tiuꝰᵐ Fruſtra em̄ venitⁿ ⁊ ꝑgit ad tenebras:ᵉ ⁊ obliuione delebit̉ nomē eiꝰ.ᵖ Nonvidit ſolem: neqꝫ cogͦuit diſtātiaꝫ boni ⁊ mali: etiaꝫ ſiduobꝰ milibꝰ annis vixerit:⁊ non fuerit ꝑfruitꝰ bonis.Nōne ad vnū locū ꝓperātoīa. Oīs labor hoīs in oreeiꝰ:ᵍ ſꝫ aīa eiusˣ nō implebit̉bonis.ʸ Quid hꝫ ampliꝰ ſapiens a ſtulto: ⁊ quid pauꝑniſi vt ꝑgat illuc vbi eſt vita. Meliꝰ eſt videre qd̓ cupias: ᶜ ꝙͣ deſiderare qd̓ neſcias.º Sꝫ ⁊ hoc vanitas eſtᵉ ⁊p̄ſumptio ſpūs. Qui futu-

rus eſt:ᶻ ⁊ iam vocatū eſt nomen eius: ⁊ ſcit̉ ꝙ hō ſcit: ⁊nō poſſit ꝯͣ fortiorem ſeᵏ iniudicio cōtendere. Uerbaſunt plurima: multamqꝫ indiſputādo hn̄tia vanitatē.M Quid neceſſe eſt hominimaiora ſe q̄rere: cum ignoratⁿ qͥd ꝯducat ſibi in vitaſua numero dieꝝ peregrinationis ſue: ⁊ tꝑe quod velut vmbra p̄terit. Aut qͥsei poterit indicare. quid pꝰeum futuꝝ ſub ſole ſit.¶ Capi. vij.Meliꝰ ē nomē bonū.

aliquod malum pn̄tis vite. ⁊ hꝫ mortem magis delectabilem qͣꝫ ſit vita pn̄s. vt dictū eſt sͣ. c. iiij. iō ſubdit̉.Fruſtra em̄ venit .ſ. ad hortū cū iam ſit mortuꝰ.k ¶ Et ꝑgit ad tenebras .i. ad ſepulcꝝ. 7o ¶ Et obliuione delebit̉. qꝛ de talibꝰ nō remanet aliqͣ memoria.¶ Non viditſolem. qꝛ egreſſus eſt de vteromortuus.¶ q ¶ Neqꝫ cogͦuit diſtātiaꝫ boni ⁊ mali ꝑ exꝑientiā in vita pn̄ti. ⁊ iō meliorisꝯditōnis eſt qͣꝫtum ad hoc p̄dicto q̄ in tota vita ſua non exꝑiniſi malū ⁊ anxietatē. de qͦ ſb̓dit̉Etiam ſi ⁊cͣ.ꝑfruitꝰ bonis: ſꝫꝑ malis. q. d. niꝯficit ſibi vita longa. ſꝫ magꝭofficitFs ¶ Nonne advnum locū ꝓperant oīa .ſ. corriptibilia q̄ ꝑ meerāt ad t̓rāvn̄ ſumpta ſt̓.¶t ¶ Omnis labor. Hic ponit̉ ſcd̓a rō ꝓcedens ex defectu vſus diuitiaꝝ q̄ talis ē. Omnia factibilia ꝑ hominem ordinant̉ ad neceſſitatem vite pn̄tis ſeu decentiam eius. ſicut patꝫ de omnibꝰ artibus humanis. exceptis liberalibꝰ que magis ordinant̉ ad ꝯtemplatōeꝫ:ſꝫ talis auarus nō vtit̉ diuitijs ad hunc finem ad quēſunt ordinate ⁊ ſic hꝫ eas fruſtra. Illud em̄ dr̄ fruſtraqd̓ non attingit finem debituꝫ. ſicut medicina que nōinducit ſanitatē. Huiꝰ aūt rōnis ponit maiorē cū dicitOmnis labor hominis in ore eiꝰ .i. ꝓpter ꝯueniēsſuſtentamentū vite humane. ꝯn̄r ponit minorem di.v ¶ Sꝫ anima illiꝰ .