Iohannis

eēt moriturꝰ Introiuit gͦ itebrū in p̄toriū pylatꝰ ⁊ vocacuit ieſum: ⁊ dixit ei. Tu esē rex iudeoꝝ. Rn̄dit hieſuse A temetipſo hoc dicis an.t alij dixer̄t tibi de me. Rn̄dit pylatꝰ Nūqͥd ego iudegus ſum. Gēs tua ⁊ pontifihces tradiderūt te mihi. qͥdfeciſti. Rn̄dit ieſus. Regnum meū nō ē de hoc md̓oSi ex hoc mūdo eēt regnūmeū miniſtri mei vtiqꝫ decertarēt: vt nō traderer iuindeis. Nūc aūt regnū meū

n non eſt hinc. Dixit itaqꝫ eipylatus. Ergo rex tu es.¶ Reſpondit ieſus. Tu dicꝭr quia rex ſum ego Ego in hͦs natus ſum: et ad hoc venit in mundum: vt teſtimoniūv perhibeam veritati. Omxnis qui eſt ex veritate: auydit vocem meam. Dicit eipylatus. Quid eū veritasEt cum hoc dixiſſet: iteruꝫexiuit ad iudeos: ⁊ dic̄ eisa Ego nullam inuenio in eob cauſam. Eſt autem conſuetudo vobis: vt vnū dimit

b ¶ Introiuit gͦ. Hic ponit̉ examinatio xp̄i in ſecreto. Etdiuidit̉ in tres. qꝛ primo ponit̉ pylati interrogatio: ſecūdoxp̄i rn̄ſio: ibi. ℟n̄dit ih̓us. tercio pylati abiectio: ibi. Dixititaqꝫ. Circa primū ſciendū ꝙ iudei cum tumultū irrōnabili petebāt mortē xp̄i: ꝓpter qd̓ xp̄c nō reſpōdebat: ẜm illd̓Eccl̓. xxxij. Ubi nōeſt auditꝰ non effundas ſermonē. ꝓpterhoc Mathęꝰ ⁊ marcus dicūt ꝙ cū acciſaret̉ a principibꝰ ſacerdotū nihil reſpōdit: ꝓpter qd̓ pylatintrauit p̄toriuꝫ qd̓erat in domo ſua: vtibi xp̄m magꝭ pacifice examinaret extratumultū iudeoꝝ: qͥnō audebāt intrarep̄toriū: vt dictū eſt.xp̄us de tribꝰ fuerataccuſatꝰ coraꝫ eo: vthabetur Luce. xxiijHūc inueniemꝰ ſb̓uertenteꝫ gentē noſtram: ⁊ ꝓhibenteꝫdari tributa ceſari: ⁊dicentē ſe xp̄m regēeſſe. Pylatus aūt de duobꝰ primis nō curauit inquirere:qꝛ de pͦ .ſ. de ſb̓uerſione obſeruationū legaliū nō curauitvtrū eſſet verū vel falſum. qꝛ nō erat iudeus ſed gentilis.Scd̓m cognouit eſſe falſum ꝑ famā publicā: qꝛ audieratxp̄i rn̄ſionē quā iudeis de hac materia rn̄derat Nat: xxijXxeddite q̄ ſunt ceſaris ceſari ⁊cͣ. Sed de tercio qd̓ videbatur eē cōtra honorē imꝑatoris inqͥſiuit .