Euangeliū
i Et vidimꝰ gloriā eius glokriā quaſi vnigeniti a patren plenuꝫ gratie et veritatis.n Iohannes teſtimoniū pero hibet de ipſo: ⁊ clamat di
h cens. Hic erat queꝫ dixi qͥr̄ poſt me venturus eſt: antes me factus eſt: quia priort me erat. Et de plenitudineeiꝰ nos omnes accepimus
error illorū qui dixerunt naturā humanā habere in xp̄ohypoſtaſim ꝓpriā. ſi em̄ dixiſſet verbū factū eſt hō: cū hōſignificet naturā humanā in ſuppoſito dediſſet occaſiōꝫcogitādi ꝙ natura hūana in xp̄o ſubſiſteret ī ꝓpria hypoſtaſi. Sil̓r magis dixit v̓bū factū eſſe carnē qͣꝫ aīaꝫ: ne daret̉ occaſio cogitādiꝙ illa vnio eſſet tm̄ẜm actū aīe vt ꝑ cōgnitiōꝫ ⁊ amore: nōtn̄ in vnitate ſuppoſiti. i ¶ Et vidimꝰ.poſtqͣꝫ euāgeliſta declarauit v̓bi emanationē ⁊ eiꝰ incarnationē. hic ꝯn̄r on̄ditqͣliter ip̄e ⁊ alij apl̓i habuerūt de hͦ cognitiōeꝫ. Et diuidit̉in duas ꝑtes: qꝛ pͥmo ponit īnoteſcēdi modū. ſecūdo manifeſtat ip̄m: ibi. Et de plenitudine. pͥma ī duas: ẜm duplicē modū īnoteſcēdi quē ponit. ſcd̓a ibi: Ioh̓es ꝑhibetpͥmꝰ aūt īnoteſcēdi modꝰ ē ꝑ viſū. Sciendū tn̄ ꝙ viderealiqn̄ accipit̉ nō ſolū ꝓ viſiōe corꝑali: ſꝫ etiā ꝓ cognitiōeintellectuali: ꝑ quē modū dicimꝰ. vides tu hͦ. i. intelligis⁊ hoc ē: qꝛ viſus ē ſpūalior int̓ alios ſenſus ⁊ plures rerūdifferētias nob̓ demōſtrat: vt hr̄. .j. Neta. ⁊ iō noīe viſusvtimur aliqn̄ ī his q̄ ꝑtinēt ad intellectu. vtroqꝫ mō vidēdi habuit ioh̓s ⁊ alij apl̓i noticiā v̓bi incarnati: qꝛ cū ip̄ofuer̄t corꝑalit̓ ꝯuerſati. ⁊ ſic viderūt ſenſibilit̓ oꝑa v̓tutētotiꝰ creature excedētia: ſicut ē ſuſcitatio mortui. illumīatio ceci: ⁊ ꝯſilia. ex qͥbꝰ viſu mētis ꝑceperūt eiꝰ diuinitatē ī carne latentē. vider̄t etiā hͦ mētalit̓ ꝑ int̓nā inſpiratōꝫqn̄ aꝑuit eis ſenſū vt intelligerēt ſcpͥturas: vt hr̄ Lu. vlt. ⁊hͦ ē qd̓ dr̄. i ¶ Et vidimꝰ gloriā eiꝰ .i. excellētiā oēm creaturā excedentē ꝓpt̓ qd̓ ſubdit̉: qͣſi exponēdo p̄dictā gl̓iāk ¶ Quaſi vnigenti a pr̄e .i. naͣlit̓ ab eo ꝓcedētis: ⁊ ꝑ ꝯn̄seandē naͣꝫ numero cū ip̄o hn̄tis. hoc em̄ viderūt apl̓i pͦ ꝑpr̄is teſtimoniū ī