Epiſtola Pauli
Ico ergo. Nū C xj.quid deꝰ repulit populū ſuū: abſit. Nā ⁊ego iſraelita ſuꝫ ex ſemineabraam d̓ tribu beniamin.e Nō repulit deꝰ plebē ſuāt quā p̄ſciuit. An neſcitis inhelya quid dicit ſcriptura:g quēadmodum interpellath deū aduerſuꝫ iſrl̓. Dn̄e ꝓiphetas tuos occiderūt: alktaria tua ſuffoderūt ⁊ egoī relictus ſum ſolus: ⁊ ſqueinrunt aīam meā. Sed quid
re fideliū diſciplinatꝰ: talis fide acqͥſita crederet oībꝰ qͥbꝰnos credimꝰ ſicut ⁊ fide acqͥſita credit qͥlibet nr̄m ex auditu alioꝝ quoꝝ veracitati credit. credimꝰ em̄ multa tꝑa trāſiuiſſe ⁊ romā eē quā nūqͣꝫ vidimꝰ: ſic etiā ꝑ fidē acqͣſitaꝫex auditu firmiter credimꝰ reuelatis in ſcripturis ⁊ eccleſie approbanti veritatē illoꝝ. Cōſiderādū tn̄ eſt ꝙ p̄dicterōnes nō ꝯcludūt intentū ſuū. Ad primū em̄ dicendūqquicqͥd ſit de cōſequētia antecedēs nō eſt rōnabilit̓ dictumanifeſtū eſt em̄ ꝙ plus requirit̉ ad certitudinē fidei habendā de his q̄ in ſacra ſcriptura ⁊ euāgelio cōtinent̉ qͣꝫ d̓his q̄ in geſtis ſcriptis de rebꝰ bellicis in cronicis habent̉nā ẜm ph̓m .j. ethi. Diſciplinati eſt intm̄ certitudinē inqͥrere ẜm vnūqd̓qꝫ genꝰ inqͣꝫtū natura rei recipit ſeu reqͥritCōſtat aūt ꝙ ea q̄ principaliter tradunt̉ in ſacra doctrinaexcedūt facultatē humane nature: vt cū ibi afferit̉ ꝙ deuseſt trinꝰ ⁊ vnꝰ: ⁊ ꝙ filiꝰ dei eſt īcarnatꝰ ⁊ fuit paſſus ⁊ mortuus ⁊ hmōi. vnde ⁊ ꝓpheta dicebat. Dn̄e qͥs credidit auditui nr̄o. q. d. talia p̄dicamꝰ ſeu ꝓphetamꝰ que nullꝰ poſſet ꝑ ſe credere cū facultatē humane nature excedāt: ⁊ iōnullꝰ diſciplinatꝰ talibꝰ adheret certitudinalit̓ ex ſola hominū narratione qͣꝫtūcūqꝫ eos veraces reputaret: quapropter ad fidē de talibꝰ habendā oportuit fieri miracula facultatē totiꝰ nature excedētia: quibꝰ viſis hoīes diſponerent̉ ad habitū fidei recipiendū non em̄ p̄dicationes ſeufrequētes narratiōes ad hͦ ſufficiūt. ſicut ī alijs geſtis ſeuhiſtorijs vt cōit̓ niſi in miraculis ꝯfirmarent̉: vn̄ Narcivlti. Dn̄o cooꝑante ⁊ ſermonē ꝯfirmāte ſequētibꝰ ſignisq̄ aūt in hiſtorijs bellicis cōit̓ tradunt̉ nō excedūt humane nature facultatē: ⁊ iō in talibꝰ ſufficit narratio cōtinuaꝓboꝝ viroꝝ ad eoꝝ firmū aſſenſum habēdū: p̄ſertim cūnō inueniunt̉ alij tales narratiōes negātes: qꝛ tunc etiāin hmōi hiſtorijs de rebꝰ bellicis diſciplinatꝰ rōnabiliterdubitaret: cui ꝑti ꝯͣdictiōis aſſentiret: q̄ quidē ꝯͣdictio circa ea que in ſacra ſcriptura tradunt̉ maxīe reperit̉. Naior em̄ eſt turba hereticoꝝ infideliū ſeu paganoꝝ negantiū multa de his q̄ in ſacra ſcriptura cōtinent̉ qͣꝫ fideliumcredentiū eadē. Ex quibꝰ pꝫ aſſumptū: ſeu an̄cedēs p̄dicte rōnis minus verū. Ad ſecundū dicendū ꝙ cū illa q̄ ꝑfidē tradunt̉ excedūt humanā facultatē vt