ſ. auari p̄dicti.Non implebit̉ bonis. qꝛ nō vtit̉ ſuis diuitijs.Quid hꝫ. Hec eſt ſexta ꝑs pͥme ꝑtis huiꝰ li. in qͣ excludit a vera felicitate noticiam occultoꝝ. quaꝫ multivalde deſiderant in hac vita. intantum ꝙ ꝓpt̓ hoc ponunt ſe ad artes magicas nō ſolum in anime p̄iudicium ſꝫ etiā in corꝑis ꝑiculum. Et diuidit̉ in duas ꝑtesqꝛ pͥmo ꝓponit ꝙ aliquoꝝ occultoꝝ noticia ſit appetēda ⁊ aliqͦꝝ ſꝑnenda. ſcd̓o ꝓbat ꝓpoſitum de ſecundaibi. Qui futurus eſt. Circa pͥmū ſciendum. ꝙ occultaſunt nobis p̄mia futura. ⁊ pene ꝑ viam rōnis. tn̄ eoꝝnoticia hr̄ ꝑ viaꝫ reuelatōis in ſacra ſcriptura ⁊ hec noticia eſt bona. ꝓpt̓ qd̓ dicit.Quid hꝫ am. a ſtulto ſa .i. inſtructꝰ in ſacra ſcriptura q̄ ꝓprie dr̄ ſapīa ſaltem qͣꝫtum ad noticiam ſaluti neceſſariaꝫ. 7z ¶ Et qͥd pauꝑ .ſ. a diuite.Hiſi vt ꝑgat illuc .ſ. vbi eſt vita .i. ad futurā btītudinē vbi mors nō hꝫ locū. Sapiēs em̄ cognoſcit viaꝫ.pauꝑ deſiderat illuc venire. qꝛ nō impedit̉ amore delectabilium huiꝰ vite q̄ non hꝫ. ⁊ iō qn̄ iſta duo ſimulꝯcurrunt .ſ. ſapīa ⁊ pauꝑtas in vno hoīe. ille eſt diſpoſitꝰ ꝑ noticiā ⁊ deſideriū ad attingendū ſummū bonūNoticia ꝟo occultoꝝ q̄ tm̄ eſt curioſitatis ⁊ ſuꝑſtitōꝭ.illa eſt ſꝑnenda: iō ſubdit̉. 7h ¶ Meliꝰ eſt vide. qd̓ cu.l. vitā btāꝫ ꝑ fidem. 7c ¶ Odeſiderare qd̓ neſcias .i.qꝫdeſiderare noticiaꝫ futuroꝝ ꝯtingētium q̄ nō decētte ſcire. iō ſubdit̉. ¶ d ¶ Sꝫ ⁊ hoc vanitas eſt .i. inutile¶ Et p̄ſumptio ſpūs .ſ. conari ad noticiam indecētē.fVi futurꝰ eſt. Hic ꝯn̄r ꝓbat ꝓpoſitum de noticia

vana ⁊ ſapſticioſa. qꝛ de alia ptꝫ ꝙ eſt deſideranda. ⁊ inducit ad hoc qͣtuor rōnes. Prima accipit̉ ex dei ꝓprietate:cuiꝰ eſt ꝓprie ꝯtingentia futura ꝑ certitudinē ſcire. vn̄ dr̄Eſa. xlj. Annuciate q̄ vētura ſunt in futuꝝ. ⁊ ſciemꝰ qꝛ dieſtis vos. ꝓpt̓ qd̓ nō eſt homini conādū ad noticiaꝫ taliū⁊ hoc eſt qd̓ dr̄.f ¶ Qui futurꝰ eſt.in reꝝ natura.g ¶ Iaꝫ vo. eſt no.eius. in dei p̄ſcia.b ¶ Et ſcit̉ ꝙ hō ſit⁊ nō deꝰ ad cognoſcendū futura contingentia.i ¶ Et non poſſit ꝯͣfortiorē ſe. i. ꝯͣ deū.¶R ¶ In iudicio ꝯtēdere .i. rōnabil̓r allegare ꝙ d̓ceat ip̄ꝫ.talia cognoſcere.