Capi. xxxij.Miſerūt autē tres viri iſti reſpondere iobeo ꝙ iuſtus ſibi videretur.Et iratus indignatuſqꝫ eſtheliu filius barachel buzites de ꝯgnatōe ram. Iratꝰē aūt adu̓ſū iobeo ꝙ iuſtūſe eſſe dicēt corā deo. Porro aduerſū amicos eiꝰ indignatꝰ eſt eo ꝙ nō īueniſſentrn̄ſioneꝫ rōnabilēᵇ ſꝫ tm̄mōcōdemnaſſent iob. Igit̉ heliū expectauit iob loquētē:eo ꝙ ſeniores eſſent qͥ loq̄bant̉. Cū āt vidiſſꝫ ꝙ tresrn̄dere nō potuiſſent: iratꝰē vehemēt̓. Rn̄dēſqꝫ heliufiliꝰ barachel buzites dixit. Iunior ſū tꝑe vos aūtantiqͥo res. idcirco dimiſſocapite veritus ſuꝫ vobis indicaē meā ſnīaꝫ.ᵈ Sperabāem̄ ꝙ etas ꝓlixior loqueret̉⁊ annoꝝ multitudo docerꝫſapīam.ᵉ ſed vt video ſpiritꝰ ē in hoībꝰᶠ ⁊ inſpiratōoīpotētis dat intelligētiaꝫᵍ Nō ſunt longeui ſapiētesnec ſenes ītelligūt iudiciūIdeo dicā: audite me: oſtē

dam vobis etiā ego meā ſapiētiā. Expectaui em̄ ẜmones vr̄os: audiui prudētiāvr̄aꝫ. donec diſcepta rem iniẜmonibꝰ vr̄is: ⁊ donec putabā vos aliqͥd dicē cōſiderabā. Sꝫ vt video nō ē qͥ potſit arguere iob: et rn̄dere exvobis ẜmonibꝰ eiꝰ. Ne forte dicatꝭ īuenīꝰ ſapīaꝫ: dꝓiecit eū n̄ hō.ⁿ Nihil locutꝰ ē mihi: ⁊ ego n̄ ẜm ẜmones vr̄os rn̄debo illi. Extiinuerūt nec rn̄derunt vltraabſtulerūtqꝫ a ſe eloquiuꝫ.Qm̄ igit̉ expectaui: ⁊ nō ſt̓locuti: ſteter̄t. nec rn̄derūtvltra: rn̄ debo ego ꝑtē meāet oſtēdā ſcīaꝫ mea Plenꝰſum em̄ ſermonibꝰ:q et coartat me ſpūs vteri mei. Enventer meꝰᵍ qͣi muſtū abſqꝫſpira culo qd̓ lagūculas nouas dirumpit. Loquar: etr̄ſpirabo paululū: aperiā labia mea ⁊ rn̄debo.ᵖ Nō accipiā ꝑſonā. viri:ˣ et deumhomī non equaboʸ Neſcioenim ꝙͣdiu ſubſiſtam? et ſipoſt modicum tollat me factor meus.

LItem ip̄e iob in diſputādo quedā verba dixerat. q̄ videbāt̉ ip̄i heliū blaſphematoria: ꝓpter qͥ erat arguēdꝰetiā ſi al̓s fuiſſet iuſtꝰ. ꝓpter qd̓ iratus fuit ꝯͣ iob ſe iuſtificantē: ⁊ ꝯtra tres viros p̄dictos. eo ꝙ nō poterāt ꝓut ip̄e eſtimabat defendere veritatē. ⁊ hoc ē qd̓ dicit̉:aOmiſeruntautē. et patꝫ lr̄ahoc excepto.b Sed tm̄mōꝯdēnaſſent iob.i. conati fuiſſētip̄m on̄dere iniuſtū magis ſermonibus qͣꝫ rōnibꝰ. ſc Iunor ⁊cͣ. hic ꝯn̄terponitur ip̄iꝰ diſputantis excuſatō. ⁊ pͥmo excuſat ſua tarditatē. ſecundo oſtēdit loquendi neceſſitatē: ibi. Sꝫvt video. Cauſam autem quare tādiu tacucrat alijs loquētibus on̄dit rōnabilem. d.¶c Iunior ſuntꝑe. iō debebaꝫantiquioribꝰ locum dare. ideoſubditur.dSperabaem̄ ꝙ etas ꝓlixior loqueret̉. ſcrōnabilit̓ ⁊ efficaciter. eo ꝙ pelongitudinē tēporis multa vident̉ ꝑ exꝑientiaꝫ que dirigūad loquēdū efficaciter. Frangūtur etiā paſſiōes que impediūt ad loquendū rōnabiliter.e Sed vt video ⁊cͣ. Hic cōſequēter on̄dit ſue locutiōis neceſſitatē. qn̄ .n. aliquiseſtimat veritatē ꝑire ꝓpter defectū defēſiōis: ⁊ creditſe ſufficiētem ad eiꝰ defenſionem: tūc īminet ſibi neceſſitas loquēdi: ne ꝑeat veritas ꝓpter eius taciturnitatē. ſic āt eſtimabat heliu. vt pꝫ ex p̄dictis: ⁊ iō pͥmoon̄dit p̄dictoꝝ viroꝝ inſufficiētiā ad defenſionē veritatis. ſecundo ſuam ſufficientiam: ibi. Plenꝰ ſū ẜmonibꝰ. Circa pͥmū dicit̉. ¶ Sed vt video ſpūs ē inhoībus .ſ. rōnalis: qui ē in iuuenibus. ſicut in ſenibꝰ.¶ Et inſpiratio oīpo. dat intelligētiā. de his que ſūtſupra rōneꝫ: ita iuuenibꝰ ſicut et antiquis. vn̄ dicit dauid. Suꝑ ſenes intellexi: iō ſupdit̉. g Nō ſūt lōgeui ſapiētes. in ſpeculabilibꝰ. h Nec ſenes intelligūt iudiciū .i. qͥd ſit ī agibilibꝰ recte agendū: et iſtū duplicē defectū notat in tribus viris p̄dictis. iō ſubdit̉.i Ideo dicā. ne veritas periat ꝓpt̓ eorū defectū. mouebat̉ etiā ex p̄ſumptiōe ſue ſcīe quā p̄ſumptuoſi vixaut nunqͣꝫ poſſunt occultare. ideo ſubditur. On̄damvobis etiam ego ſcientiā meā. cetera patent ex dictꝭvſqꝫ ibi. ¶ Ne forte dicatis inuenimꝰ ſapiētiā .i. di.rimus contra iob qͥcqͥd poteſt cōtra euꝫ dici: et qͥd ſitIllud ſubdit. m Deus proiecit eum non homo. in