trāſfiguratiōe in qͣ fuit ioh̓es cū petro ⁊iacobo: vt hr̄ Nat .xvij. ⁊ iō tūc audiuit vocē pr̄is dicētꝭde xp̄o. Hic ē filiꝰ meꝰ dilectꝰ ⁊cͣ. ſcd̓o vider̄t hͦ ꝑ angelorū obſeqͥuꝫ: qꝛ angeli mīſtrabāt ei ſic̄ ſuꝑiori: vt hr̄ Nat.iiij. Supra naturā angelicā nihil ē niſi naͣ diuīa. tercio viderūt hͦ ꝑ hͦ ꝙ creature etiā viſibiles obediebāt ei ad nutūſic̄ dn̄o ⁊ creatori. ꝓpt̓ qd̓ dixerūt Nat. viij. Qualis ē h̓qꝛ vēti ⁊ mare obediūt ei. qͣrto hͦ viderūt ꝑ docēdi ⁊ oꝑādi modū. Noyſes em̄ ⁊ alij ꝓph̓e nō dabāt ppl̓o p̄ceptaſꝫ de p̄ceptis dei ip̄m inſtruebāt: ⁊ iō dicebāt: hͨ dicit dn̄svel aliqͥd ſil̓e. Sil̓r de moyſe ſcriptū eſt. locutꝰ eſt dn̄s admoyſen ⁊cͣ. Xp̄c aūt tanqͣꝫ deꝰ ⁊ ꝓpria aucͣte loquēs dabatdoctrinā ſuā: vt pꝫ Mat. v. vbi freq̄nter dr̄. Ego aūt dicovobis. vn̄ in fi. illiꝰ ẜmonis dr̄: ꝙ erat docēs ſic̄ poteſtatēhn̄s. Et ſil̓r ꝑpenderūt ꝑ oꝑandi modū: qꝛ ⁊ ſi alij fecerūtmiracula. hͦ fuit tm̄ dep̄cando. xp̄c aūt etſi ī miraculis faciēdis aliqn̄ orauerit: vt ī ſuſcitatiōe Lazari. Ioh̓is. xj. tn̄cōiter miracula faciebat imꝑando: vt pꝫ ex decurſu euāgelij. ꝑ qd̓ on̄debat̉ ꝙ illa faciebat v̓tute ꝓpria: ſic̄ deꝰ ꝓpt̓qd̓ dr̄ Lu. vj. ꝙ virtꝰ exibat de illo: ⁊ ſanabat oēs. Seqͥt̉.l ¶ Plenū gr̄e. ⁊ hoc pͥmo ꝓpter gr̄aꝫ vniōis: ille em̄ ꝑfectiſſime ē plenꝰ gr̄a qͥ ꝑfectiſſime deo ꝯiūgit̉. natura autēhūana in xp̄o nō ſolū ꝯiūcta ē deo ꝑ cognitionē ⁊ amoreſicut ī alijs. ſꝫ ꝑ realē vnionē ⁊ hec dicit̉ in xp̄o gr̄a vnionis: ꝑ quā homo dr̄ deꝰ ⁊ ecōuerſo ꝑ cōicatione idiomatū. Dicit̉ aūt talis vnio gr̄a inqͣꝫtū diuīa liberalitate ⁊ miſericordia facta ē. ſcd̓o ꝓpter gr̄aꝫ habitualē. q̄ pleniꝰ fuitin xp̄o qͣꝫ ī alijs. ꝓpter hͦ dr̄. jͣ. iij. ca. ꝙ datꝰ ē ei ſpūs nō acmēſurā: qꝛ non ſolū habuit plenitudinē ſufficiētie: ſꝫ etiāredundātie ī alios: qꝛ ē caput nō ſolū hoīm ſꝫ etiā angelorū. Ꝙ aūt v̓go Maria ⁊ aliq̄ alij ſancti legunt̉ pleni gr̄avt dr̄ de Maria Luc̄. j. ⁊ de Stephano Act̉. vj. hec tn̄ eſtalia plenitudo. plenū em̄ opponit̉ vacuo: ⁊ iō tot modisdr̄ plenū qͦt modis dr̄ vacuū. Dicit̉ aūt vacuitas gr̄e. vnomo ꝓpt̓ v̓tutis defectū circa ꝓpriū ſubiectū. ⁊ tali vacuooponit̉ plenitudo gr̄e ſanctoꝝ. Alio mō dr̄ vacuitas gr̄e
