Ad Corinthios I
aliquid donaſtis: et ego.Naꝫ ⁊ ego qd̓ donaui ſiqͥdh donaui ꝓpter vos in ꝑſonai xp̄i: vt non circūueniamurka ſathana. Nō em̄ ignoralmus cogitatiōes eius. Cūveniſſem aūt troadē ꝓpterin euangeliū xp̄i: ⁊ oſtiū mihiI apertū eſſet in dn̄o: nō hap bui requiē ſpiritui meo: eoꝙ non inuenerim tytū fraq̇ trem meū: ſed valefaciensa eis ꝓfectus ſum ī macedoniā: deo autē gr̄as qͥ ſemꝑtriumphat nos in xp̄o ieſud ⁊ odorem noticie ſue mani
feſtat per nos in omī loco:ē qꝛ xp̄i bonus odor ſumusdeo in his qͥ ſalui fiūt: et inhis qͥ ꝑeunt. Alijs quideꝫſꝫ odor mortis ī mortē. alijsaūt odor vite ī vitā. Et adi hec qͥs tā idoneus. Nō em̄I ſumꝰ ſicut plurimi adulteꝑrātes verbū dei ſꝫ ex ſinceritate ſicut ex deo coraꝫ deos in xp̄o loquimur.¶ Capitulū. iij.Ncipimus iterū noſmetip̄os cōmendareb Aut nūqͥd egemꝰ ſic̄ quidāꝯmēdatitijs epl̓is ad vos
lū ꝙ ip̄e remitteret. ip̄e acqͥeuit petitioni eoꝝ: tn̄ cū diſcretiōe: iō ſubdit. h ¶ In ꝑſona xp̄i. qͥ non pōt errare. aliqn̄em̄ remittere nō expedit honori xp̄i ⁊ eccl̓ie. i ¶ Ut nōcircūue. a ſathana .i. vt nō decipiamur a dyabolo: qͥ aliqn̄tentat p̄latos d̓ nimis aſpera correctiōe ſub ſpē zeli iuſticie: ⁊ aliqn̄ de nimisparua ſub ſpē miſericordie: iō ſubdit̉.¶ Nō em̄ igno. cogi. eiꝰ .ſ. ſathane: qd̓intelligendū ē in generali: qꝛ ſemꝑ intēdit̉ homīes deciꝑeIn ſpāli v̓o nō pn̄tſciri niſi a deo et abeo cui reuelauerint.l ¶ Cū veniſſem aūt.Hic ponit̉ ſcd̓a cādilatōis aduētꝰ apl̓iapud corinthios q̄eſt ne fructꝰ maior īpediret̉ apud alios.Circa qd̓ on̄dit prīoſui itineris ꝓceſſumſcd̓o ꝓceſſus fructūibi. Deo gr̄as. Circa pͥmū dic̄ l ¶ Cūveniſſeꝫ aūt troadēꝓpter euāgeliū xp̄i .i. ꝓpter p̄dicationē euāgelij. m ¶ Etoſtiū mihi aꝑtu eſſet .i. corda deuotoꝝ cū deuotiōe ꝑata.n ¶ In dn̄o .i. ꝑ dn̄m: hoc dicit: qꝛ oportet ꝙ pͥma p̄paratio ad gratiā ſit a deo: ẜm ꝙ dr̄ Tren̄. iiij. ca. Cōuerte nosdn̄e ad te ⁊ ꝯuertemur. o ¶ Nō habui requiē ſpūi meo.id eſt voluntati mee in xp̄o firmate. qꝛ videbā corda ꝑataad audiendū: ⁊ p̄dicare nō poterāt: ⁊ huiꝰ cām ſubdit cūdicit: p ¶ Eo ꝙ nō inuenerim tytū ⁊cͣ. duo em̄ īminebātapl̓o fiēda .ſ. reſiſtere hereticis ⁊ infidelibꝰ: ⁊ p̄dicare volētibus audire: vtrūqꝫ v̓o ꝑ ſe ſufficiēter facere nō poteratſed ſi tytū inueniſſet ꝑ ſe reſtitiſſet aduerſarijs ad qd̓ reqͥrit̉ maior ſciētia: ⁊ ꝑ tytū p̄dicaſſet: qꝛ ad hoc ſufficiebat.