Ad Corinthios I
nō īflat̉: n̄ ē ambitioſa: nōq̄rit q̄ ſua ſūt. Non irritat̉a nō cogitat malū: non gaubdet ſuꝑ iniqͥtate cōgaudetāt veritati. Omnia ſuffertoīa credit: oīa ſperat: oīaſuſtīet. Charitas nūqꝫ excihdit. Siue ꝓphetie euacuaibunt̉: ſiue lingue ceſſabūt:gͦ ſiue ſcientia deſtruet̉. Excꝑte em̄ cognoſcimꝰ: ⁊ ex ꝑd te ꝓphetamꝰ. Cum autē ve
e nerit quod ꝑfectum ē. euafcuabitur qd̓ ex ꝑte ē. Cumeſſem paruulus loquebars vt paruulus: ſapiebam vth paruulus: cogitabaꝫ vt ꝑuulus. Qn̄ aūt factus ſumvir euacuaui q̄ erant ꝑuulif Uidemꝰ nūc ꝑ ſpeculū innenigmate: tunc āt facie ado faciem. Nunc cognoſco exꝑ parte: tunc autem cognoſcam: ſicut ⁊ cognitus ſum.
rā .i. ꝑuerſe. t ¶ Nō inflat̉. Hic ſcd̓o on̄dit qͣlit̓ charitasfacit vitare malū hoīs ī ſeip̄m. pͦ qꝛ remouet inordinationē ſuꝑbie q̄ ē pͥncipiū oīs mali. d. Nō inflat̉. qꝛ charitasexcludit tumorē ſuꝑbie: inflatꝰ eī hꝫ magnitudinē apparentē ſꝫ nō exiſtentē: ſic ſuꝑbꝰ videt̉ ſibi magnꝰ cuꝫ tn̄ n̄ ſitẜm v̓itatē: ⁊ qm̄ ambitio eſt filia ſuꝑbieiō ꝯn̄r dicit de charitate. v ¶ Nō ē ambitioſa .i. facit ambitionē vitare: ſcd̓o qꝛremouet inordinationem cupiditatis⁊ qͣꝫtuꝫ ad hͦ dicitur.x. ¶ Nō q̄rit q̄ ſua ſt̓.repetēdo ea cū ſcandalo: tercio qꝛ remouet inordīationē ireiō d̓r. y ¶ Non irritat̉ .i. nō ꝓuocat adiracūdiā. qͣrto remouet īordinationē elationis q̄ ē ī mēte: iōd̓r. z ¶ Nō cogitatmalū .i. non ꝑmittit hoīeꝫ cogitare qͣlit̓ ꝑficiat oꝑe.a ¶ Nō gaudet ſuꝑ iniqͥtate .i. nō ꝑmittit peccare ex elatione vl̓ malicia q̄ faciūt de malo gaudē: ꝓuer. ij. Ietāt̉ cūmalefecerīt ⁊ exultāt in rebꝰ peſſimis. d̓ qͥbꝰ facit charitasmagis lugere. b ¶ Cōgaudet. Hic ꝯn̄r on̄dit̉ qͣlit̓ charitas facit oꝑari bonū. ⁊ pͦ qͦ ad ꝓximū cū d̓r. Congaudetaūt v̓itati .ſ. ꝓximi q̄ triplex ē. ſcꝫ v̓itas vite. doctrine ⁊ iuſticie. c. ¶ Oīa ſuffert īfirmitates ꝓximi charitatiue ſuꝑportādo. ſecūdo facit oꝑa bona erga deū qd̓ fit ꝑ virtutestheologicas. iō d̓r. d ¶ Oīa credit. q̄ tn̄ diuinitꝰ a deo ſt̓tradita a qͦ nō poſſunt tradi falſa: cū ſit pͥma regula v̓itatꝭcredē v̓o oīa q̄ tradūt̉ ab homīe leuitatis ē. vn̄ ꝓuer. xiiij.Innocēs credit oī verbo. In hebreo hr̄: Stolidus creditoī v̓bo: iō innocētia accipit̉ ibi pro defectu ſenſus.e ¶ Oīa ſperat. diuinitꝰ ꝓmiſſa: ⁊ ne ſpes frāgat̉ ꝓpt̓ dilationē ſubdit̉. f ¶ Oīa ſuſtinet. ꝑ lōganimitatē patient̓ expectādo ꝓmiſſa. g ¶ Charitas nūqͣꝫ excidit. h̓ ꝯn̄r oſtēdit excellentiā charitatꝭ reſpectu alioꝝ donoꝝ qͣꝫtum ad ꝑmanētiaꝫ. Et diuidit̉ in duas ꝑtes: qꝛ pͦ ꝓponit hāc ꝑmanentiā. ſcd̓o ꝓbat eā: ibi: ex ꝑte. Circa pͥmuꝫ dicit: Charitas nūqͣꝫ excidit. qd̓ aliqͥ male intelligētes dixerūt ꝙ charitas ſemel habita nō pōt amitti: qd̓ ē falſū: qꝛ dicit̉ apo.vj. Charitatē tuā pͥmā reliqͥſti: iō ſic intelligit̉ dictū apl̓i.g ¶ Charitas nūqͣꝫ excidit .i. vtēs charitate. qꝛ ſicut habēscharitatē nō peccat nec auertit̉ a deo: ⁊ hͦ mō intelligit̉ illud. j. Ioh̓. iij. Oīs qͥ natꝰ ē ex deo nō peccat .