eo ꝙ nō redūdat ad corpus. ⁊ tali vacuo opponit̉ plenttudo Narie inqͣꝫtū gr̄a eius aliqͦ mō redundat ad corpꝰſuꝑnaturalit̓ cōcipiēdo: plenitudo tn̄ Narie nō ſe extendit ad alios ita ꝙ ſit gr̄e datrix: ſꝫ ſolū inqͣꝫtū eſt gr̄e impetratrix. xp̄i aūt plenitudo ad alios ſe extēdit. ⁊ ſic opponit̉ vacuo nō ſolumreſpectu ſui: ſꝫ etiaꝫalioꝝ: qꝛ fuit in xp̄oplenitudo gr̄e nō ſolū reſpectu ſui ſꝫ etiāreſpectu aliorū.m ¶ Et veritatis. inqͣꝫtū in ip̄o fuit veritas diuīa ſiue increata ꝑ vnionē. ſil̓r inaīa xp̄i fuit plenitudo veritatꝭ inqͣꝫtū habuit noticiā oīmq̄ cognoſcit deꝰ noticia viſiōis. ſil̓r fuit in xp̄o plenitudoveritatis inqͣꝫtū impleuit oēs figuras ⁊ ꝓmiſſiones legismoſaice. n ¶ Ioh̓es teſtimoniū ꝑhibet. h̓ ponit ſecūdūmodū qͦ innotuit Ioh̓i ⁊ apl̓is alijs verbū incarnatū. ⁊ h̓modꝰ fuit ꝑ auditu: qꝛ audiuit a ioh̓e teſtimoniū de xp̄oꝙ erat efficax ꝓpt̓ ioh̓is mirabilē natiuitatē: ⁊ ꝓpt̓ excelletē vite ſue ſanctitatē. ⁊ hoc ē qd̓ dr̄. n ¶ Ioh̓es teſtimoniū ꝑhibet de ip̄o. ⁊ bn̄ dicit: ꝑhibet ad on̄dendū ꝙ eiꝰ teſtimoniū fuit ꝯtinuatū: qꝛ nō ſolū ſemel ſꝫ pluries teſtificatꝰ ē de xp̄o: ⁊ iō dicit: ꝑhibet ad denotandū ꝯtinuatōeꝫhuiꝰ teſtimonij. ſcd̓o on̄dit̉ iſtud teſtimoniū claꝝ: cū ſubdit̉. o ¶ Et clamat: qꝛ ioh̓es nō loq̄bat̉ de xp̄o ī occultoſic̄ faciūt illi qͥ hn̄t doctrinā ſuſpectā: ſꝫ in palā corā ppl̓oDicit̉ aūt hͦ teſtimoniū certu ⁊ verū: qꝛ eodē mō teſtificatus ē pͥus de xp̄o ī abn̄tia: ⁊ poſt in pn̄tia qd̓ notat̉ cū dr̄.p ¶ Hic̄ erat quē dixi .ſ. ante ⁊ idē mō dico. vlteriꝰ on̄dit̉ꝙ de xp̄o dixit: cū dr̄. q ¶ Qui poſt me venturꝰ ē. pꝫ qꝛioh̓es nō loquit̉ de aduētu xp̄i in mūdū: qꝛ iā erat natus⁊ fere. xxx. annoꝝ. ſꝫ loquit̉ de aduētu ad p̄dicādū: ⁊ myſteriū nr̄e redēptiōis cōplendū. r ¶ Ante me factꝰ ē. Exhͦ loco arguit arriꝰ: ꝙ v̓bū ẜm naturā v̓bi ſit factū: qꝛ nōeſt dubiū ꝙ ioh̓es p̄ceſſit xp̄m ẜm