⁊ erat magis eloquēs in lingua greca. licꝫ em̄ apl̓us om̄slinguas ſciret loqui: tn̄ magis facūdus erat in hebrea: etꝓpter hoc apl̓us tūc nō retrāſit in troade: ideo ſubdit̉.q ¶ Sed valefaciēs eis .i. fratribus xp̄ianis. a ¶ Profectus ſuꝫ macedo. hoc aūt ſcribit apl̓us corinthijs: qꝛ tūctytꝰ erat apud eos ad ſedandū eoꝝ diſſenſionē: ⁊ ſic erātin cā dilatiōis aduētus apl̓i ad eos. b ¶ Deo aūt gr̄as.Hic ꝯn̄r apl̓us on̄dit itineris ſui fructu. et diuidit̉ ī duasꝑtes: qꝛ pͥmo fructū hūc on̄dit. ſcd̓o ab hoc fructu falſosapl̓os excludit: ibi. Et ad hͨ. Circa primū dicit: b ¶ Deoaut gr̄as. nā oīs oꝑatio bona pͥncipalit̓ ē deo attribuēda.¶ ¶ Qui ſemꝑ triuphat nos .i. facit nos triūphare de hereticis ꝑ diſputationē Act̉. vj. Nō poterāt reſiſtere ſapīe⁊ ſpūi qͥ loq̄bat̉ ⁊ de ꝑſecutoribꝰ facit nos triūphare ꝑ patientiā: ẜm illud. Nobile vincēdi genꝰ ē patīa. vincit qͥ patit̉ ſi vis vincere diſce pati. d ¶ Et odorē noticie ſue manifeſtat ꝑ nos. Noticia v̓o de deo habita ꝑ ſcīas hūanasſolū illumīat intellectū: vt ꝙ deꝰ ē vnus īmutabilis eternus: ⁊ hmōi. ſꝫ noticia de deo ꝑ ſacrā ſcripturā hīta: vt ꝙdeus ē redēptor: gl̓ificator: ⁊ hmōi. inflamat a ffectū ꝓpt̓qd̓ eſt odorifera: Can̄. j Curremꝰ ī odore vnguētoꝝ tuoꝝ.e ¶ Quia xp̄i bonꝰ odor ſumꝰ. p̄dicādo xp̄i doctrinā exemplo ⁊ verbo ad honorē dei: differēter tn̄ bonis ⁊ malisio ſubdit̉. f ¶ Alijs quidē .i. malis. g ¶ Odor mortis īmortē. qꝛ ex hoc mouent̉ ad inuidiā ⁊ odiū ꝯͣ nos p̄dicātes q̄ mortificāt animā: gratiā auferētes. ⁊ ducūt ad morte eternā. h ¶ Alijs aūt .i. bonis. i ¶ Odor vite in vitā.qꝛ ꝑ hoc inducunt̉ ad dei dilectionē qͥ viuificat h̓ ꝑ gratiā⁊ ducit ad vitā beatā. k ¶ Et ad hec. Hic ꝯn̄r ab hͦ fructu falſos apl̓os excludit. d. Et ad hec .i. ad p̄dicandū hācdoctrinā tā ſanctā ⁊ purā. l ¶ Quis tā idoneꝰ. q. d. pſeu-
do apl̓i quos recepiſtis nō ſunt hmōi: ſꝫ veri apl̓i ih̓u xp̄iqd̓ ꝓbat ꝯn̄r. d. m ¶ Nō em̄ ſumꝰ .ſ. nos veri apoſtoli.n ¶ Sicut plurimi .ſ. pſeudo apl̓i.Adulterātes v̓būdei. adultera em̄ dr̄ mulier q̄ ſemē ſuſcipit ab alio qͣꝫ a ꝓprio viro. ſemē aūt eſt v̓bū dei: Lu. viij. qd̓ ꝓpter dei gloriā ⁊ honorē ſuſcipiendū ē ad p̄dicādū:⁊ id̓o qui ꝓpter q̄ſtūvel vanā gloriā illd̓p̄dicāt adulterant̉:qd̓ faciebāt falſi apoſtoli. p ¶ Sꝫ ex ſinceritate .i. pura intētiōe nos veri apl̓i p̄dicamꝰ: qd̓ debet fieri ꝓpter tria q̄ ſubdūtur: cū dr̄. q ¶ Sic̄ex deo .i. ſicut miſſia deo ſumꝰ cuiꝰ nūcij ⁊ mīſtri debēt eēpuri: Leui. xj. c. Sācti eritis qm̄ ego ſanctus ſuꝫ. ⁊ ſic habet̉pͥmū. ſecūdū tangit̉cā dr̄. r ¶ Corā deoid eſt ip̄o vobis aſſiſtēte in cuius pn̄tiaoportet loqͥ pure etſancte. terciū ibi: s ¶ In xp̄o loquimur .i. de xp̄o qui eſtpuriſſimus. ⁊ ſic patet ꝙ p̄dicatio nr̄a debet eſſe ſincerarōne mittētis: aſſiſtētis: ⁊ materie p̄dicabilis.