XHEccleſiaſtesAFVVo-
Oīs eī hō qͥ comedit et bibitˢ ⁊ videt bonū de laboreſuo:ᵗ hoc donū dei ē. ᵛ Didiciꝙ oīa oꝑa q̄ fecit deꝰ ꝑſeuerent imꝑpetuū. ᶠ Nō poſſumꝰ eis qͥcqͣꝫ addē nec auferre q̄ fec̄ deꝰ vt timeat̉.ʸ Qd̓factū ēᶻ ip̄m ꝑmanet. Quefutura ſunt iā fuer̄t ⁊ deꝰ inſtaurat qd̓ abijt.ʰ Uidi ſb̓ſoleᶜ ī loco iudicij īpietateꝫ.⁊ in loco iuſticie iniqͥtateꝫᵉ⁊ dixi ī corde meo: Iuſtū ⁊impiū iudicabit dn̄sᶠ ⁊ tēpꝰ oīs rei tunc erit.ᵍ Dixi incorde meo de filijs hoīm vtꝓbaret eos deꝰ ⁊ oſtēderetſil̓es eē beſtijs. Idcirco vnꝰinteritꝰ ē hoīs ⁊ iumentoꝝ:et eqͣ vtriuſqꝫ cōditio. Sic̄
morit̉ hō: ſic ⁊ illa moriunt̉Sil̓r ſpirāt oīa: et nihil hꝫhō iumēto āpliꝰ. Cūcta ſb̓iacent vanitati: ⁊ oīa ꝑgūtad vnū locū. De terra facteſunt: ⁊ in t̓rā ꝑiter reuertūt̉ʰ Quis nouit ſi ſpūs filiorūadā aſcēdat ſurſuꝫ. ⁊ ſi ſpūsiumētoꝝ deſcēdat deorſuꝫ.Et dep̄hēdi nihil eē meliꝰꝙͣ letari hoīem ī oꝑe ſuo. ⁊hanc eē ꝑtē illiꝰ. Quis em̄eū adducetᵈ vt poſt ſe futura cognoſcat? ¶ Ca. iiij.Erti me ad alia: ⁊ vidi calumnias q̄ ſb̓ ſolegerūt̉: ⁊ lachrymas īnocētiuꝫ ⁊ nemineꝫ ꝯſolatorē: necpoſſe reſiſtere eoꝝ violētiecūctoꝝ auxilio deſtitutos.
⁊ benefa. in vita ſua .i. decēter viuere ⁊ virtuoſe ẜm curſum nature .i. ꝙ ſittētus termino vite quē dedit ſibinatura. ¶ Fem̄ hō qͥ comedit ⁊ bibit. honeſte viuendo ⁊ ſinflua. Ts ¶ Et videt bonū de labore ſuo. eaſiuit partim liberaliter: ꝑtim miſericordit̉ tribuendo. FDocdonū dei eſt .ſ. lnū in pn̄ti. 7Didici ꝙ om̄iaoꝑa q̄ fecit deusꝑſeue. ineter. qͥailla q̄ ſunt de integritate mūdiqͣꝫtū ad ꝑtes pͥncipales manenteadē numero: ſicut corpora celeſtia que ſunt incōruptibilia ſimplicit̓ ⁊ elemētaquelꝫ corrūpantur ẜm aliquasꝑtes non tn̄ ẜnſe tota. 7y ¶Nōpoſſumꝰ eis qͥtqͣꝫ adde̓ nec auferre. ſic̄ nec ip̄eaddit poſtqͣꝫ ceſſauit a nouis operibꝰ ꝯdendis:⁊ eodē mō debemus eſſe cōtentide t̓mīo vite noſtre: nec ſollicitari de additōne ꝑigeuitatemQuod factū eſt a deo incorruptibile.Ip̄m ꝑmanet. vt dictū eſt de corꝑibus celeſtibꝰ etelementis: alia aūt q̄ corruptibilia ſunt lꝫ nō ſic manent eadem numero: mauent tn̄ eadē ſpe ꝑ ſucceſſionēgn̓ationis: iō ſeqͥt̉. Mā QQue futura ſunt ⁊cͣ. ⁊ ptꝫ lr̄aex dictis. Fb ¶ Uidi ſub ſole. Hic remouet̉ ſcd̓a obiectio que poſſet fieri .