hoc breuiter tangitur virtus omniū rationū quas adduxerāt cōtra iob .ſ. ꝙ deus flagellauerat eum qui non pōtdecipi nec decipere. ſicut homo frequēter decipit ⁊ decipitur etiā ip̄e eſt regula iuſticie. et ex hoc cōcludebāt ipſuꝫiob iniuſtū eſſe et fuiſſe. n Nihil locutus ē mihi. ꝗ. d.illa que dicā nō dicam eo ꝙ ꝓuocauerit me ad iramquia cōtra me nōeſt locutus.0 ¶ Et ego nō ẜmſer. ve. rn̄de. illi. iſteem̄ heliū in aliquocōueniebat cū iobſcꝫ in hoc ꝙ ponebat aliquā maloꝝpunitionē ⁊ p̄miationē bonoꝝ poſtmortem. diſcordabat tn̄ ab eo ſicut ⁊alij. qꝛ dicebat aduerſitates p̄ſentisvite ꝓ peccato infligi: licet non ſintſemꝑ tota pena ꝓeo debita. ⁊ ſic vlteriꝰ reputabat iobiniuſtuꝫ: ⁊ ꝓ pctīspunitū. In eo igit̉in quo cōueniebat̉cum iob diſcordabat ab alijs. et ſicnō ꝓceſſit ẜm ſermones eoꝝ. In illis etiā in qͥbus cōueniebat cū eis alias rōnes efficaciores adduxit: et pl̓ibus alijs motiuisvſus eſt vt patebitin proſequēdo.Plenꝰ .n. ſumHic ꝯn̄r oſtenditſuā ſufficientiā adveritatis defēſiōeꝫꝓut eſtimabat. d.Plenꝰ ſū ſermonibus .i. rōnibꝰ efficacibus cōtra iob.b Et coartat meſpūs vteri mei. ideſt mentis mee in qͣ cōcipiunt̉ ea que ſunt ꝓponēda ſicutfetus in vtero. et dicit: Coartat me. q. d. zelus defendēdeveritatis me coartat ad loquēdū. r¶ Enventer meꝰ .i.mens mea. vt dictū eſt. ¶s Quaſi muſtū abſqꝫ ſpiraculo: qd̓ ꝓpter multitudinē caloris cauſat rarefactionē ⁊ excōſequenti dolij fractionē niſi habeat reſpiraculū. ꝓpterhoc innuit ꝙ ſibi immineret periculū cōſciētie niſi loqueretur: ideo ſubditur. t Loquar ⁊ reſpirabo paululū.et ſic conſolabor et euadam cōſcientie periculū.v Non accipiam perſonam viri. id eſt ipſius Iob: deferendo ei in p̄iudicium veritatis. quia ſanctū eſt prehonorare veritatem. vt habetur primo Ethicoꝝ.x Et deum homini non coequabo. videbat̉ enim ſibiꝙ ſi deferret ipſi Iob in hoc caſu: qui locutꝰ fuerat contra diuinam reuerentiam. vt ſibi videbatur. ꝙ equareteum ipſi deo: non audens ei contradicere: ſicut nec deoet cauſaꝫ huius ſubdit. d. Fy Neſcio enim qͣꝫdiu ſubſiſtaꝫ. in preſenti vita. quia nihil incertius eſt hora mortis. 3. Et ſi poſt modicum tollat me factor meus.adducens ſuam examinationem et iudicium. Et tunccondemnaret me pro iſta taciturnitate. ſi omitteremveritatem defendere qͣꝫdiu habeo ſpacium vite.