¶ ¶ Uerba. hic ponit̉ ſcd̓a rō. ⁊ ſumitur ex talis conatꝰinutilitate. Multiem̄ conati ſunt talē noticiaꝫ inqͥrerevt ꝑ aſpectꝰ ſydeꝝrn̄ſa demonū. ⁊ ꝯſimilia: ⁊ de talibusdiſputauerūt docēdo ⁊ ſcribendo multa q̄ inuenta ſuntinutilia. qꝛ rariſſime ꝯtigit. qd̓ ſic p̄dicit̉ ⁊ iō magis attribuendum eſt caſui ⁊ fortūe qͣꝫ arti ⁊ ſcientie. qꝛ ſcientia ⁊ ars nō ſunt niſide his que ꝯtingunt ſemꝑ. vel ſaltem vt frequēter. Minor huiꝰ rōnis ponit̉ cum dr̄. ¶ I ¶ Uerba ſunt plurimade diuinatōibꝰ circa talia. ⁊ ptꝫ ex dictis ſententia.m ¶ Quid neceſſe eſt. Hic ponit̉ tercia rō ad hoc ⁊ ꝓcedit ex impedimento noticie magis neceſſarie. qꝛ in acqͥſitione talium inutilium ponit̉ tpus magnum. ⁊ ſic impedit̉ homo a cognitōe taliū ſibi neceſſarioꝝ ⁊ hoc ē qd̓ dr̄.m ¶ Quid neceſſe eſt homini maiora ſe querere .i. noticiam intellectum ſuū excedentem. cuiuſmodi eſt cognitiofuturoꝝ ꝯtingētium cū ignoret ꝑ talē occupatōꝫ inutilē.n ¶ Quid ꝯdu. ſibi in vi. ſua .i. qͥd ſibi vtile eſt in vita pn̄tique eſt q̄dam ꝑegrinatio ad patriam celeſtem.o ¶ Et tꝑe qd̓ ve. vm. p̄t. q. d. tꝑis breuitas dꝫ eū retrahēa tali vanitate. q̄ n̄ ē exꝑēdēda ī vanis ſꝫ tm̄ ī neceſſarijs.p ¶ Aut qͥs. hic ponit̉ qͣrta rō. ⁊ ſumit̉ ex talis cognitiōisimpoſſibilitate. qꝛ cum talis cognitio ſit ꝓpria deo vt p̄dictum eſt. nō pōt hr̄i niſi ab ipſo ſic̄ habuer̄t ꝓph̓e ex dei reuelatōe. iſti aūt querūt ꝑ aliū modū. ⁊ iō conant̉ in vanū⁊ hoc eſt qd̓ dr̄. g¶ Aut qͥs ei po. īdi. ⁊cͣ. futura ꝯtingētia. q. d. ſolus deus. gͦ ⁊cͣ.Ca. vij.Eliꝰ eſt nomē bonū. In ꝑte p̄cedente huiꝰ li. tractauit ſalomō de felicitate falſa. hic incipit tractare de vera. Et diuidit̉ in duas ꝑtes. qꝛ pͥmo inducit ad eius acqͥſitōꝫ. ſcd̓o ad huiꝰ acqͥſitionis acceleratōꝫca. xij. Circa primum ꝯſiderandum ꝙ vera felicitas in ſolo deo ꝯſiſtit obiectiue. formaliter autem in eius clara viſione ⁊ fruitione. Diſpoſitiue ꝟo in meritorio opere. Eſtem̄ ſpes certa expoſitio future beatitudinis ex gratia ⁊meritis ꝓueniens. Et de beatitudine ſic accepta tractatprincipaliter ſalomon. Eſt em̄ quedaꝫ inchoatio ꝑfectebeatitudinis. ſicut diſpoſitio eſt quedam forme introducende inchoatio. Sic gͦ ꝓcedit. qꝛ primo inducit ad oꝑameritoria generaliter. ſecundo ad oꝑa pietatis ſpāliter.eo ꝙ pietas hꝫ ſpālem rōem merendi ꝓmiſſionem huiꝰvite que nunc eſt ⁊ future. j. ad Thymo. iiij. ſcd̓a incipit.c. xj. Prima adhuc in duas. qꝛ pͥmo ad actum meritoriūinducit. ſcd̓o actum elatōis expͥmit. ca. ix. Prima adhucinduas. qꝛ primo inducit ad actꝰ ꝟtutū cardinaliū. ſcd̓o