ſ. de regno: qꝛ imperatores romani nomē regiū a iudeis abſtulerāt vt frangerent eoꝝ ſuꝑbiam ⁊ tollerēt rebellandi occaſionē: ⁊ id̓oqueſiuit a xp̄o. c ¶ Tu es rex iudeoꝝ. q. d. eſt hoc verumqd̓ tibi imponit̉ .ſ. ꝙ velis tibi vſurpare regnuꝫ. d ¶ Reſpondit ih̓s. Hic ponit̉ xp̄i rn̄ſio in qͣ primo examinauitpylati interrogatōneꝫ dicens. e ¶ A temetipſo hoc dicisan alij ⁊c̄. q. d. ꝯcepiſti hāc opinioneꝫ de me ꝑ teipſum.f ¶℟n̄dit pylatꝰ: nunqͥd ego iudeꝰ ſum. q. d. ex me nō concepi: qꝛ nō ſum iudeus: ⁊ ſic nō poſſum inueſtigare ex libris iudaicis qͥs debeat eſſe rex eoꝝ: ſꝫ hoc ad peritos legis ꝑtinet: iō ſubdit̉. g ¶ Gens tua ⁊ pon. tra. te mihi. accuſantes te ſuꝑ hͦ. h ¶ Quid feciſti. q. d. videt̉ ꝙ tu ſis inaliqͥ culpabilis: ex qͦ illi qͥ ſunt de gente tua ⁊ tante aucͣtisſicut ſunt pontifices te accuſant. i ¶ ℟n̄dit ih̓s. Examīata interrogatōne pylati ieſus pͦ rn̄dit ad qōnem pͦ factamde vſurpatōne regni tꝑalis. k ¶ Regnū meum nō ē de hͦmūdo. nō em̄ negat ſe eſſe regē: ſꝫ magꝭ cōcedit: qꝛ ẜm veritatem ipſe erat rex regū. verutn̄ ad tollendū occaſionē caiunie temꝑat ſuā rn̄ſionē dicens: ꝙ nō querit huiꝰ munditꝑalem dn̄atōeꝫ qd̓ ꝓbat ꝯn̄r dicens. l ¶ Si ex hͦ mundoeſſet regnū meū miniſtri mei ⁊cͣ. Om̄e em̄ regnū tꝑale hꝫfirmitatē nō ſolū ab ipſo rege cū ſit vnus ſolus hō: ſꝫ etiāa miniſtris cōtra aduerſarios ꝓ ipſo pugnantibꝰ: qd̓ nonquerebat xp̄c ⁊ ſic pꝫ ꝙ ſatiſfecit ad qōnem on̄dendo ꝙ n̄querebat inter iudeos tꝑalem dn̄ationē: verntn̄ qꝛ cōceſſerat ſe eſſe regē: ideo cōcludit. m ¶ Nūc aūt regnū meuꝫnō eſt hinc .i. qͣꝫtum ad tꝑalia iſta q̄renda. Sꝫ cōtra hͦ videtur qd̓ dicit̉ psͣ. xlvj. Rex oīs terre deꝰ. Ipſe aūt eſt verusdeus ſic̄ verꝰ hō: gͦ regnum eiꝰ eſt de hͦ mūdo. Dd̓m ꝙ ẜmveritatē diuinitatꝭ om̄ia ſunt ſb̓iecta xp̄o: tn̄ qͣꝫtum ad humanitatem in primo aduentu ſuo nō venit ad dn̄andumtal̓r ſꝫ magꝭ ad ſeruiendū ⁊ patiēdū. ⁊ ſic pꝫ ꝙ ſufficiēt̓ exciudit illd̓ qd̓ ſibi imponebat̉ de vſurpatōe regni iudee: qꝛnio fiebat qō de ipſo niſi inqͣꝫtum hō et ꝓ ſtatu pn̄ti in quoerat: qui ad primū eiꝰ aduentū ꝑtinebat. n ¶ Dixit itaqꝫ.

