ dic̄ deꝰqm̄ inhītabo ī illis: ⁊ inamd bulabo int̓ eos: ⁊ ero illoꝝē deꝰ: ⁊ ip̄i erūt mihi ppl̓us.fPropter qd̓ exite d̓ mediog eoꝝ: ⁊ ſeꝑamī dic̄ dn̄s: ⁊ īhͦ mūdū ne tetigeritꝭ ⁊ ego recipiā vos: ⁊ ero vob̓ ī pr̄eꝫ⁊ vos eritis mihi ī filios ⁊filias: dicit dn̄s omīpotēs

h Cor noſtrū dila. eſt .i. apertū ad appetendū magna .ſ.bona celeſtia. dicit̉ aūt ꝑ oppoſitū cor homīs anguſtiariqn̄ appetit terrena bona celeſtibꝰ omiſſis: qꝛ terrena ſuntinfra hoīem ⁊ ip̄o minora. i Nō anguſtiamī. Hic inducit corinthios ad ſil̓e. d. Non anguſtiamī in nobis ⁊cͣ.q. d. ſi anguſtiamininimis: bona terrenaappetēdo mō dictohoc nō ꝓuenit ex hͦqd̓ vidiſtis in nobisqꝛ nō dedimꝰ vobisexēplū hoc faciendiſꝫ ꝓuenit ex cupiditatę vr̄a: id̓o ſubdit̉.k Anguſtiamī autī viſceribꝰ vr̄is. q. d.hoc ꝓuenit ex defectu vr̄e deuotiōis: iōſubdit. l Eādemaūt hn̄tes remunerationē. vobis ꝓmiſſam ī celeſtibꝰ ſic̄ etnobis. m Tanqͣfilijs dico. quoꝝ ſalutē ſūme deſideramꝰ. n Dilatamī⁊ vos. ad appetēda celeſtia vt habeatꝭ remuneratōeꝫ eādē quā expecto. o Nolite ⁊cͣ. Hic ꝯn̄r docet vſū collate gr̄e qͣꝫtū ad infideliū deuitatiōeꝫ. ⁊ diuidit̉ ī duas: qꝛ pͦfacit ꝓpoſitū. ſcd̓o ꝓbat quoddā dictū: ibi. Uos em̄. Circa pͥmū dic̄ o Nolite iugū ducē cū infidelibꝰ .i. eis cōiūgi ī ꝯuerſatiōe ſeu familiaritate. iugū em̄ dr̄ a iūgendovn̄ charitas dr̄ iugū xp̄i. iniqͥtas v̓o iugū dyaboli in qͦ iūgunt̉ maligni. ꝙ aut fideles ab infidelibus debeāt ſeꝑarideclarat multiplicit̓. pͥmo rōne ſumpta ex hītu affectꝰ. dp Que .n. ꝑticipatio iuſticie. que eſt in fideliū volūtate.q Cū iniqͥ. que eſt in affectu infideliū. q. d. nulla. ſcd̓o exhītu intellectꝰ. r Que ſocietas luci .i. veritatis fidei q̄lucet ī mētibꝰ fideliū. s Ad tenebras .i. errores ī mētibus infideliū exn̄tes. q. d. nll̓a: īmo debēt diuidi ſic̄ in prima rerū creatiōe deꝰ diuiſit lucē a tenebris: Gen̄. j. terciorōne capitis fideliū qd̓ ē xp̄c: ⁊ capitis infideliū qd̓ ē dyabolꝰ: de qͥbus dicit. t Que aūt cōuentio xp̄i ad belialq. d. nulla. ⁊ iō ſic̄ hec capita nō hn̄t aliquā ꝯuentionē adinuicē: ita nec eoꝝ mēbra hn̄t. qͣrto ex fine. d. v Aut q̄ꝑs fidelis .i. ſors et̓ne hereditatꝭ ab eo expectate. H Cuinfideli. cuiꝰ finis eſt mors eterna: ⁊ ſic̄ nulla cōueniētia ēin ſine. ſic nec ī his q̄ ad finē. qͥnto ex pn̄ti ſtatu in qͦ fidelis ē templū dei: iō dic̄. y Qui aūt ꝯſenſus tēplo dei .i.fidelis. z Cū idolis .i. cū infidelibꝰ qͥ dicunt̉ idola eo ꝙcolūt ip̄a: ẜm illud psͣ. cxiij. Sil̓es illis fiāt qͥ faciūt ea ⁊c̄.hoc aut inducit apl̓us: qꝛ int̓ corinthios erāt aliqui ſapiētes reputati qͥ tn̄ comedebāt idolotica in ſcandalū alioꝝſicut dictuꝫ fuit. j. Coꝝ. viij. ca. ꝓpter qd̓ apl̓us loquit̉ adreprimēdū hūc abuſū. a Uos .n. Hic ꝯn̄r ꝓbat qd̓dādictū .