ª qͥd mihi ꝓdeſt ꝙ maioremſapīe dedi oꝑaꝫ: Locutuſqꝫcū mente mea: anīaduertiqͦꝫ ꝙ hͦ eēt vanitas. ᶜ Nō em̄erit memoria ſapientis: ſil̓rvt ſtultiᵈ imꝑpetuū: ⁊ futura tꝑa obliuione cūcta ꝑit̓operient. Morit̉ doctus ſimilit̓ vt īdoctꝰᶠ ⁊ idcirco teduit me vite mee: ᵍ vidētemmala vniuerſa eē ſub ſole: ⁊cūcta vanitatēᵇ ⁊ afflictionē ſpūs. Rurſus deteſtatſum oēm induſtriaꝫ meā qͣſb̓ ſole ſtudioſiſſime laboraui: habiturus heredeꝫ poſtme quē ignoro vtrum ſapiens an ſtultꝰ futurꝰ ſit ⁊ dominabit̉ in laboribꝰ meis qͥbus deſudaui ⁊ ſollicitꝰ fuiEt ē qͥcꝙͣ tāuanuꝫ? Undeceſſaui renūciauitqꝫ cor meum vltra laborare ſub ſoleNā cū alius laboret ī ſapi-

entia ⁊ doctrīa ⁊ ſollicitudine:ᵏ hoī ocioſo q̄ſita dimittit. Et hͦ qͦꝫ vaītas ⁊ magnūmalū. Quid eī ꝓderit hoīde vniu̓ſo labore ſuo ⁊ afflictiōe ſpūs qͣ ſb̓ ſole cruciatꝰ ē. Cūcti dies eꝰ doloribꝰ⁊ erūnis pleni ſūt nec ꝑ noctē mēte reqͥeſcit. et hͦ nonne vanitas exᵖ Nōne meliꝰē comedere ⁊ bibē:q ⁊ on̄dere aīe ſue bona d̓ laboribꝰ ſuis? Et hͦ d̓ māu dei ē. Quiſita deuorabit ⁊ delicijs affluet̉̉ vt ego.ˣ Hoī bono inꝯſpctū ſuoˣ dedit deꝰ ſapīaꝫ⁊ ſcīaꝫ ⁊ leticiā: pctōri/ at̄dedit afflictionē ⁊ curā ſuꝑfluā: vt addat ⁊ ꝯgreget ettradatꝭ ei qͥ placuit deoᶠ Sꝫ⁊ hͦ vanitas ē ⁊ caſſa ſollicitudo mētis. ¶ Ca. iij.Mīa tp̄s hn̄t: ⁊ ſuisſpacijs trāſeūt vniuer

et ſtulti eſſet iuteritus: qꝛ ſi nihil maneret de vtroqꝫ ꝑmorteꝫ: ſapiēs noit ꝓ labore ſuo p̄miū nec ſtuitus penā. iōQuid mihi ꝓdeſt ⁊c̄. qͣſi dicat nihil. iōAīaduerti qͦꝫ ꝙ hoc eſſet vanitas .ſ. laborar.e ſapīe: qꝛ totū ꝑit ī morte.c ¶ Nō em̄ eritmemoria ſapiēſil̓r vt ſtulti. id ēſicut nec ſtultid ¶ Imꝑpetuū.i. tpus longuꝫEt futura tēpora ⁊cͣ. ⁊ ptꝫ exdictis lr̄aꝯcludit̉. ¶ f ¶ Et idcirco teduit mevite mee. eo qip̄aꝫ nō attingitaliqd̓ bonū ſtaile ⁊ ꝑmanensideo ſequitur.¶ Uidētē maniuerſa eſſe.fectiua.Et afflictionē ſus. qꝛ etiaꝫtudiūtꝭ habet afflictioneannexā: vt dcm̄eſt ca. p̄cedēti: ſicut ⁊ occupatioſtulti qͥ vacat delicijs corꝑalibꝰ.ſil̓iter qͣrū acqͥſihꝫ ml̓tas antes ānexasſſeſſio ſtatimſatietatē habfaſtidiū annexūvt dictū ē ſuprahanc autem obiectionē non ſoluit ſalomon cū tn̄ ſit ꝯͣ veritatē. Cuius duplex ratō poteſt eſſe. Una qꝛ accipit manifeſte falſum: ſcꝫ ꝙ nō ſitalia memoria ſapientꝭ ⁊ ſtulti: qꝛ vna eſt ad laudē: aliaad vituꝑiuꝫ: vnde dicit̉ ꝓuerbioꝝ. x. Memoria iuſticum laudibus: ⁊ nomē impioꝝ putreſcet. Aia ratō qꝛſoluit̉ ꝑ illud qd̓ hr̄. jͣ. xij. vbi ponit̉ intenta cōcluſio inhoc libro: ibi em̄ dr̄ de morte hoīs. Reuertat̉ puluis interrā vn̄ erat: ⁊ ſpūs redeat ad deū qͥ dedit illū. vt .ſ. recipiat ꝓ meritꝭ mercedē: vel ꝓ demeritꝭ penā: ⁊ ſic nōvnus eſt interitus ſapientis ⁊ ſtulti: vt hic aſſumitur.idē dr̄ de iuſtis psͣ. cxv. Precioſa in ꝯſpectu dn̄i morsſanctoꝝ eius: ⁊ de iniuſtis. xxxiij. Mors pctōꝝ peſſima. Rurſus. Poſtqͣꝫ declarauit ꝓpoſitū circa delicias rōnibus ſumptis ex ip̄is delicijs. hic ꝯſequent̓ ideꝫon̄dit rationibus ſumptis ex annexis curis. Et diuiditur in duas ꝑtes. quia primo Salomon on̄dit maliciam huius cure in ſpeciali. Scd̓o magis in generali. ibiQuid em̄ ꝓderit. Circa primū ſciendū ꝙ ad fruendūdelicijs preexigit̉ magna cura in acqͥrēdo illa quibushomo viuat delicioſe. Pater ꝟo quodāmodo manetin filio. cū ſit de ſubſtantia eiꝰ: ⁊ iō ſi certus eſſet pat̓ ꝙſapient̓ vteret̉ diuitijs ⁊ delicijs ꝑ laborē ſuū acquiſitis: in hoc eſſet magna delectatō patris: ſꝫ hoc ignorat:frequent̓ accidit ꝯtrariū. Sic igitur dicit.i ¶ Rurſus deteſtatus ſum omnē induſtriā meā ad acrendū bona tꝑalia: ⁊ patꝫ ex dictis litera vſqꝫ ibi.R ¶ Et hoī ocioſo. qͥ bona ſibi derelicta a ꝑentibus nōexpendit in bonis oꝑbus: ſꝫ in ꝓdigalitate ⁊ vanitatibus. ¶ ¶ Quid em̄ ꝓderit. Hic ꝯſequenter oſtenditcuram ſuꝑfluam eſſe malam magis/ in generali: qualis eſt cura hominis auari qui multū affligit̉ in acqui-