ſ. ſi ꝓceſſus huius mūdi melioraret̉. qꝛ ſic longeuitas eſſet appetēda vt ſic viderēt̉ fierimaiora bona: ſꝫ hoc excludit dicēs. b̓ ¶ Uidi ſub ſole. i. in hoīm habitatione. ¶c ¶ In loco iudicij impietatem .i. vbi ſolebat dari rectū iudiciū dat̉ impiū. 7diEt in loco iuſticie iniqͥtatē. qꝛ ꝓ habitu iuſticie in multis ꝑſonis ſucceſſit habitus nequitie: ⁊ adhuc plus ſuccedet in futuro tꝑe. vnde dicit ſaluator Math̓. xxiiij.Abundabit iniqͥtas: ⁊ charitas refrigeſcet multoꝝ.e ¶ Et dixi in corde meo iuſtū ⁊ impiū iudicabit dominus. qꝛ cū ſit iuſtiſſimus nō ꝑmittit aliquod bonū irremuneratū: nec aliqd̓ malū impunitū. vident̉ aūt in p̄ſenti multi mali vſqꝫ ad morte in ꝓſperitate ⁊ econtrario multi iuſti in aduerſitate: ⁊ ideo ex diuina iuſticiacōcludit̉ aliā vitā eſſe expectādā in qua iniuſti hic imduniti puniant̉ a dn̄o: ⁊ iuſti p̄mient̉: iō ſubdit̉.¶ f ¶ Et tp̄s oīs rei tunc erit. qꝛ multa que nūc vidēt̉ inordinata ad ordinē diuine iuſticie reducent̉. g ¶ Dixi. Hic remouet̉ tercia obiectio q̄ primo ponit̉: ⁊ ſcd̓otollit̉: ibi. Quis nouit. Obiectio aūt ꝓcedit ex erroreoꝝ qͥ negauerūt vitā aliā: cuiuſmodi fuerūt ſaduceinegauerat ſpm̄ ⁊ angelū: et reſurrectionem: vt habet̉Act. xxiij. ⁊ plures alij an̄ ipſos. ex qͦꝝ ꝑſona dicit̉ hicDixi in corde meo de filijs hoīm ⁊c̄ .i. ꝙ nullā excellentiā reſpectu alterius vite haberent magis qͣꝫ beſtieqͦꝝ nihil remanet poſt mortē: ⁊ ẜm hoc patꝫ lr̄a ſeq̄nsSi aūt hoc dictū eſſet veruꝫ. longeuitas eſſet hominimaxime appetenda vt ſic acciperet quantum poſſꝫ debonis pn̄tis vite: exquo nō expectaret̉ vita alia in quapena aliqua ſeu p̄miatio eſſet reddēda. h ¶ Quis
nouit. Hic remouet̉ dicta obiectō: qꝛ ꝓcedit ex carnalitate hoīm vitā pn̄tē tm̄mō ꝯſiderantiū: et hoc eſt qd̓ dicit̉.Quis nouit ſi ſpūs filiorū adam aſcendat ſurſum tanqͣꝫimmortalis. q. d. valde pauci: ⁊ accipit̉ hic ſi ꝓ qꝛ. q. d. qͥaveruꝫ eſt ꝙ aſcendit. Et dictio hebraica que ponit̉ hic eſteqͥuoca ad ſignanduꝫ ſi ⁊ qꝛ: et literahebraica planior ēq̄ ſic hꝫ. Quis noſcens qꝛ ſpūs filiorū adā aſcēdēs ſuiſum .i. aſcendit: hebrei em̄ nō hn̄t pn̄stp̄s indicatiui modi ſꝫ ꝓ eo vtunt̉ ꝑticipio p̄ſentis tēꝑisvnde glo. hebrai caſic hꝫ: Quis noſcēſ⁊cͣ. i. qͥs/ ponit/ corſuū ad cogitādū ꝙſpūs hoīs adducit̉ad diuinū iudiciuꝫad rationeꝫ reddēdaꝫ .