Hic ponit̉ pylati obiectio: ſic̄ em̄ viſum eſt xp̄c in ſua rn̄ſione cōceſſerat ſe eſſe regē: ſꝫ dixerat regnū ſuū nō eē hīcid̓o pylatꝰ ad plenū v̓ba eiꝰ nō intelligens accepit ꝑ hͦ ip̄meſſe regē alicuiꝰ regni: de qͦ nō intromitterent ſe romani: ſꝫꝙ xp̄c ꝑ hͦ intelligeret regnū celeſte ⁊ ſpūale nō intellexit:⁊ iō voluit ſcire magꝭ deter minate: concludēs ex v̓bis xp̄ip̄dictis. o ¶ Ergorex tu eſ. q. d. ex qͦ cōcedis te eſſe regē regni non ꝑtinentꝭ addominiū imꝑatorisdeclara magꝭ qd̓ ſitillud regnū.p ¶ Rn̄dit ih̓s. pͦ cōcluſiōeꝫ factā ꝯcedēdo. d. q ¶ Tu dicꝭ.qꝛ rex ſum ego. ⁊ itaeſt ẜm veritatē: ſꝫ cōſequēt̉ declarat huius regni cōditōemdicens. r ¶ Ego inhͦ natꝰ ſum. tꝑaliter.¶ ¶ Et ad hͦ ve. ī mū.ꝑ carnis aſſumptionem. t ¶ Ut teſti.phi. veritati. docēdo ⁊ radicādo veritatē de diuinis ī cordibus fidelium.v ¶ Om̄is qͥ eſt ex veritate. prima q̄ deꝰ ē: nō ſolū ꝑ creationem ſꝫ ꝑ imitatōeꝫ ⁊ ſubiectionē. x ¶ Audit vocē meamcorde credēdo ⁊ oꝑe obediendo: et ꝑ cōſequēs in talibusſpūaliter ego regno: ⁊ tale regnū in nullo impediebat imperatoris romani dominiū: de qͦ q̄rebat pylatꝰ. y ¶ Dic̄ei pylatus. qͥd eſt veritas. nō q̄rit diffinitōeꝫ veritatꝭ: ſꝫ querit q̄ eſt illa veritas cuiꝰ virtute ⁊ ꝑticipatōne hoīes efficiūtur de regno xp̄i. Intellexit em̄ ꝑ hͦ in quodā generali aliqd̓ dominiū: exn̄s extra cōem modū hoīm: ⁊ hoc eſt verūſi intelligat̉ determinate ⁊ magꝭ in ꝑticulari: qꝛ v̓itas dīnafilio appropriat̉: veritas ꝑ quā hoīes in pn̄ti efficinnl̓ d̓ regno xp̄i eſt quedā imp̄ſſio ⁊ ꝑticipatio veritatꝭ diuine. huius aūt qōnis pylatus non expectauit rn̄ſionē duplici decā. Una eſt qꝛ erat de regno ſpūali: vt viſum ē: ipſe auteꝫnō habebat ſe intro mittere niſi de temꝑalibus et iō hͦ aduertens dimiſit illius qōnis ꝓſecutōeꝫ. Alia cā fuit qꝛ iaꝫꝑceperat xp̄i innocentiā ⁊ iudeoꝝ maliciā: ſciens ꝙ tradidiſſent eū ꝑ inuidiā. Igit̉ p̄termiſſa qōne p̄dicta: voluit ꝓcedere ad eiꝰ liberatōeꝫ: vt ſtatim: patebit. z ¶ Et cuꝫ hecdixiſſet. Hic conſequēter ponit̉ innocentie xp̄i decl̓aratiocum em̄ pylatus vellet eū liberare: vt dictū eſt: occurrit ememorie modꝰ cōueniēs liberatōnis ſue: vicꝫ de cōſuetudine iudeoꝝ qua dabat̉ eis a p̄ſide in ſolēnitate paſchalivnus vinctꝰ in memoriā liberatōis filioꝝ iſrl̓ de terra egypti et ꝓpter hͦ voluit xp̄m liberare ꝑ hūc modū. ⁊ pͦ ad hocſaciendū allegat xp̄i innocentiā dicens. a ¶ Ego nullamin eo inue. cām .ſ. dignā morte. ſcd̓o allegat cōſuetudinemde cuius obſeruatōne ſciebat eos eſſe cupidos dicens.b ¶ Eſt autē conſuetudo vobis: vt vnum dimittā in paſcha. vultis ergo dimittam vobis regem iudeorum. q. di.vos debetis hoc velle. Ad cuius intellectum ſciendum ꝙpylatus volens chriſtum liberare poſuit eis ſub diſtinction de liberatōe chriſti vel barrabe et de nullo alio vt magis exprimitur Math̓ xxvij. Sciebat enim ꝙ conſuetudinem ſuam nullo modo dimitterent ex altera parte barrabas erat peſſimus et populo odioſus ꝙ firmiter credebat vt eius liberationem nullo modo vellent ⁊ ſic per cōſequens liberationi chriſti conſentirent. ſed ſacerdotes deceperunt populum inducentes eum ad petendum liberationem barrabe et non chriſti. et hoc eſt quod ſubditur.