Euangelium

k Abijt vnus de duodeciml qͥ dicebat̉ iudas ſcarioth.iad prīcipes ſacerdotum ⁊nait illis. Quid vultis mihidare: ⁊ ego vob̓ euꝫ tradās At illi cōſtituerūt ei trigīa ta argēteos. Et exide q̄rebbat oportunitatē: vt eū tracderet. Prīa āt die azimoꝝacceſſerūt diſcipl̓i ad ieſuꝫd dicētes. Ubi vis paremꝰē tibi comede̓ paſcha. Atieſus dixit. Ite ī ciuitatē adf quēdā: ⁊ dicite ei. Mgr̄ dicit tpus meū ꝓpe ē: apd̓ tefacio paſcha cū diſcipulismeis ⁊ fecer̄t diſcipl̓i ſicutꝯſtituit ill̓ ieſus: ⁊ ꝑauerūt

hͦ paſcha. Ueſpere aūt factodiſcūbebat cū duodecī diſcipulis ſuis. Et edentibꝰill̓ dixit. Amē dico vob̓ qꝛin vnꝰ vr̄m me traditurus ē:n Et ꝯtriſtati valde: ceperūtſingl̓i dicere Nūqͥd ego ſūdn̄e. At ille rn̄dēs ait: quiintingit mecū manū in pap rapſide: h̓ me tradet. Filiquidē hominis vadit ſicutq̄ ſcriptū eſt de illo: ve auteꝫrhomini illi. ꝑ quē filiꝰ hos minis tradet̉. Bonū eratei: ſi natus non fuiſſet hot mo ille. Reſpondens auteꝫ Iudas qui tradidit eūdixit. Nunquid ego ſum.