ſ. ꝙ fideles ſūt dei templū ꝑ autoritatē: Leui. xxvj.vbi tranſlatio nr̄a hꝫ. Ponā tabernaculū meū in mediovr̄i. loco cuiꝰ dr̄ hic. b Inhabitabo in illis. licꝫ .n. deusſit in oībꝰ ꝑ eſſentiā pn̄tiaꝫ ⁊ potentiā: tn̄ in fidelibꝰ ē mōſpāli ꝑ gr̄am. c Et inambulabo int̓ eos. dando eis virtutē ꝓcedendi de bono in meliꝰ. d Et ero illoꝝ deus.ꝓtegens eos ſpāli ꝓuidētia. Et ip̄i erūt mihi ppl̓usꝑ exhibitionē debiti cultꝰ. ꝑ hoc aūt qd̓ hic dicit̉: habitabo in illis in ꝑſona dei: habet̉ ꝙ fideles ſunt templū dei.f Propt̓ qd̓. Ex p̄dictis infert̉ monitio q̄ ſumit̉ ex ſcriptura Eſa. lij. in qͣ tria tangunt̉ q̄ debēt agere fideles ergainfideles. primū eſt ꝙ eoꝝ peccata deſeramꝰ. qd̓ notat̉ cūdicit̉: Propt̓ qd̓ exite de medio eoꝝ. ſecūdū ē vt occaſiōꝫfugiamꝰ pctōꝝ: ibi. Et ſeꝑamī. terciū ne ſuſtineamꝰ eorūmala: ſꝫ potiꝰ arguamꝰ cū dr̄. g Et immūdū ne tetigeritis. palpādo vicia ſeu palliādo: ⁊ ſubdit̉ p̄miū hāc monitionē ſeruātibꝰ reddendū: cō dr̄ h Ego reci. vos ⁊cͣ.Hic in pn̄ti ad familiaritatē meā ꝑ gr̄aꝫ ī futuro ꝑ aſſimi

lationē ꝑ gloriā. In ca. vj. vbi dicit̉ in poſtil. Tanqͣꝫnihil habentes. Additio.Uper hͦ qd̓ dr̄: Tanqͣꝫ nihil hn̄tes. glo. qꝛ ſibi inſufficiētes putabant̉. Et oīa poſſidētes. nō ſolū ipūalia ſꝫ etiā tꝑalia: qꝛ timētibꝰ deū nihil deeſt: q̄ fuitgl̓ia apl̓oꝝ nihil oīno hr̄e: vt ſine ſollicitudine eſſent: et tn̄res qͣs dn̄i eoꝝ relinquebēt ipſi poſſidebāt: qꝛ oīa ad pedesapoſtoloꝝ mittebāt̉Act̉. iiij. pōt etiā exponi hͦ qd̓ dr̄: Tāqͣꝫnihil hn̄teſ ⁊cͣ. ſic: nāapl̓i licꝫ eſſent oīnopauꝑes in effectu. etſic tāqͣꝫ nihil hn̄tes.qꝛ de eis dicit̉: Eccenos reliqͥmꝰ oīa. tn̄erāt oīa poſſidētes:qꝛ appetitꝰ eoꝝ erattotalit̓ qͥetatus: et abonis terrenis abſtractus ac ſi oīa tꝑalia nō ſolū haberētſꝫ etiā poſſiderēt. ille em̄ qͥ hꝫ aliqd̓ ꝓpriū ſi illud nō poſſidet adhuc appetit eiꝰ poſſeſſionē: ſed cū iā poſſidet quietat̉ appetitus circa illud. In eo. ca. vbi dr̄ in poſtil. Notandū ꝙ apl̓us vario mōloquit̉ ponēdo bonū tꝑale ꝯͣ ſpūale. Nā in tꝑalibꝰ additdictionē cōditionalem. Additio.Oc qd̓ apl̓us ī aliqͥbus addit