ſ. de his q̄ egitꝑ liberū arbitriumi ¶ Et ſi ſpūs iumētoꝝ deſcēdat deorſum .i. qꝛ nō adducit̉ ad diuinū iudiciuꝫ: qꝛ nō agit ꝑ liberum arbitrium:iō mortalis eſt ſiml̓cū corꝑe. De īmortalitate ꝟo aīe clarius dicit. jͣ. xij. ca.dicens de morte hominis. Reuertatur puluis in terram ſuam vnde erat: etſpūs redeat ad deum qͥ dedit illum.k ¶ Et deprehendi. Hic infert̉ cōcluſio intēta in hoc ca. ⁊primo infert̉ ꝯcluſio. ſcd̓o remouet̉ quedaꝫ obiectio. ibi.Quis enim. Concluſio ꝟo intenta eſt ꝙ longeuitas nō ſitmultū appetenda: ideo dicit ex predictis. ¶ k ¶ Et deprehendi nihil eſſe melius. in ſpacio vite pn̄tis cōceſſo.l ¶ Ꝙ letari hoīem in oꝑe ſuo .i. in oꝑibus virtuoſis q̄ ꝓprie dicunt̉ humana. alia .n. oꝑa dicūtur magis beſtialiam ¶ Et hanc eſſe ꝑteꝫ illiꝰ .i. ꝙ termino vite ſibi ꝯceſſo ſitꝯtentus ſicut ꝑte debita in pn̄ti. n ¶ Quis em̄. Hic remouet̉ obiectio. Poſſet em̄ aliqͥs obijcere dicēs īmo longeuitas eſt multū appetēda vt homo ꝓuideat filijs ſuis:hoc remouet dicens. 7n ¶ Quis em̄ adducet .ſ. hoīeꝫ adtalē notitiā. 70 ¶ Ut poſt ſe futura cognoſcat. id eſt vtſciat filios poſt ſe victuros. et ſi viuāt qualiter bonis ſibiderelictis ſint vſuri. q. d. nullus adducet eū ad hanc noticiam ⁊ ideo ex hac cauſa non debet eſſe multum ſollicitꝰde longenitate.¶ Capl̓m. iiij.Erti me. Quartū qd̓ ſolet ab hoībꝰ deſiderari tānij. Ideo hoc excludit in hac quarta parte huiusqͣꝫ ſummū bonū in vita pn̄ti eſt auctoritas domilibri oſtendens ꝙ non ſit hominibus appetenda. Et primo oſtendit hoc ex defectibilitate humana: ſcd̓o de ſublimitate diuina: ibi. Cuſtodi pedē tuuꝫ. Prima in duas: qꝛprimo oſtendit ꝓpoſitū rationibus ſumptis ex parte plebis: ſcd̓o ex ꝑte principis. ibi. Melior eſt. Prima adhucin duas .ſ. in ꝑtem principalem ⁊ incidentalem. ſcd̓a ibi.Stultus. Prima in duas ẜm duas ratōes quas inducitad ꝓpoſitum: ſecunda ibi. Rurſum. Prima ratio accipitur ex iniurijs ⁊ violentijs q̄ innocētibꝰ inferunt̉ ⁊ a ſuperioribus nō corrigunt̉: aut qꝛ nō pn̄t aūt qꝛ nolūt et ſicꝯtinue anxiantur: vel ſua poteſtate abutuntur: talis autem ſtatus non eſt appetendus. ergo ⁊cͣ. ⁊ hoc eſt qd̓ dicitur. a ¶ Uerti me ad alia. ⁊ ptꝫ ex dictis litera vſqꝫ ibi.