¶ Secūda ad corinthios ca. ij. vbi dr̄ in poſtilla. Adulterantes verbū dei.Additio.Oper hoc verbū: Adulterātes .i. falſa admiſcētes⁊ ꝓ volūtate nō ꝓ prole p̄dicantes hec in glo. vn̄nō ſolū ex ꝑte finis debiti dicit̉ qͥs adulterari v̓būdei .ſ. qͥ ꝓpter queſtū vel vanā gloriā: ſed etiā ꝑiculoſiꝰ videt̉ adulterari v̓bū dei qͥ corrupta doctrina veritatē violant admiſcēdo eam veris de qͥbus ẜm glo. Eſa. ait. j. ca.Caupones in vino aquā miſcent. Item in hoc qd̓ ſequit̉.Sed ex ſinceritate. quattuor tangunt̉ q̄ requirunt̉ ī ſanaverbi dei p̄dicatiōe. primū eſt ꝙ ſit ex recta intentōe .ſ. nōꝓ queſtū ſeu vana gloria: vt dictum eſt. ⁊ de hoc dicit: Exſinceritate. ſecūdū eſt ꝙ ſit ſine admixtōne aliene doctrine que in ſacro eloquio nō habet fundamentū ſeu ī rectarōne naturali que a deo eſt: de quo dicit: Sicut ex deo .ſ.diſcimꝰ in ſcripturis ab eo reuelatis ſeu lumīe naturalisrōnis nobis on̄ſis. terciū eſt ꝙ ſit ſine aliqua hypocriſisfictiōe de qͦ dicit: Corā deo. quartū eſt ꝙ nō alta nec pluſqͣꝫ oportet excedat. de qͦ dicit. In xp̄o .i. nunqͣꝫ ſanā eiꝰ doctrinā excedētes ⁊cͣ.¶ Capitulū. iij.Ncipimꝰ. Poſtqͣꝫ apl̓us p̄parauit animos auditorū: hic ꝯn̄ter ꝓſequit̉ pͥncipale ꝓpoſitū de miniſtris eccleſie ꝑtractando. Circa qd̓ ſciendū ꝙ pͥmobonos cōmēdat. ſcd̓o malos vituperat. x. ca. pͥma adhucin duas: qꝛ pͥmo cōmendat noui teſtamēti mīſteriū. ſcd̓oexhortat̉ ad hmōi myſterij vſum ca. vj. pͥma in tres: qꝛ primo cōmēdat mīſteriū noui teſtamēti ex eiꝰ dignitate. ſecūdo ex vſu ca. ſe. tercio ex fine ca. v. pͥma adhuc in duasqꝛ pͥmo remouet quādā obiectionē. ſcd̓o ponit mīſtrorūeccl̓ie cōmēdationē: ibi. Qui ⁊ idoneos. Circa pͥmū ſciēdū ꝙ cū paulꝰ eēt vnꝰ de mīſtris eccl̓ie: poſſet aliqͥs obijcere ꝙ ip̄e vellet ſeip̄m cōmendare ⁊ ꝓpriā laudē quereremīſtros eccleſie cōmendando. hoc aut remouet apoſtolꝰduplicit̓. on̄dens pͥmo ꝙ talibꝰ nō indigebat. ſcd̓o ꝙ eamnō q̄rebat: ibi. Fiduciā aūt. dicit igit̉. a ¶ Incipimꝰ iterū noſmetip̄os cōmēdare. q. d. nō: ſꝫ ad manifeſtatiōꝫ veritatis ⁊ rep̄hēſionē falſitatis. hoc dicimꝰ ad honorē deib ¶ Aut nūqͥd egemꝰ ſic̄ quidā .i. falſi apl̓i. c ¶ Cōmēdatitijs epl̓is .i. ad nr̄aꝫ cōmēdatiōeꝫ. d ¶ Ad vos .i. miſſis
cō