kAbijt vnus ex duodecī .i. ex pͥncipalibꝰ xp̄i diſcipulisl ¶ Qui dicebat̉ iudas ſcarioth. hoc d̓r ad differentiā alterius iude: qͥ fuit frater iacobi mīoris. Et notandū ꝙ ſcarioth ē nomē ville de qͣ erat oriūdus iudas ꝓditor. ꝓpt̓ qd̓inde cognomīatur. m ¶ Ad principes ſacerdotū. qͦs audierat eē ꝯgregatosad tractandū d̓ morte xp̄i. n ¶ Quidvul. mihi da. et egovo. eū tra. occulte .ſ.⁊ ſine ſtrepitū ꝓpterqd̓ mutauerunt cōſiliū p̄dictū: o ¶ Atilli ꝯſtituerūt ei .i. exex pacto firmiter ꝓmiſerūt. p ¶ Trigita argenteos. argenteus numꝰ valebatdeceꝫ numos vſuales: ⁊ ꝑ ꝯn̄s .xxx. argent ei valebāt trecitos de numis vſualibꝰ: vt patet manifeſte ſi multiplicētur.xxx. ꝑ decē: ⁊ ſic ī vēditiōe xp̄i recuꝑauitvalorē p̄dicti vnguēti. a ¶ Et exīde q̄rebat oꝑtuitatē .ſ. tꝑis⁊ loci. b ¶ Ut euꝫtraderꝫ ſcilicꝫ occulte: qd̓ adīpleuit ī nocte diei ſeq̄ntis: vt īfra patebit.c ¶ Prima āt die azimoꝝ. h̓ deſcribit̉ ip̄iꝰ xp̄i a iuda traditio vbi qͣtuor tāgunt̉: qꝛ pͦ p̄mittit̉ paſchale ꝯuiuiū ad ꝓditoris reuocationē: ſcd̓o inſtituit̉ euchariſtie ſacr̄m ad fideliū refectionē: ibi. Cenātibꝰ aūt. tercio p̄dicit̉ diſcipulorū ſcādalū ad ip̄oꝝ p̄munitionē: ibi. Tūc dixit illis. qͣrtoſb̓iūgit̉ xp̄i deſideriū ad noſtrā redēptionē: ibi. Tūc ve. ieſus. dic̄ gͦ ſic. c ¶ Prima āt die azimoꝝ: iſta dies fuit feria qͥnta q̄ erat vigilia paſche ī qͣ īmolabat̉ agnꝰ paſchalisad veſꝑaꝫ illiꝰ diei q̄ erat dies qͣrtadecīa pͥmi mēſis ⁊ tūctenebāt̉ veſci panibꝰ azimis vſqꝫ ad veſperā vigeſimeprime diei eiuſdē mēſis vt hr̄ Exo. xij. Aduertēdū tn̄ ē ꝙ greci dicūt xp̄m cenaſſe cū diſcipl̓is ſuis an̄ paſſionē ſuā terciadecīa die pͥmi mēſis: ita ꝙ anticipauit īmolatōeꝫ agnipaſchal̓ ꝑ vnā diē: qꝛ p̄uidebat ſe paſſuꝝ ī craſtinū qn̄ debebat agnꝰ īmolari ẜm legē. hͦ āt ꝓbāt ex euāgelio Iohā.xviij. vbi d̓r ꝙ iudei ducētes xp̄m ad pilatū n̄ ītrauer̄t ī p̄toriū: vt nō ꝯtamīarent̉: ſꝫ vt māducarēt paſcha. Ex qͦ cōcludūt ꝙ eadē die paſſus ē ī qͣ immolabāt agnū paſchalēſcꝫ qͣrtadecima die mēſis primi: ⁊ ꝑ ꝯn̄s die terciadecimacenauit cū apl̓is. Ex qͦ vlteriꝰ cōcludūt ꝙ xp̄s cōfecit corpus ſuū in pane fermētato: qꝛ iudei nō veſcebant̉ azimisan̄ veſperā qͣrtedecime diei. Ex qͦ vlteriꝰ in tātā inſaniā ꝓrum pūt ꝙ dicūt matheū marcū ⁊ lucā falſū ſcripſiſſe. qͥadeſcribūt xp̄m cenaſſe cū apl̓is pͥma die azimoꝝ ī qͣ agnꝰpaſchal̓ immolabat̉: ꝑꝑ qd̓ dicūt vlteriꝰ ꝙ ioh̓es qͥ ſcripſitpoſterior ī hoc correxit eos. xij. c. d. An̄ diē feſtū paſch. ⁊c̄vbi ꝯn̄r agit̉ quō lauit pedes diſcīpuloꝝ ſuoꝝ: ⁊ eadē nocte traditꝰ ē. Sꝫ iſta ſūt falſa ⁊ erronea. Dicere .n. ꝙ ī ſcriptura canonica ſit aliqͥd falſū ē erroueū: cum ſit tradita aſpūſancto: ⁊ iteꝝ ſi cōcedāt eē falſa ī aliqͦ loco: ꝑ ꝯn̄s nō p̄thr̄e aliqͥd firmitatis ī alijs locis: vt arguit̉. Aug. in epiſtoad hiero. Itē ꝙ dicūt xp̄m cōfeciſſe ī fermētato: hoc eſt ꝯͣChryſ. qͥ fuit doctor grecꝰ: qͥ dicit ſuꝑ math̓. Aꝑtiſſime dominꝰ demōſtrauit: qꝛ a pͥncipio circūciſionis ſue vſqꝫ addiē paſche extremū nō erat ꝯͣrius diuinaꝝ legū. In legeaūt p̄cipiebat̉ ꝙ carnes agni paſchal̓ comederēt cū panibꝰ azimis: gͦ ī illa cena vltīa ī qͣ cōfecit corpꝰ ſuū erant panes azimi: ⁊ ꝑꝑ hoc bn̄ ſcribit math̓. qͥ ſcribit. Prima dieazimoꝝ ⁊cͣ. Qd̓ āt arguūt de ioh̓e qͥ dicit ꝙ iudei nō ītro-

