Iob3lVS6iC
centū celi quis dormire faciet./ Quando fundabaturpuluis in terra: et glebe cōpingebantur.ᶻ Nūquid capies leene predaꝫ: ⁊ aīaꝫ catulorū eius implebis: quā-
do cubant in antris ⁊ in ſpecubus inſidiantur.ª Quispreparat coruoᵖ eſcam ſuaꝫequando pulli eius clamātad deū vagientes eo ꝙ nonhabent cibos.
(iq. d. nullus: qꝛ nunqͣꝫ ceſſat ꝯcentus. Cōſiderādū aūtꝙ pitagorici dixerūt ex ꝓportione motuū celeſtiū ſonūarmoniacuꝫ cauſari. Sed hoc improbat ph̓s ſcd̓o celi ⁊ mūdi: ꝓbans ꝙ ex illis motibus nō cauſat̉ aliqͥsſonus: ⁊ ideo ꝑ cōcentū celi non intelligit̉ hic aliud qͣꝫꝯuenientia motuum celeſtium⁊ quia iſta conueniētia ē a pͥncipio md̓i: iō ſb̓dit̉. ſQn̄fundabat̉ puluis ī t̓ra i. a pͥncipio ꝓducebatur a deo: ⁊ dicitur hic puluis:qꝛ in aliquibusꝑtibus eſt diſcōtinuata ad modū pulueris .ſ. in locis ſabuloſis ⁊ in aliquibus ꝑtibus eſt ꝯpacta ex hūiditate eam ꝯtinuante. ⁊ qͣꝫtū ad hoc ſubdit̉: Et glebe cōpingebant̉.Nūquid. Hic ꝯn̄ter on̄ditur immenſitas diuīe ſapientie ⁊ potentie in ꝑtinentibꝰ ad nutritōem: ⁊ pͥmoponit̉ exemplū leene nutrientis catulos: qui cuꝫ ſuntvoraces: mirabile eſt ꝙ ſibi ⁊ catulis poſſit caꝑe p̄daꝫad nutritōem eoꝝ ſufficientē. ⁊ qͣꝫtum ad hoc dicitur.¶ Nunqͥd capies leene p̄dā. ſibi ⁊ catulis ſufficiētē.Scd̓o ponit exemplū d̓ pullis corui: quibꝰ coruus nōquerit cībū ſeptē diebꝰ .ſ. donec videat eos nigreſcere⁊ ſuos eē cognouerit ex nigredine: ⁊ interim nutriūt̉diuina ꝓuiſione: ẜm ꝙ d̓r pſal. cxlvj. Qui dat iumētiseſcam ip̄oꝝ: ⁊ pullis coruoꝝ inuocatibꝰ eū. ⁊ qͣꝫtū adhoc d̓r. Ia ¶ Quis p̄parat coruo .i. ꝓ ip̄o coruo.b Eſcam ſua .i. nutritōem quā aues naturali inſtinctu miniſtrant pullis ſuis. Fc Qn̄ pulli eius .ſ. coruideſerti ab ip̄o vt alieni. d Clamant ad deū non eſtꝑ hoc intelligendū ꝙ iſte clamor ꝓcēdat ex cognitōnedei que ſit in pullis: ſed qꝛ quelibet res naturalis eoip̄o ꝙ naturali deſiderio appetit aliqd̓ bonum quodāmō clamat ad deū a quo recipit̉ omne bonū.In capl̓o. xxxviij. vbi d̓r in poſtilla: Quis ē iſte. heliu enim acceperat quaſi vices determinantis queſtiꝯnem ⁊cͣ.Additio pͥma.Uod aūt heliu in hac queſtione accepiſſet vices quaſi determinātis nō cōſonat litere: ſꝫ potius patet ꝑ lr̄am ꝙ ip̄e tenuit locū opponētisſicut ⁊ alij ſocij: niſi qꝛ voluit ſupplere defectu eoꝝ ī opponendo. Dicebat .n. heliu ſupra. xxxij. ca. Qm̄ igiturſpectaui: ⁊ nō ſunt locuti: nec rn̄derūt vltra: rn̄debo ⁊ego ꝑtem meā. Ex quo ptꝫ ꝙ nō intendebat ſe