Epiſtola pauli.

aut ex vobiſ. Epl̓a nr̄a vosſͦ eſtis ſcripta ī cordibꝰ nr̄is⁊q̄ ſcit̉ ⁊ legit̉ ab omībꝰ hominibꝰ manifeſtati qm̄ epiinſtola eſtis xp̄i mīſtrata a nonbis ⁊ ſcripta: nō attramētoſed ſpū dei viui: nō in tabuq̇ lis lapideis: ſed in tabulisſ cordis carnalibꝰ. Fiduciāaūt talē habemꝰ ꝑ chriſtūt ad deū: non ꝙ ſufficientesa ſimus cogitare aliqͥd a nobbis qͣſi ex nobis: ſꝫ ſufficienctia nr̄a ex deo ē. Qui ⁊ idod neos nos fecit mīſtros noē ui teſtamēti: nō littera ſed

ſꝫ ſpū. Lr̄a em̄ occidit: ſpūsh aūt viuificat. ꝙ ſi mīſtratioi mortis lr̄is deformata ī lapidibꝰ: fuit in gl̓ia ita vt nōpoſſent intēdere filij iſrl̓ infaciē moyſi ꝓpt̓ gl̓iaꝫ vultꝰFeiꝰ q̄ euacuat̉: quō nō magꝭo mīſtratio ſpūs erit ī gloriapNā ſi mīſtratio dānatiōisqͥ in gl̓ia ē: ml̓tomagis abunr̄dat mīſteriū iuſticie ī gl̓ia.s Nā nec gl̓ificatū eſt qd̓ claruit in hac ꝑte ꝓpter excelxlentē gl̓iaꝫ. Si em̄ qd̓ euacuat̉: ꝑ gloriā ē multo maa gis qd̓ manet in gloria eſt.

ab alijs. e ¶ Aut ex vobis miſſis ad alios. tales em̄ epiſtolas impetrabāt falſi apl̓i ad magꝭ extorquēdū queſtū.q. d. apl̓us talibꝰ nō indigemꝰ: ⁊ ſubdit cām huius di.¶ ¶ Epl̓a nr̄a .i. nr̄e dignitatis manifeſtatiua. g ¶ Uoseſtis. qͥ ꝑ me eſtis ꝯuerſi ad fidē. h ¶ Scripta ī cordibꝰnr̄is. qꝛ recentē memoriā de ip̄is iugit̉habebat. i ¶ Queſcit̉. inqͣꝫtū notū eſtoībꝰ ꝙ a me eſtis inſtructi. k ¶ Et legiinqͣꝫtū exēplo vr̄i excitant̉ ad bonū alij ⁊ad reuerentiā veſtriſꝫ qꝛ cōuerſio infideliū pͥncipalit̓ ē attribuēda deo: apl̓is vomīſterialit̓ tm̄: ideoſubdit. l ¶ Nanifeſtati qm̄ epl̓a eſtisxp̄i. tanqͣꝫ pͥnciꝑalioꝑantis.ˣ m ¶ Niniſtrata a nobis. qͥmīſterialit̓ cooꝑatiſumꝰ. n ¶ Et ſcrijta nō attramēto. qd̓eſt delibile. o ¶ſpū dei viui .i. ſpūſācto viuificāte corda. p ¶ Nō in tabulis lapideis. ſic̄ lemoyſi. q Sed in ta. cordis .i. in cordibꝰ ꝑ charitatē dilatatis. r¶ Carnalibꝰ .i. tractabilibꝰ ꝑ obediētiā ꝓmptāt ¶ Fiduciā aūt. Qn̄ſo ꝙ hoīm cōmēdatiōe apl̓us nō indigebat. hic ꝯn̄r on̄dit ꝙ eā nō q̄rebat ꝑ hͦ ꝙ quicqͥd agebat boni nō ſibi ſed deo attribuebat: ideo dicit: Fiduciāaūt talē habemꝰ .i. audaciā ſic loquēdi. ¶ Nō ꝙ ſufficiētes ſimꝰ cogitare. qd̓ eſt minꝰ qͣꝫ dicere vel facere. Et peꝯn̄s ſi iſtud qd̓ ē minimū in hūanis actibꝰ deo attribuit:⁊ illud qd̓ eſt maiꝰ. a ¶ A nobis qͣſi ex nobis. q. d. licꝫ .n.agā ꝑ liberū arbitriū nō tn̄ ex me: qꝛ libeꝝ arbitriū nō eſtcā ſufficiēs boni oꝑis ſine diuīa monitiōe: ⁊ ſic liberū arbitriū ſaluat cū dicit: A nobis. ⁊ gratiā dei cōmēdat cumdicit: b ¶ Quaſi ex nobis. ⁊ ſic