carnē: ⁊ iō cū dic̄: An̄me factꝰ ē. de natura v̓bi intelligendū eſt. ſꝫ lr̄a ſequēs hͦdeſtruit ꝑ hͦ qd̓ ſubdit̉. Quia pͥor me erat. ⁊ ꝑ ꝯn̄s habuiteſſe an̄ ioh̓em. iō ſi de factiōe nature loq̄ret̉ alit̓ ordinaſſelr̄aꝫ. d. Prior me erat. qꝛ an̄ me factꝰ ē. ⁊ iō ſic dꝫ intelligiAnte me factꝰ eſt .i. mihi p̄latꝰ: cuiꝰ rōneꝫ aſſignat dicēss ¶ Quia pͥor me erat. nō ẜm hūanitatē ſꝫ ẜm diuinitatē īqͣ eſt ab eterno. pōt etiā alit̓ exponi referēdo hͦ ad xp̄m ẜꝫhūanā naturā. Ad cuiꝰ intellectū ſciēdū: ꝙ puer ē in fieriẜm curſum nature vſqꝫ ad natiuitatē. Xp̄c aūt ab inſtanticōceptiōis habuit corpꝰ oībꝰ lineamētis diſtinctū. ⁊ aīaꝫomībꝰ v̓tutibꝰ ⁊ ſciētijs ꝑfectā: qͣꝫuis nōdū habuerit ꝑfectā corꝑis quātitatē. ⁊ hoc fuerat p̄dictu Hiere. xxxj. Nouū faciet dn̄s ſuꝑ terrā. mulier circūdabit virū: qꝛ xp̄c alinſtāti cōceptiōis fuit vir ꝑfectꝰ mō dicto. Cōſtat autē ꝙxp̄c fuit an̄ ꝯceptꝰ qͣꝫ ioh̓es fuit natꝰ: vt pꝫ Lu. j. et iō hocmō lr̄a p̄dicta pōt exponi. Ante me factꝰ ē: vt ꝑ factū eſſeintelligat̉ ꝑfectio: qꝛ hͦ deſigͣt talis locutio ſic̄ fieri imꝑfectionē deſignat: qꝛ xp̄c etiā ẜm hūanā naturā ante ꝑfectꝰfuit qͣꝫ ioh̓es: vt pꝫ ꝑ p̄dicta. t ¶ Et de plenitudīe. Poſitis duobꝰ modis qͥbꝰ v̓bū incarnatū eis īnotuit. hic ꝯn̄ivtrūqꝫ modū manifeſtat. et pͥmo manifeſtat pͥmū qͥ eſtviſū: vt dictū eſt. ſecūdo ſecūdū qͥ eſt ꝑ auditu: ibi. Et hͦ ēteſtimoniū. Ad intellectū pͥmi ſciēdū: ꝙ hͦ v̓ba q̄ ſequūnō ſūt v̓ba ioh̓is bap. licꝫ hͦ dicat Prigenes. ſed ſunt v̓baioh̓is euāgeliſte declarātis modū qͦ cognouerūt v̓bū incarnatū ꝑ viſuꝫ ẜm Aug. ⁊ Chry. dixerat em̄. sͣ. Vidimꝰeū plenū gr̄e ⁊ veritatꝭ. Poſſet aliqͥs q̄rere qͣlit̓ hͦ vidiſtisiō declarat qͣlit̓ h̓ cogͦuerūt qͣſi rn̄dēs tacite qōni. Et diuidit̉ in duas: qꝛ pͥmo declarat qͣlit̓ cogͦuerūt eū plenū greſecūdo qͣlit̓ cogͦuerūt eū plenū veritatꝭ: ibi. Deū nemo vtdit. dicit igit̉ pͦ: bn̄ dixi ꝙ vidimꝰ eū plenū gr̄e: qꝛ d̓ plentudine eiꝰ oēs nos accepimꝰ. hͦ potiſſime apꝑuit ī ſpūſſacti miſſiōe ſupra apl̓os in die penthe. ex cuiꝰ plenitudine