ingerere ꝑ modū determinantis: ſꝫ opponētis ſicut ⁊ alij ſuficientius tn̄ ꝓut eſtimabat. Idē ptꝫ in ca. xxxiij. vbiheliu dicebat iob. Si potes rn̄dere mihi ⁊cͣ. Ecce ⁊ meſicut ⁊ te fecit deus: ⁊ de eodē luto ego quoqꝫ formatꝰſum. ex quo ptꝫ ꝙ ip̄e querebat diſputare cum iob depari: non aut queſtionem determinare. Un̄ ad declaratōem huius qd̓ dicit̉ ꝯͣ heliu: Quis eſt iſte inuoluēsſententias. attendēdū eſt ꝙ heliu in hac qōne in multis defecerat. Primo .n. quia cum ip̄e cōueniebat cumiob in hoc ꝙ premia virtutū ⁊ pene vicioꝝ erant in vita futura: non debuiſſent eum ꝯdemnare ſeu iudicareiniuſtū ꝓpter flagella que patiebat̉ in hac vita. Credētes .n. p̄mia ⁊ punitōes in futuro ſeculo: nō debent cōdemnare patientes tribulatōnes in hac vita: qꝛ vt d̓rEccl̓s. ix. ca. Uniuerſa eque veniunt iuſto ⁊ impio. vn̄ex hoc ꝓprie dicit̉ heliu inuoluēs ſententias: eo ꝙ affirmans ſnīam ip̄ius iob aſſerentis in alia vita eē verap̄mia ⁊ punitōes: inuoluebat cū ſententia amicorumip̄m iob ꝯdēnantiū: que quidē ſententie nō conſonātadinuicem vt dictū eſt: ⁊ ideo inuoluere tales ſententias iudicat̉ hic a deo eſſe erroneuꝫ cum d̓r. Quis eſtiſte inuoluens ſententias. Item has ſentētias ſic inuolutas miſcuit heliu cum ſermonibꝰ imꝑitis: pͥmo qꝛ
mi̓ta erronea aſſeruerat: ſicut cū dixerat ſupra. xxxij. ca.Ecce hec oīa oꝑat̉ deus tribus vicibus ꝑ ſingulos: qd̓ ꝓprie intelligit̉ ẜm expoſitōem Ra. ſa. ſcꝫ ꝙ tribus vicibꝰtm̄ recipit deus peccatores ad pnīam: ⁊ nō ampliꝰ: qd̓ tn̄eſt falſum ⁊ erroneū: ꝓut poſtillator ibideꝫ deducit. Itēex ſerie illius capituli videt̉ heliu aſſerere ꝙ tribus modis tm̄ deus loquitur homini: primo.ſ. dando ei lumennatural̓ intellectusſecūdo ꝑ reuelationem in ſono factā:tercio ꝑ infirmitateꝫ carnis a deo immiſſam: qd̓ tn̄ ē falſuꝫ: qꝛ teſte apl̓o adHebre .j. Multipharie multiſqꝫ modis deus loquēs patribꝰ in ꝓph̓is. Itē ſermones ſui fuerunt imperiti: quia ꝑmagnā arrogantiā ⁊ ſuꝑbiam ꝓceſſit ꝓut in additioneimmediate p̄cedēti fuit dictū ⁊c̄.In eodem capl̓o. xxxviij. vbi d̓r in poſtilla. Ubi eras.Hic ꝯn̄ter ponit̉ arguitio ip̄ius iob.Additio. ij.Ecūdū poſtillatorē oīa iſta que in hoc loco ⁊ ſeq̄nti tradunt̉ ad immenſitatē diuine ſapientie ⁊ potentia ꝑtinentia dicunt̉ ad on̄dendū ꝙ indiſcreteſeu fatue ſe habuerat iob in cupiēdo diſputare ſeu ꝯtendere cū deo: qd̓ nō videt̉ ꝯueniēter dictū: nam iob manifeſte ꝯfitebat̉ immenſitatē diuine ſapientie ⁊ potētie vtpatet ſupra .xxvj. vbi