tollit̉ duplex error. vnꝰilloꝝ qͥ dixerūt liberū arbitriū nihil agē in meritorio oꝑeſꝫ totū eſt a deo: qꝛ nō eēt renumerādū. Aliꝰ ē error pelagij dicētis ꝙ inchoatio boni oꝑis ē a nobis. cōſummatioaut a deo qͥ tollit̉ ꝑ hoc qd̓ dicit̉ hic: ꝙ in bona cogitatiōedeus oꝑat̉. pͥncipiū aūt boni oꝑis ex ꝑte nr̄a eſt cogitatioip̄a. motio aūt pͥmi mouētis requirit̉ in mouētibꝰ ſecūdis: qͥ diſponit oīa ſuauiter: ꝓpter qd̓ mouet oīa ad finesſuos ꝯſequēdos ẜm ꝯditionē nature ip̄oꝝ. ⁊ iō illa qͦꝝ naeſt vt ſint libere volūtatis: libere mouet ad actus ſuos .ſ.creaturas rōnales alias aūt nō libere. ⁊ accipit̉ hic libere⁊ nō libere: ꝓut motꝰ ē in creatura: qꝛ ꝓut eſt deo liberefacit quicqͥd facit. c Qui ⁊ idoneos. Remota obiection: hic ꝯn̄r cōmēdat mīſtros eccleſie: ⁊ pͥmo qͣꝫtū ad officij dignitatē. ſcd̓o qͣꝫtū ad cognitiōis excellentiā: ibi. Habētes igit̉. pͥma adhuc ī duas: qꝛ pͥmo oſtēdit noui teſtamēti ⁊ veterꝭ differētiā. ſcd̓o ex hͦ arguit mīſtroꝝ no. teſtadignitatē: ibi. Ꝙ ſi mīſtratio. Dixit aūt apl̓us ꝙ ſufficiētia nr̄a ex deo ē: iō ꝯtinuās ſe dictis ſubiugit. c ¶ Qui.ſcꝫ deus. d ¶ Nos fecit mīſtros no. teſta. deus em̄ diſponit oīa ſuauiter inqͣꝫtuꝫ dat vnicuiqꝫ rei virtutē exequēdiꝓpriā oꝑationē ad cōſequēdū debitū finē: ꝓpter qd̓ deusdedit apl̓is ſpūſſancti donū: vt eēt idonei ad exequēdūſuū officiū niſi poneret̉ impedimētū a ꝑte recipiētiū. officiū aūt eoꝝ fuit mīſteriū no. teſta. ad qd̓ exequēduꝫ illosidoneos fecit. e ¶ Non lr̄a ſed ſpū. qꝛ no. teſta. non fuitdatū apl̓is ꝑ ſcripturā: ſꝫ ꝑ infuſionē ſpūſſancti illuminātis corda eoꝝ in cognitiōe veritatis: ⁊ inflamātis effectūꝑ ardorē charitatꝭ: ꝓpt̓ qd̓ dr̄ lex ſpūs: teſtamētū aūt velex lr̄e: qꝛ ſcriptū fuit in libro ⁊ aſꝑſum ſanguīe: vt haber̄

Exo. xxiiij. ⁊ hͨ ē differētia vete. ⁊ no. teſta. habet̉ Hiere.xxxj. Ecce dies veniunt dicit dn̄s ⁊ feriā domui iſrl̓ ⁊ domui iuda fedus nouū. nō ẜm pactū qd̓ pepigi cū pr̄ibusvr̄is ⁊cͣ. Et ſubdit̉ cā quare nouū teſtamētū dr̄ ſpūs: ⁊ vetus teſtm̄ lex lr̄e. cū dr̄. f ¶ Ir̄a em̄ occidit: qꝛ teſtamētūvetꝰ cognitionē peccati dabat: nō tn̄ gratiā. ⁊ ſic augebat cōcupiſcētiaꝫ occaſionalit̓ ex malicia humana: q̄ ſemꝑ nitit̉ īvetitū: ⁊ ſic augmētabat pctm̄ qd̓ occidit: vt pleniꝰ dictuꝫfuit Roma. vij. ca.¶ Spūs aūt viuificat .ſ. ſanctos ī quodata eſt lex noua: vtdictū eſt: ꝓpt̓ qd̓ fuitneceſſaria poſt legēveterem. h ¶ Ꝙ ſimīſtratio. Hic ꝯn̄rex dictis arguit excellentiā ⁊ dignitatēmīſtroꝝ no. teſta. qꝛmīſteriū ve. teſta. qd̓fuit minꝰ habuit gloriam ⁊ dignitatē annexā: ſicut pꝫ in aaron ⁊ in filijs eius ex decurſu ve. teſta.