ſ. inquātumnatꝰ vel vtens gr̄a in hac natiuitate data. Itē dicta ſentētia illoꝝ nō cōuenit intētioni apl̓i. qͥ nō loqͥt̉ h̓ de ceſſatione ſpūaliū donoꝝ ꝑ mortale peccatū ſꝫ de ceſſatiōe donorū ꝑtinentiū ad hac vitā ꝑ gloriā ſuꝑuenientē: ⁊ hoc modocharitas nō excidit: qꝛ ſicut ē ī vita ſic ꝑmanebit in patriacū augmēto. h ¶ Siue ꝓphetie euacuabūt̉. Pro phetiaem̄ ē reſpectu futuri. ſtatus aūt patrie futuꝝ non expectabit ſꝫ erit ibi finale cōplementū omniū: ſic em̄ ꝓphetia nōhꝫ ibi locū. Itē qꝛ ꝓphētia ē cognitio enigmatica q̄ ceſſat īpatria vbi ē clara cognitio. ¶ Siue līgue ceſſabūt. qd̓ n̄ē intelligendū de corꝑalibꝰ līguis: qꝛ ſācti reſurgēt in integritate corꝑis ſil̓r hͨ ceſſatio nō ē intelligēda qͣꝫtū ad vſuꝫlinguaꝝ: qꝛ ibi erit laus vocalis ẜm qd̓ dicit gloſ. ſuꝑ illd̓p̄s. cxlix. Exultatiōes dei ī gutture eoꝝ. ſꝫ intelligendū eſtde dono linguaꝝ qͦ aliqͥ in p̄mitiua eccl̓ia lignis varijs loquebant̉. act. ij. ꝑꝑ illos qͥ nō intelligebant lingnā natiuāapl̓oꝝ q̄ tūc ceſſabūt: qꝛ qͥlibet quācūqꝫ linguaꝫ intelligetꝓpter qd̓ nō erit neceſſariū loqui varijs linguis. In pͥmoetia ſtatu generis humani erat vnꝰ apl̓us ⁊ labiū vnū omniū Gen̄. xj. ⁊ multo magꝭ videt̉ ꝙ ſic fiet in vltimo ſtatucōſummationis oīm. ¶ Siue ſciētia deſtruet̉ .ſ. ſciētia
h̓ acqͥſita: nō qͦ ad ſpēs intelligibiles vel qͦ ad habitū. ſꝫ qͥad actū qͥ mō ē ꝑ cōuerſionē ad fantaſmata. tali v̓o cōuerſione nō indiget aīa ſeꝑata. b ¶ Ex ꝑte. Hic ꝯn̄r ꝓbat ꝓpoſitū. ſecūdo cōcludit intentū ibi. Nūc aūt. Circa pͥmuꝫfacit talē rōnem. d. Adueniēte ꝑfectiōe tollit̉ imꝑfectio eioppoſita: ſtatꝰ auteꝫglorie ꝑfectiſſimꝰ ē:gͦ adueniēte ꝑfectio.ne tollūt̉ dona habētia imꝑfectionē: velſimpl̓r vel qͣꝫtū ad idqd̓ ē īꝑfectionis: oīaſūt hmōi p̄t̓ charitatē q̄ ē idē cū gr̄a gͣtūfaciēte. vl̓ hꝫ eā īſeꝑabilit̓ annexā: gͦ ī gloria tollūt̉ oīa ſimpliciter vel ẜm qͥd. Iniſta rōe ſic ꝓcedit qꝛpͦ pōit minorē. ſcd̓omaiorē cū ſua deductiōe. ibi. Cū aūt venerit. tercio minorisꝓbationē. ibi. videmꝰ nūc. Circa pͥmū dicit: b ¶ Ex ꝑte .n. cognoſcimꝰ .i. īꝑfecta ē ſciētia nr̄a q̄ hr̄ in via: ⁊ maxīe illa q̄ eſt de deo adquē ſe hꝫ ītellectꝰ nr̄ ſic̄ oculꝰ noctue ad luce ſolis. ij. meta. c ¶ Et ex ꝑte ꝓph̓amꝰ .i. imꝑfecta ē cognitio ꝓpheticaeo ꝙ ē enigmatica: ⁊ ꝑ iſta duo dona intelligūt̉ alia imꝑfecta excludēdo. d ¶ Cū aūt. Hic ponit maiorē dicēs. Cūaūt venerit qd̓ ꝑfectū ē .i. ſtatꝰ glorie qͥ ꝑfectiſſimus eſt.e ¶ Euacuabit̉ qd̓ ex ꝑte ē .i. imꝑfectū: qd̓ declarat ꝑ ſimile de ſtatu puerili īꝑfecto: qͥ ceſſat adueniēti ſtatu virili ꝑfecto. d. f ¶ Cū eēm ꝑuu. lo. vt ꝑuulꝰ .