poſtꝙͣ narrauit multa de mirabilibus nature a deo facte ſpāliter circa ꝑtes mundi principales nō ſolū viſibiles ſed etiā inuiſibiles: vt cum d̓r ibiSpūs eius ornauit celos. qd̓ exponit̉ de glorificatōe angeloꝝ beatoꝝ: ſimiliter ⁊ de eiectiōe demonis dixit: Obſtetricante manu eius eductus ē coluber tortuoſus queꝑtinent ad magnalia dei ⁊ inuiſiblia: qꝛ illa que ibi narrauit ſentiebat eſſe pauca ſeu exigua reſpectu diuinoꝝ effectuū: iccirco ibidē ſubdit: Ecce hec ex ꝑte dicta ſunt viarum eius. ⁊ cū vix ꝑuā ſtillā ſermonis eius audierimusᵉ:quis poterit tonitruū magnitudinis illius intueri. Ex qͦbus manifeſte ptꝫ ꝙ iob ꝓfitebat̉ immenſitatē ⁊ incōp̄henſibilitatē diuine ſapientie ⁊ potentie: q̄ in diuinis effectibus apparet: nō ergo opportebat de hoc ſibi aliquidvlterius ꝓbare. illa ei que vnus diſputantiū ꝑ ſe ꝯceditnō requirit̉ vt ꝑ alterū ſibi ꝓbent̉. Itē ꝙ iob cuꝑet ſe diſputare cū deo: nō eſt de eēntia q̄ōnis d̓ qua principaliteragitur .ſ. de diuina ꝓuidentia circa actus humanos: ſꝫ eſtquoddā incidens qd̓ ex indiſcreta locutione iob videturcontigiſſe. incōuenienter igit̉ videt̉ ꝙ d̓ tali incidēte duocapitula ponerent̉ in determinatōe huius qōnis nihil tāgendo de his que qōnem determinandā principal̓r reſpiciunt. Unde circa hoc aliter videt̉ dicendū. Pro quo coſiderandū eſt: ꝙ iob in ſuis ꝓclamatōibus queruloſis inſtanter petebat: vt deus reueſaret ſibi cām ſue flacellationis cum ip̄e credidiſſet ſe eſſe iuſtū: vnde ſupra Iob. x.ca. deo dicebat: Indica mihi: cur me ita iudices. ad quaꝫinterrogatōem in multis alijs locis videt̉ tendere quamtn̄ interrogatōeꝫ ſeu inqͥſitōem deus in hoc capl̓o ⁊ in ſequēti on̄dit eē irrōnabile ꝑ hunc modū. nam ꝯſtat ꝙ diuina ꝓuidentia diſpoſuit oīa creata ꝓducēdo ea ẜm mēſuram ⁊ modū debite correſpōdētē cuiuſlibet rei exiſtentie ⁊ duratōi: qd̓ exemplificat pͥmo de terra q̄ habitatiōihoīs cui loq̄bat̉ ē deputata: d̓ qͦ dicit. Ubi eras qn̄ ponebam fundamēta terre ⁊cͣ. q. d. illa q̄ ꝑtinent ad exiſtentiāterre ⁊ eius ſtabilitatē fuerūt ꝑ mea ꝓuidētiā fundata ēmenſurata ⁊ ſolidata te nō exn̄te: nec etiā nūc hoꝝ rōnēad plenū cōp̄hendēte. Eodē mō intelligēdū eſt qd̓ ſequitur: Cum me laudarēt ſimul ⁊cͣ. q. d. ꝑ meam ꝓuidentiādiſpoſitū eſt vt a principio creatōis me laudarent aſtramatutina: ⁊ filij dei iubilarent: cuiꝰ ꝓuidentie rōnem tūplene non ſcis ſimiliter hoc modo ſequitur: Quis concluſit oſtijs mare ⁊cͣ. ⁊ omnes alie interrogationes quas
v