ierāt p̄toriū ne impedirent̉ a māducatiōe paſche. dicēduꝫꝙ paſcha accipit̉ nō ꝓ agno paſchali qͥ fuerat īmolatꝰ nocte p̄cedēti: ſꝫ ꝓ azimis panibus qͥbus vtebant̉ ſeptē diebus: ad quoꝝ comeſtionē requirebat̉ ꝙ hō eſſet mūdusAd ſcd̓m qd̓ arguūt de euāgelio Ioh̓. xij. An̄ diem feſtuꝫ⁊cͣ. Dicendū ꝙ qͥntadecima dieſmenſispͥmi illa erat dies feſtiuitatis paſchalisq̄ tamē feſtiuitas incipiebat a veſꝑe dieip̄cedētis. et propterhoc illa eadē die incipiebant comedereazimos panes ī veſpere: vt pꝫ ex p̄dictꝭex quo patꝫ ꝙ Ioh̓.nō cōtradicit alijs ſꝫmagis cōuenit cumeis. ſequitur.d ¶ Ubi visꝭ pare. tibi come. paſcha. id ēagnū paſchalem.e ¶ At ih̓us dixit: itein ciuitatē ad q̄ndaꝫNatheꝰ hic loquit̉generaliter: qꝛ xp̄snō exp̄ſſit illis nom̄illiꝰ ad quē debebātire: tamen dedit eisſignuꝫ ꝑ qd̓ poterātdeterminate cognoſcere ẜm qd̓ hr̄ mar. xiiij. vbi d̓r ſic occurret vobis hō lagenā aque baiulās ſeqͥmini eum: et qͦcūqꝫ introierit dicite dn̄o domus ⁊cͣ. f ¶ Tempus meuſcꝫ patiendi. g ¶ Prope eſt apud te facio paſ. cū diſcip.meis. q. d. ꝓuide mihi et loco de cibo. vnde credit̉ ꝙ illeerat diſcipulus xp̄i occultus tamen. patꝫ etiā ꝙ xp̄us itapauper erat ꝙ nec domiciliū habebat nec vnde poſſet cibū paſchalē emere. ſequitur. h ¶ Veſꝑe auteꝫ facto. qꝛilla erat hora comedēdi agnū palchalē. i ¶ DDiſcūbebatcū duodecim diſcipulis ſuis. Ex quo patet ꝙ quātū eratin ſe reuocabat ꝓditorem amore pͥmo cum eſſet vnus deduodecim: ⁊ tn̄ illū nō repulit a ꝯuiuio agni paſchalis. licet eius ꝓditio nō lateret eū. k ¶ Et edentibus illis ⁊cͣ.Hic ſecūdo reuocat ꝓditorē dolore p̄dicendo coram eopaſſionem ſuā que debebat eſſe diſcipulis ſuis materiadoloris: ⁊ hoc ē qd̓ dicitur. l ¶ Amen dico vobis: quiavnus veſtꝝ .i. duodecim diſciputoꝝ principalium.m ¶ Ne traditurꝰ ē. ⁊ ꝯtriſtati valde ⁊cͣ. Nō ſolū ꝓpt̓ mortē magiſtri ſui futurā cōtriſtati ſūt. ſꝫ qꝛ qͥlibet timebat deſe ne eſſet ille qͥ debebat eū tradere: ꝑꝑ qd̓. n ¶ Ceperūtſinguli dicere: Nūqͥd ego ſum dn̄e. qꝛ qͥlibet dꝫ ſibi timere de peccato futuro quātūcunqꝫ ſit ſanctꝰ. o ¶ At ip̄e reſpō. ait: qͥ intīgit mecū ⁊cͣ. ꝑ hoc nō poterant ꝑpendere qͥseēt determīate: qꝛ oēs comedebāt in eodeꝫ vaſe in qͦ erant.carnes agni paſchalis poſite. p ¶ Filiꝰ quidē hominisvadit ad paſſionē .ſ. q. ¶ Scriptū ē d̓ illo Eſa. liij. vbi d̓rſic: tanqͣꝫ ouis ad occiſionē ducet̉ ⁊c̄. Dan̄. ix. poſt hebdamadas. lxxij. occidet̉ xp̄s ⁊ in pl̓ibus alijs locis ſimile hr̄r ¶ De aūt. Hic tercio reuocat ꝓditorē timore: p̄dicendoei penam damnationis ſue dicens: Ue auteꝫ hom. illi. ꝑquem fi. ho. tradet̉. s ¶ Ronum erat ei ſi natus non ⁊cͣ.minus .n. malū hic accipit̉ ꝓ bono: minus autem maluꝫeſt non eſſe ſimplicit̓. qͣꝫ eſſe damnatū: qꝛ ⁊ ſi nō ſit minꝰmalū rōne pene adiūcte: q̄ nō pͥuat totū eſſe creatū: minꝰtamen malum eſt rōne culpe mortalis q̄ inſeꝑabiliter adheret dānatis: ⁊ ip̄a nō ſolū priuat quoddā eſſe creatū ſic̄pena: ſꝫ etiā priuat bonū infinitū .ſ. diuinū. ꝑꝑ qd̓ eē miſerū miſeria culpe mortalis eternal̓r. hͦ ē peiꝰ qͣꝫ ſit n̄ eē ſimplicit̓. t ¶ Xndēs autē iudas. Hic qͣrto reuocat ꝓditorēpudore. qꝛ illi on̄dit ſe ſuā ꝓditōeꝫ ꝯgnoſce̓ ⁊ hoc ē qd̓ d̓ 2

1