⁊ multo magis mīſteriū no. teſta. qd̓ eſt maius habet gloriā annexā ⁊ dignitatē. Huiꝰ igit̉ rōnis pͥmo ponit virtutē. ſcd̓o remouet obiectionē: ibi. Nā nec glorificatū. Circa pͥmū dicit: h ¶ Ꝙ ſi mīſtratio mortis .i. mīſteriū ve.teſta. qd̓ dicit̉ mīſtratio mortis occaſionalit̓ rōne dicta.i ¶ Lr̄is deformata ī lapidibꝰ .i. in tabulis lapideis moyſi traditis. k ¶ Fuit ī gl̓ia .i. in reuerētia. l ¶ Ita vt ⁊c̄.ꝓpter gloriā vultꝰ eius .i. ꝓpter claritatē vultus eius. vbiem nos habemꝰ. Faciē cornutā Exo. xxxiiij. alia tranſlatio hꝫ. Faciē ſplendidā. apparebat em̄ in facie moyſi quidā radij ꝓcedētes ſurſum angulariter in figurā cornuū.m ¶ Que euacuat̉. qꝛ vetꝰ teſtm̄ ceſſat adueniēte nouo.qͣꝫtū ad ceremonialia ⁊ iudicialia mō ſuꝑius dicto. Ro.iij. ca. ⁊ pleniꝰ dicet̉ in epl̓a ad hebre. o ¶ Quō nō magis mīſtratio ſpūs .i. mīſteriū noue legis qd̓ cōmiſſuꝫ eſtapl̓is. o ¶ Erit ī gloria .i. in honore ⁊ reuerētia. q. d. multomagis dꝫ eſſe. vn̄ adhuc ſubdit̉. p ¶ Nā ſi mini. dā. i.veteris teſtamēti qd̓ dr̄ dānatio occaſionalit̓: inqͣꝫtuꝫ malicia hoīs nitit̉ in vetitū: ⁊ ſic in trāſgreſſionē p̄cepti q̄ eſtmors culpe ⁊ ducit ad mortem gehēne: ⁊ hec materia .ſquō lex erat occaſio peccati fuit pertractata diffuſe: Ro.vij. ca. q ¶ Nulto magis abūdat miniſte. iuſticie .i. no.teſta. ī quo dat̉ ſpūſſancti gr̄a iuſtificās. r¶ In gl̓ia. q. d.īmo plus. s ¶ Nam nec glorificatū. Hic remouet obiectionē que poſſet fieri: qꝛ poſſent dicere ꝙ licꝫ no. teſta. ſitexcellentiꝰ veteri: tn̄ hoc eſt modicū. ideo nō eſt deſerendum ꝓpter nouū: ſic̄ dicebāt illi qͥ ſimul cū euāgelio legalia obſeruabāt: ideo ꝯn̄ter oſtēdit: ꝙ nullā gloriā habeatve. teſta. in cōꝑatione ad nouū dicēs. ¶ Nā nec glori.eſt qd̓ claruit .i. ve. teſta. qd̓ trāſijt. t ¶ In hac ꝑte .i. in cōꝑatione ad nouū: qd̓ eſt ꝑs ⁊ hereditas nr̄a. v ¶ Propiexcellentē gloriā no. teſta. ſicut ſtella licꝫ habet aliquā claritatē: comꝑata tamē ad ſolē obſcurat̉. Adducit etiā ad hͦaliam rationē. illud em̄ quod dat̉ ꝑ modū trāſeūtis nihieſt reſpectu ſemꝑ manētis. vetus autē teſtamentū trāſijtſicut imꝑfectū adueniente ꝑfecto. nouū aūt ſemꝑ manebit: quod inchoatur in via ⁊ ꝑficitur in patria. Luce. xxj.Celum ⁊ terra tranſibunt verba autem mea non tranſibunt. ⁊ hoc eſt quod dicit̉. x ¶ Si em̄ qd̓ euacuat̉ .ſ. vetus teſtamentū. y ¶ Per gloriam eſt. id eſt habens aliquam reuerentiā ⁊ honorem. z ¶ Nulto magis quodmanet. ſcilicꝫ nouum. a ¶ In gloria eſt. id eſt debet eſſe.