dictū eſt de qͥbus Eccī. iij. ca. Plurima ſupra ſenſuꝫ hoīs oſtēſa ſūt tibi. Inde eſt ꝙ hereſes ſibi oppoſite hn̄t apparētias: ⁊ qͣſieuidentiā ẜm cōe dictamen naturalis rōnis humane lumine ſuꝑnaturali carentis. Unde tales heretici nō indigēt fide infuſa ad hͦ vt talibus erroribꝰ adhereāt: qꝛ exqͦcarēt lumine fidei ſine quo vera credibilia nō cernunt̉ remanet in eis firmiter ignorātia veritatis ꝑ quā ſuis erroribus firmiſſime adherent: p̄ſertim cū in talibꝰ diabolicaſuggeſtio ſolet interuenire. vnde apl̓s petrꝰ dicit. Aduerſariꝰ veſter diabolꝰ circuit querēs quē deuoret cui reſiſtite in fide. ex quo pꝫ ꝙ diabolus circuit ad ꝑſuadendū cōtra fidē. Ad terciū dicēdū ꝙ qͣꝫuis habitꝰ charitatis ſit altior ⁊ nobilior qͣꝫ habitꝰ fidei: tn̄ ꝑ vnū actū peccati mortalis amittit̉: ſic nō eſt incōueniēs ꝙ habitꝰ fidei ꝑ aliqd̓peccatū amittat̉: habitꝰ .n. a deo infuſi libere a deo dant̉ſic ⁊ iuſte a deo ſubtrahunt̉ ẜm diſpoſitionē ſubiectoruꝫNec talis ſubttactio ꝓprie dicit̉ annihilatio ſed q̄dā ceſſatio influxus diuini: ſicut ꝑ clauſurā feneſtre lux ſolarisſb̓trahit̉ ſine aliqua annihilatiōe. Nec obſtat qd̓ obijcit̉de demonibꝰ tum qꝛ odiū dei ⁊ alia que ꝑtinent ad maliciā eoꝝ lꝫ ſint peſſima nō tn̄ ſunt demeritoria cum iā ſintip̄i in termino dānationis. ⁊ ſic nō pn̄t mereri nec demereri. Secꝰ eſt de viatoribꝰ qui ꝑ pct̄ā demerent̉ vt ab eisſubtrahant̉ dona dei: tn̄ qꝛ ex hoc qd̓ dr̄ ab apl̓o. Demones credūt: nō eſt neceſſariū cōcedere ꝙ habeāt fidē etiaꝫinformē: ſꝫ tm̄ actum fidei qui eſt credere. nō .n. credūt exhabitu ad hͦ inclinantē. ſꝫ coacti ex ſignoꝝ euidētia ⁊ frequētia: ⁊ ex ꝑſpicuitate naturalis intellectꝰ ſicut etiā quioꝑat̉ iuſta ſolū ex coactione nō dr̄ iuſtus qͣi habens habitu iuſticie. Ad quartū dicēdū ꝙ actꝰ fidei eſt dignior ſimplicit̓ ceterꝭ habitibꝰ acquiſitis intellectualibꝰ inqͣꝫtū hꝫcertiorē cām eo ꝙ fides innitit̉ diuine veritati: qd̓ nō faciūt alij habitꝰ intellectuales acqͥſiti. lꝫ ſint certiores ẜm
qͥd .ſ. quo ad nos. Nec etiā certitudo fidei acqͥſite eſt ſil̓iscertitudini fidei infuſe in adheſionis firmitate. Illa em̄quarū fides acqͥrit̉ ex narratiōe aſſidua ſeu relatiōe hūana ꝑ ꝯͣriā corrūpit̉ aſſuefactionē: ſicut cōtingit in alijs habitibꝰ acqͥſitis. Certitudo aūt q̄ ineſt ꝑ fidē a deo infuſamnō pōt corrn̄pi ꝑ talia: vn̄ apl̓s petrꝰ dicit. Ut ꝓbatio fideivr̄e multo p̄cioſiorſit auro ⁊cͣ. j. Pet̓ j.Hꝫ etiā fides infuſa nobiliorē effectuꝫſ. purificationē cordis: iuxͣ illud Act̉.xv. Fide purificanscorda eoꝝ Ad qͥntūdicendū ꝙ fides ſeucredulitas q̄ ex ſolareuelatiōe humanaacqͥrit̉ non eſt fidestheologica de qͣ loqͥmur: nā fides theologica nō aſſentitalicui credibili: niſiqꝛ eſt a deo ordinatū ⁊ ſanctis reuelatū: vn̄ ipſi veritati innitit̉ tāqͣꝫ medio.Un̄ ſi aliqͥs crederet oīa q̄ a fidelibꝰ credunt̉ nō tn̄ ea crederet tāqͣꝫ a deo reuelata. talis nō haberet fidē theologicā ſicut ſi aliqͥs haberet noticiā alicuiꝰ cōcluſionis geometrice ꝑ mediū dyaleticū tm̄: ex hoc nō acqͥreret habitūgeometricū de illa cōcluſione. Ex quibꝰ pꝫ ꝙ p̄dicta v̓baapl̓i de fide in hͦ. c. cōtenta intelligēda ſunt ꝓut in gloſamodo ſupra dicto ⁊cͣ. ¶ In eodē ca. vbi dr̄ in poſtilla.Et iō hͨ p̄dixit moyſes Deūt̓. xxxij. ¶ Additio.Entētia hoꝝ duoꝝ verſuū .ſ. ip̄i me ꝓuocauerūt ⁊cͣEEt ego ꝓuocabo eos. qͥ in carmine moſalcō ꝯtinētſhr̄ in additione Deut̓. xxxij. ſuꝑ eiſdeꝫ verſibꝰ. Etſbidē on̄dit̉ ꝙ moyſes ſtatū hodiernū iudeoꝝ a xp̄o recedētiū p̄noſticauit: qd̓ ꝓprie cōcordat cū intentione apl̓i īhoc loco: ſꝫ qꝛ illa additio eſt aliqualiter ꝓlixa: iō remittoibi.¶ Capl̓m. xj.Ico gͦ. Hic ꝯn̄r apl̓s on̄dit affectu ſuū erga iudeosd cōpeſcēdo gētiles ab eoꝝ inſultatione. ꝑ hoc eniꝫcauſabat̉ diſcordia ex ꝑte gētiū: qꝛ incredulitatē iudaicā etiā cōuerſis de iudaiſmo improꝑabant: qd̓ reprimit apl̓s pͦ rōnibꝰ ſumptis ex caſu iudeoꝝ. ſecūdo ex cōuerſione gētiū: ibi. Ꝙ ſi aliqͥ ex ramis. tercio ex ꝯſideratione diuinoꝝ iudicioꝝ: ibi. Nolo aūt vos ignorare. Cir.ca pͥmū ponit tres rōnes. pͥma eſt qꝛ caſus iudeoꝝ nō eſtvl̓is. Secūda qꝛ nō eſt inutilis: ibi. Dico ergo. Tercia qꝛnō eſt irrecuꝑabilis: ibi. Uobis .n. dico. Prima adhuc īduo. pͥmo declarat ꝓpoſitū. ſecūdo cōcludit intentuꝫ: ibi.Quid gͦ. Primū aūt declarat exemplo duplici: ⁊ primūeſt ſuiipſiꝰ. dicit igit̉. b ¶ Nunqͥd deꝰ repulit. generalūt¶ ¶ Populū ſuū .ſ. iudaicū qͥ dicebat̉ populꝰ peculiarisdei. d ¶ Abſit nā ⁊ ego iſraelita ſum ⁊cͣ. qui tn̄ ſum vocatꝰ nō ſolū ad fidē xp̄i: ſed etiā ad eius apl̓atum: iō concludit. e ¶Nō repulit deꝰ plebē ſuā quā p̄ſciuit .i. p̄deſtinauit de iudeis. vt pꝫ in paulo ⁊ alijs apl̓is. ſecundumexemplū de helya qͥ credebat totū populū ad idolatriaꝫcōuerſum ⁊ oēs alios ꝓphetas occiſos. ⁊ tn̄ nō erat ita: ⁊hoc eſt qd̓ dr̄. f ¶ An neſcitis quid dicit ſcriptura in helya. q. d. ſcire debetꝭ. g ¶ Quēadmodū interpellat deuaduerſum iſrael. nō zelo vindicte: ſed amore iuſticie. iij.Reg. xix. g ¶ Dn̄e ꝓphetas tuos occiderūt. vt nō remaneant cultores dei. i ¶ Al. tua ſuffoderūt. vt nō inueniatur locꝰ te colēdi. k ¶ Et ego relictꝰ ſum ſolꝰ. Sic .n. credebat qꝛ ſpūs non ſemꝑ tāgit corda ꝓph̓aꝝ nec de oībusvn̄ dixit heliſeꝰ. iiij. Reg. iiij. de ſunamite. Aīa .n. eius inamaritudine eſt. ⁊ dn̄s celauit a me. t ¶ Et querūt aīammeā. vt nihil remaneat de cultu diuino. m ¶ Sed quisdi. illi reſpon. diuinum ad repeliendū eius dictum.