dictionē ꝯditionalēſeu ſil̓itudinariā: ⁊ ī aliqͥbꝰ nō: nō videt̉ referendūIad differētiā ſpūaliū a tꝑalibꝰ: ꝓut in poſtilla. cuꝫem̄ dr̄: Ut ſeductores ⁊ veraces. vtrūqꝫ eſt ſpūale. ſil̓r cuꝫdicit̉: Quaſi triſtes. ſemꝑ aūt gaudētes. Sꝫ differētia attēdit̉ ẜm certitudinē ⁊ incertitudinē ꝓut ī glo. In illis .n.q̄ narrant̉ vt incerta vt ea q̄ vident̉ in ſomnis ꝯſueuit apponi hͨ dictio qͣſi vel ſic̄. Nā ſiqͥs ſomniū narrat addit qͣſi dicēs: Quaſi ſedebā ſeu qͣſi loq̄bar ⁊ hmōi. Sꝫ de hisq̄ hō narrat vt vigilās n̄ apponit̉ talis dictio: ⁊ iō qꝛ apl̓inō erāt ſeductores nec ignoti .i. nō approbati. Nec caſtigati .ſ. a v̓beribꝰ q̄ patiebant̉ vt abſtinerēt a p̄dicatiōe a qͣtn̄ ꝓpt̓ hͦ nō abſtinebāt. Nec triſtes. qꝛ ī ꝑſecutiōibꝰ gaudebant. Nec egētes. qꝛ q̄rentibꝰ dn̄m nō deficit om̄e bonū.Nec nihil hn̄tes. eadē rōne: id̓o in oībꝰ iſtis ponit̉ dictioſil̓itudinaria .ſ. qͣſi vel ſic̄ ⁊ hmōi: ad denotāduꝫ ꝙ iſta nōdicebant̉ de eis certitudinalit̓: ſꝫ in ſuis oppoſitꝭ talis dictio ſil̓itudinaria nō ponit̉. Erat em̄ vere veraces: ⁊ verecognoti .i. approbati: ⁊ ſic d̓ alijs. In eo. ca. vbi dicit̉in poſtil. Et ambulabo inter eos ⁊cͣ. Additio.Oc qd̓ dr̄: Et ambulabo int̓ eos ⁊ ero illoꝝ deꝰ ⁊cͣ.h Pexponit̉ alit̓ ⁊ magis ꝓprie ī additiōe pͥma ſuꝑ illd̓ca. Leui. xxvj. vide ibi ⁊cͣ. Xeplica.Depl̓a ſcd̓a ad corin. vj. ca. vbi dr̄ de apl̓is: tanqͣꝫnihil hn̄tes ⁊cͣ. vbi burg. ponit expoſitōꝫ repugnātē qͣſi cūctis doctoribꝰ: ⁊ ſpāliter. b. Aug. in d̓ ciui.qͥ dic̄ illos potētes apl̓os potēter vouiſſe dicendo: Eccenos reliqͥmꝰ oīa ⁊c̄. Et idē. iij. li. mirabiliū ſacre ſcripturedic̄ dn̄m eis efficacit̉ p̄cepiſſe. nihil hr̄e: ⁊ ſic ꝯͣ votū potēsapl̓i veniſſēt ſi relicta a dn̄is ⁊ ad pedes eoꝝ poſita poſſediſſent ꝓut h̓ dic̄ burg. Credo ꝙ nō fuerit pauꝑtatis amator. ſil̓r ꝯtraueniſſent apl̓i p̄cepto dn̄i: qd̓ de ſanctiſſimisapl̓is poſt miſſionē ſpūſſancti nō eſt dicendū. In eo. ca. notat poſtil. ꝙ apl̓s vario mō loquit̉ ponēdotꝑale ꝯͣ ſpūale: ī tꝑalibꝰ apponit ꝯditōeꝫ qͣſi vel ſic̄. ī ſpūalibꝰ aūt loqͥt̉ ſimpl̓r: burg. aūt obijcit ꝙ nō valet talis diſtinctio: qꝛ aliqn̄ vtrūqꝫ extremū ē ſpūale ſic̄ ſeductores ⁊veraces: ſic̄ triſtes. ſemꝑ aūt gaudētes: vbi neutrū ē tꝑaledicit igit̉ differētiā illā loquēdi debere attēdi penes certitudineꝫ: vt ibi ponit̉ qͣſi denotet̉ incertū. reliquū v̓o ſinecōditiōe denotet̉ certu. Sꝫ hoc nō videt̉ bn̄ dictū: qꝛ apo