ſ. balbutiēdo ⁊ imꝑfecte. ¶¶ Sapiebā vt paruulꝰ. approbādo aliqͣ q̄ magis eēt reprobāda: ⁊ ſil̓r reprobādo q̄ magis eēt approda. h ¶ Cogtiabā vt ꝑuulꝰ .ſ. vana ⁊ iutilia. i ¶ Quando aūt fa. ſuꝫ vir eua. q̄ erāt ꝑuuli .ſ. p̄dicta ⁊ cōſil̓ia ꝑfectōni virili nō cōueniētia. k ¶ Uidemꝰ nūc. Hic ponit minorꝭ ꝓbationē .ſ. ꝙ alia dona a charitate ſūt īꝑfecta. d. Uidemꝰ nūc ꝑ ſpeculū. Senſibile em̄ cogͦſcit̉ tripl̓r: vno mōꝑ ſui pn̄tiā ī ſenſu: ſicut lux videt̉ q̄ recipit̉ in oculo ꝑꝑ ſuidyaphoneitatē: alio mō nō ꝑ ſui pn̄tiā: ſꝫ ꝑ ſpēꝫ ī ſēſu receptā: tn̄ īmediate a ſēſibili deriuata: ſicut videt̉ color. terciomō ꝑ ſpeciē nō deriuatā īmediate a ſēſibili ī ſenſu ſꝫ ī alioſicut videt̉ aliqͥd ī ſpeculo. Cōſil̓r hr̄ de deo rriplex cognitio naͣlis. vno mō ꝑ eēntiā ſuā q̄ ſoli deo cōuenit: alio mōꝑ ſil̓itudinē īmediate a deo deriuatā ī cognoſcente: ⁊ hͨ cognitio cōuenit angelo cuiꝰ eēntia ē q̄dā dei ſil̓itudo ꝑ quānatural̓r cognoſcit deū. tercio mō cognoſcit̉ a nob̓ qͣi ī ſpeculo inqͣꝫtū ꝑ creaturas a nob̓ cognitas: ſic̄ ꝑ ſpeculū ducimur ī dei cognitionē: ex ordīe eī creaturaꝝ ⁊ bonitate venimꝰ ī cognitionē ſapīe ⁊ bonitaiꝭ diuīe: iō dic̄. k ¶ Uidemꝰ nūc .ſ. deū. l ¶ Per ſpeculū ī enigmate: qꝛ hͨ ſil̓itudo creaturaꝝ ad deū obſcura ē ⁊ valde īꝑfecta: ⁊ ꝑ ꝯn̄s nr̄acognitio de deo ī via. m ¶ Tūc aūt .i. in patria. n ¶ Facie ad faciē: ⁊ clare ⁊ nude videbimꝰ diuinā eſſentiam.o ¶ Nūc cognoſco deū ex ꝑte .i. obſcure ⁊ imꝑfecte.p¶ Tūc āt ⁊c̄. ſicut ⁊ cognitꝰ ſū a deo: ſicut ei cogͦſcit eſſētiā nr̄am. ita tūc cognoſcemꝰ ſuā: tn̄ li ſicut nō īportat eqͣlitatē cognitiōis ſꝫ ſil̓itudinē tm̄ lōginquā. Si āt ex his arguat̉ ꝙ charitas ſic̄ alia dona euacuat̉: qꝛ ē imꝑfecta. Dicendū ꝙ nō vꝫ: qꝛ qn̄ ꝑfectio cōuenit alicui ꝑ ſe tūc euacuat̄ adueniēte ꝑfectiōe: ſi āt inſit ꝑ accidēs manet. ſic̄ imꝑfectio ē de rōe puericie: nō āt de rōe hūanitatꝭ: ⁊ iō adueniēte ſtatu virili ceſſat puericia: nō āt hūanitas cui ꝑ accidēscōpetit imꝑfectio inquātū .ſ. ē in puero. Imꝑfectio v̓o ꝑſe reſpicit ſcientiā nr̄am ⁊ ꝓphetiā vt p̄dictū ē: ꝓpt̓ qd̓ euacuant̉: charitati v̓o cōpetit imꝑfectio ꝑ accidēs .ſ. ꝓpt̓ imꝑfectionē cognitionis adiūcte charitati em̄ competit ꝑ ſein deū tendere: ſꝫ ꝙ nūc imperfecte tēdit in eū ē ꝑ accidēs
bb ij