Ad Corinthios I
in Sꝫ ip̄i in nobiſip̄is rn̄ſumnmortꝭ habuimꝰ: vt n̄ ſimꝰo fidētes in nob̓: ſꝫ ī d̓o qͥ ſuſcitat mortuos: qui de tantis periculis nos eripuit⁊ eruit: in quem ſꝑamꝰ qm̄h ⁊ adhuc eripiet: adiuuātibus ⁊ vobis ī or̄oe ꝓ nob̓:rvt ex multaꝝ ꝑſonis facies rū eiꝰ q̄ in nob̓ ē donatōisꝑ multos gr̄e agant̉ ꝓ not bis. Nā gl̓a nr̄a hec ē teſtimoniū ꝯſcīe nr̄e: ꝙ in ſimxplicitate cordis: ⁊ ſinceritate: dei: ⁊ nō in ſapīa cara nali ſꝫ in gr̄a dei: cōuerſabti ſumꝰ in hoc md̓o: abundātius āt ad vos. Nō em̄alia ſcribimꝰ vobis qͣꝫ q̄ leegiſtꝭ ⁊ cognouiſtis Speroāt ꝙ vſqꝫ ī finē cognoſcetꝭſicut ⁊ cogͦuiſtis nos ex ꝑs te: quia gloria veſtra ſumꝰ
Pſic̄ ⁊ vos nr̄a: in die dn̄i nr̄ikieſu xp̄i. Et hac ꝯfidentia:lvolui pͥus venire ad vos:in vt ſecundā gratiā haberetis: ⁊ per vos tranſireꝫ inmacedoniā: ⁊ iteruꝫ a macedonia venireꝫ ad vos ⁊a vobis deduci in iudeamn Cum ergo hoc voluiſſem:nunquid leuitate vſus ſuꝫo Aut que cogito ẜm carnēꝑ cogito: vt ſit apd̓ me: ē et n̄Fidelis aūt deꝰ: qꝛ ſermos noſter qͥ fuit apud vos: nōeſt in illo ē ⁊ nō: ſꝫ ē illo eſt? Dei eī filiꝰ ih̓s xp̄s: qͥ ī voxbis ꝑ nos p̄dicatꝰ ē: ꝑ mey ⁊ ſiluanū: ⁊ timotheū nonaͣ fuit in illo: eſt ⁊ non: ſed ēin illo fuit: Quotquot em̄promiſſiones dei ſunt: inb illo eſt. Ideo et per ipſumcamen deo ad gloriā vram.
in tetatione varias incideritꝭ ⁊cͣ. dicēdū ꝙ tribulatio ẜmſe cōſiderata odibilis ē ⁊ odioſa ⁊ ſic loquit̉ h̓ apl̓s. ī cōꝑatione tn̄ ad finē ē iocūda: vtpote ad cōſecutioneꝫ btītudīsordīata: Nat. v. Beati qͥ ꝑſecutionē patiūt̉ ꝑꝑ iuſticiā qͦniā ip̄oꝝ ē regnū celoꝝ. ſicut medicīa amara ꝑꝑ ꝯſecutionē ſanitatꝭ ē amāda.m ¶ Sꝫ ip̄i in nobiſip̄is rn̄ſuꝫ mortꝭ habuimꝰ .i. firmā opinionē moriēdi tuncn ¶ Ut nō ſimus fidētes ī nob̓ .i. ī v̓tuteꝓpria. o. ¶ Sed indeo qͥ ſuſcitat mortuos ⁊cͣ. q. d. ideꝫ reputo ac ſi noſ a mortuis ſuſcitaſſet.p ¶ Et adhuc eripiet. in futuro.q ¶ Adiunātibꝰ ⁊ vobis ⁊c̄ .i. nō ſolū hͦ fiet ex merito nr̄o. ſedēt ex merito vr̄aruꝫorationū ꝓ vobis.r ¶ Ut ex multaruꝫꝑſonis facieꝝ .i. exſonis multaꝝ cōditonū ẜm etatē ſtatuꝫ⁊ ſexū. qꝛ ex hͦ ꝙ deꝰdat bn̄ficiū alicui adp̄ces multoꝝ: n̄ ſolūobligat̉ ad gr̄as agēdū deo ille qͥ bn̄ficiciū recipit: ſꝫ ēt oēꝑ qͦꝝ oroeꝫ hoc fit ꝓpter qd̓ deꝰ aliquando dat aliqͥd ad preces multoꝝ: vt oēs obligēt̉ ad grāꝝ actiōes qd̓ ēt cedit inbonū oīm. sEiꝰ q̄ ī nob̓ ē. donatiōis ⁊cͣ. .i. vt ꝓ bn̄ficionob̓ collato p̄cibꝰ multoꝝ multi grās agāt deo. t ¶ Naꝫgloria. Hic ꝯn̄r ponit̉ cā dicte ꝯſolatōnis q̄ accipit̉ ex ꝑtecōſolati: ⁊ diuidit̉ ī duas ꝑtes. nā hͨ cā pͦ ponit̉: ſecūdo achͦ teſtimoniū inducit̉ ibi. Nō .n. alia ſcribimꝰ: Circa pͥmūſciendū ꝙ ꝯſolatio apl̓i ꝯſiſtebat ī firma ſpe diuini auxilivtꝫ ex dictꝭ. tal̓ āt ſpēs cauſat̉ in hoīe ex eo ꝙ viuit ẜm dictamē ꝯſciētie pure ⁊ recte: qd̓ faciebat apl̓s. iō dicit.t ¶ Nā gloria ⁊c̄. q. d. iō ſecure cōfido de diuīo auxilio ꝑꝑteſtimoniū ꝯſcīe ꝓprie q̄ remurmurat malo interiꝰ: ⁊ congaudet bono: ⁊ huic teſtimonio debet hō magꝭ crede̓ deꝓpria bonitate qͣꝫ teſtimoniū hoīm qͥ vidēt tm̄ exteriora ꝯͣillos qͥ reputāt ſe bonos ex hͦ ꝙ ab alijs laudant̉. v ¶ Ein ſimplicitate. qͣꝫtū ad rectitudinē intētiōis. x ¶ Et ſinceritate. qͣꝫtū ad bonitatē oꝑis in ſe: q̄ duo requirūt̉ ad bouitatē actꝰ: ſcꝫ ꝙ ſit bonū opꝰ ex gene̓ ⁊ ex finis intentiōe.¶ Dei. hͦ addit̉ qꝛ talia nō hꝫ hō a ſeip̄o ſꝫ a deo: ad queꝫdebet iſta referre. z Et nō in ſapīa carnali .i. nō innitendo terrene ſapīe: ſꝫ gr̄e diuīe. a ¶ Cōuerſati ſumꝰ ī hͦ mūdo .i. inter hoīes. b ¶ Abudantiꝰ āt ad vos. hͦ dicit apl̓usqꝛ illis p̄dicauerat abſqꝫ hoc qd̓ acciꝑet ab eis ſumptꝰ: vthr. jͣ. xj. ca. qͦs tn̄ accepat ab alijs. c¶ Nō eī alia. Hic cōrequēter inducit ad hͦ teſtimoniū ip̄orummet corinthiorū q̄ ꝑ exꝑientiā ſcire poterāt dictū apl̓i veꝝ eē ex ſua conuerſatiōe int̓ eos: ⁊ ꝑ epl̓aꝫ pͥus miſſā: iō dicit. c Nonei alla ſcri. vo. qͣꝫ q̄ legiſtꝭ. ī epl̓a a me pͥus miſſa. d Etcognouiſtꝭ. exꝑiendo cōuerſationē meā. ¶ ¶ Spero autxvſqꝫ in finē cognoſcetꝭ .i. ꝑfecte. f ¶ Sic̄ ⁊ cognouiſtisnos ex ꝑte .i. imꝑfecte: hͦ dicit qꝛ receperant p̄ſeudo apl̓osqs aliqͦ eoꝝ verꝭ apl̓is cōparabāt tn̄ apl̓s ſperat d̓ bono fine .ſ. ꝙ ꝑfecte cogͦſcēt ſimplicitatē ⁊ ſinceritatē ſuā ⁊ alioꝝvere xp̄i diſcipuloꝝ eā approbādo: ⁊ falſitatē pſeudo. apo
ſtoloꝝ reprobādo: ⁊ ad hoc ſubdit rationem dicens.g ¶ Quia glo. vr̄a ſumꝰ. inqͣꝫtū ꝑ p̄dicationē nr̄aꝫ cū adiutorio dei ad gloriā ꝑducemī. h ¶ Et vos nr̄a. qꝛ ꝑ p̄dicationē quā vob̓ fecimꝰ glorie p̄mium expectamꝰ. i ¶ Indie dn̄i nr̄i ieſu xp̄i .i. ī die iudicij q̄ ſua d̓r: qꝛ tūc volūtatēſuā facient oēs generaliter iudicando.k ¶ Et hac cōfidētiaPoſtqͣꝫ apl̓s captauit corinthioꝝ beniuolentiā ad excitandū eoꝝ attētionē: h̓ꝯn̄r ponit ſuā excuſationē: ⁊ diuidit̉ induas ꝑtes qꝛ pͦ excuſatio ſua ponit̉: ſcd̓oexplicatio ſubdit̉ ſe.ca. prima adhuc intres ꝑtes qꝛ pͦ recitatſuā ꝓmiſſionē: ſecūdo pōit ſuꝑ hͦ ſui accuſationē: ibi. Cū ātvolui. tercio ſb̓dit ſuam excuſationē: ibi.Fidelis deꝰ. Circapͥmū ſciendū ꝙ in pͥma epl̓a miſſa corinthijs ab apl̓o quā tn̄nō hēmꝰ: ꝓmiſeratapl̓s corinthijs eosviſitare an̄qͣꝫ ītraretmacedoniā: ⁊ iteruꝫꝑ eos reuerti de macedonia: poſtmodūv̓o in ſcd̓ā epl̓a quāhēmꝰ ⁊ ē apd̓ nos pͥma: vlt. ca. ſcripſit ꝙprius iret macedoniā qͣꝫ corinthū: ⁊ ſic videbat̉ prime ꝓmiſſioni cōtrariare: ꝑꝑ qd̓ dicit. k ¶ Et hac ꝯfidētia .i. qꝛſatis puritatē cōuerſatiōis mee cognouiſtis ⁊ gloria meaeſtis: in hoc quā cōfidens. l ¶ Uolui primum venire advos. anteqͣꝫ intrarē macedoniā. m ¶ Ut ſcd̓am gratiamhaberetis a me .ſ. gratiā viſitatiōis pr̄nalis poſt gratiā p̄dicatiōis tꝑe vr̄e cōuerſationis: h̓ ē ordo pͥme ꝓmiſſiōiscui vr̄ cōtrariꝰ ordo ſcd̓e. o ¶ Cū gͦ. Hic ꝯn̄r ponit ſuperhͦ accuſationē corinthioꝝ ꝯͣ ſe: qꝛ aliqͥ dicebāt ip̄m mutaſſe ꝓpoſitū circa dictū ꝓmiſſum ex aī leuitate: alij v̓o ꝙ hͦfecerat ex carnali affectōe: ꝑꝑ qd̓ dicit. n ¶ Cū gͦ hoc vo.nunqͥd le. vſus ſum. mutando ꝓpoſitū vt mihi imponitꝭ.o ¶ Aut q̄ cogito ẜm carnē cogito. id ē ex affectu carnali.p. ¶ Ut ſit apud me eſt ⁊ nō .i. duplicitas ⁊ falſitas vt aliqui vr̄m eſtimāt. q ¶ Fidelis aut deꝰ. Hic ꝯn̄r ponit ſuam excuſationē: ⁊ diuidit̉ in duas partes: qꝛ pͥmo ponitcauſam falſā: ſcd̓o aſſerit verā: ibi. Ego aūt. pͥma adhuc īduas. qꝛ duplici rōne on̄dit ſe nō feciſſe ex aliqua duplicitate ſeu falſitate: ⁊ accipit̉ prima rō ex officio p̄dicādi ſibi a deo impoſito: cū qͥ n̄ ſtat talis duplicitas ſeu falſitasſꝫ requirit̉ oīmoda veritas. qꝛ tale officiū imponitur a d̓oq̄ ē ip̄a veritas ꝑ eſſentiā: ⁊ hoc eſt qd̓ dicit. q ¶ Fidelisaūt deꝰ. a qͦ ſum apl̓s inſtitutꝰ. r ¶ Quia ſermo nr̄ quifuit apud vos. ⁊ ab ip̄a deriuat̉. s Nō eſt in illolē ⁊ nōid ē aliqͣ fallacia. t ¶ Dei em̄ filiꝰ ih̓s xp̄s. qui eſt via veritas ⁊ vita. Io. xiiij. y ¶ Qui in vobis ꝑ nos p̄dicatꝰ ē.veraciter. x ¶ Per me ſituanū. iſte eſt qui vocatur ſilas:Act̉. xv. y Et timotheū. nō fuit ī illo .ſ. ī xp̄o. z ¶ Eſt⁊ nō .i. aliqͣ duplicitas. a ¶ Sꝫ ē in illo fuit. qꝛ oēs ꝓmiſſiōes pr̄ibus factas a deo fidelit̓ adīpleuit. b ¶ Ideo et.ꝑ ip̄m amen deo .i. fideliter cōfidendo eius fidelitatem.c ¶ Ad gloriā vr̄am quā ꝑ ip̄m conſecuturi eſtis certitudinaliter niſi fuerit defectus in vobis.