rendo: ⁊ auaricia nō ꝑmittit eū acquiſitis vti: et hoc ē qd̓dicit: ¶¶ ¶ Quid em̄ ꝓderit homini .ſ. auaro ⁊ tenaci.m ¶ De vniuerſo labore ſuo. corporaliter. n ¶ Et afflictione ſpūs. mētaliter: qꝛ vtroqꝫ modo cruciatur: ⁊ de nocte ⁊ de die: ideo ꝯcluditur. 70 ¶ Et hoc nonne vanitas.eſt. id eſt labor inanis ⁊ ſine fructu. q.d. ſic. ideo vlteriꝰ cocludit. ¶p ¶ Nonne melius eſt comedere. ⁊ bibere .i. decenter viuere de bonis acqͥſitis.q ¶ Et on̄dere aīeſue bo. de la. ſuis. exponēdo ꝑtem bonorum ſuoꝝ in operibus pietatis ⁊ liberalitatis.¶ ¶ Et hoc de manu dei eſt .i. bonū adeo ꝯceſſuꝫ: non tn̄eſt tantum bonumꝙ ſit felicitas hūana.¶s ¶ Quis. Hic vltimo ponit̉ intēta cōcluſio in hoc capitulo. ⁊ eſt duplex. ſecunda ibi. Hominibono. Prima eſt dedelicijs corꝑalibusꝙ in illis non conſiſtat felicitas. Et facit Salomon taleꝫrationeꝫ. exꝑto credendū eſt: ego autēſuꝑ omnes exꝑtusſum deliciaruꝫ vſuꝫ⁊ tamen dixi ꝙ inminis bonum: ꝓpter quod eſt mihi credendum: huiꝰ rahoc non cōſiſtit hotionis ponit minorem dicens. ⁊s ¶ Quis ita deuorabit.vnde dicitur. iij. Reg. iiij. Erat aūt cibus ſalomonis ꝑ ſingulos dies. xxx. chori ſimile. ⁊ xl. chori farine. decē bouespingues et viginti paſcuales ⁊cͣ.t ¶ Et delicijs affluet .i. mulieribꝰ. v ¶ Ut ego. q. d. nullus. vnde dicit̉. iij. Reg. ꝙ erant ei vxores quaſi regine ſeptingente: vt allegatū eſt sͣ. eodē ca. Fx ¶ Homini bono.Hic ponit̉ ſcd̓a concluſio: ⁊ eſt de cura humana circa tēporalia de qua locutus eſt ſupra. ideo ꝯcludendo dicit: ꝙilla que eſt bene ordinata bona eſt dicens. yx ¶ Hominibono .i. viuenti ẜm rectā rōnem. 7y ¶ In conſpectu ſuohoc addit̉ ad excludendū hypocritā q̄ nō eſt bonꝰ in conſpectu dei. z ¶ Dedit deus ſapīam .i. noticiā de diuinis.a ¶ Et ſcīaꝫ. de agibilibꝰ hūanis. 4 b ¶ Et leticiā. ſic ē ī hebreo ⁊ libris correctis .i. vitam iocundam bene vtēdo tēporalibus bonis. Et conſequenter cōcludit contrariū decura ſuꝑflua ⁊ inordinata dicens. c ¶ Peccatori auteꝫdedit .i. dari ꝑmiſit. d ¶ Afflictionē ⁊ curā ſuꝑfluam. cuca temporalia congreganda. e ¶ Ut tradat ei qui placuit deo. et non accipitur hic tradat ſic ꝙ talis voluntariedet bonis hominibus: ſed quia ipſo moriente frequentertraduntur talibus: ſicut mortuo Nabal bona eius venerunt ad dauid. j. Reg. xxv. 7f ¶ Sed ⁊ hoc vanitas ⁊cͣ.id eſt cura in tali congregatione bonoꝝ quibus acquirēsnon vtitur ſed alijs traduntur.¶ Capl̓m. iij.Mnia tempus habent. Hec eſt tercia pars huiꝰlibri: in qua a felicitate hominis excludit longeuitatem: que ab omnibus ſolet deſiderari exceptispauciſſimis ⁊ valde perfectis ſicut paulusˡ apoſtolꝰ dicit