Capi. xxxiijUdi igit̉ iob eloqͥaIAImea: ⁊ om̄s ſermonesmeos auſculta. Ecce aperui os meū: loquat̉ linguamea in faucibꝰ meisᵇ Simplici corde meo ẜmōes mei⁊ ſnīaꝫ labia mea purā loqueturº Spūs dei fecit me⁊ ſpiraculū oīpotētis viuificauit me. Si potes rn̄demihi ⁊ aduerſus faciē meācōſiſte.ᵍ Ecce ⁊ me ſicut ⁊ tefecit deꝰʰ ⁊ de eodē luto egoqͣꝫ formatꝰ ſuꝫ. Uerū tn̄ miraculum meū nōᵏ te terreat

⁊ eloquētia mea nō ſit tibigrauis. Dixiſti ergo in auribꝰ meis ⁊ voce v̓boꝝ tuorū audiui. Mūdꝰ ſum ego⁊ abſqꝫ delictoᵐ īmaculat⁊ nō ē iniqͥtas ī meʳ. Quiaq̄relas ī me repperit: iō arbitra tꝰ eſt me inimicū ſibi.Poſuit ī neruo pedes meos: cuſtodiuit oēs ſemitasmeas. Hoc eſt gͦ in qͦ nō esiuſtificatus.ʸ Reſpondebotibiˣ quia maior ſit deꝰ homine. Aduerſus eū cōtendis ꝙ nō ad oīa v̓ba reſpōderit tibi.ª Semel loqͥt̉ deꝰ

EEx hoc pꝫ ꝙ iſte heliu credebat punitiōem peccatoꝝ pꝰvitā iſta. aliter nō timuiſſet diuinū iudiciū poſt mortemet eadē rōne ponebat p̄miatiōeꝫ bonorum poſt morteꝫ.In ca. xxxij. vbi dr̄ in poſtilla.hil locutus es mihiAdditio. 11quaſi diceret illa que dicam.cet iob ꝯͣheliū nō leAgat̉ aliqͥdfuiſſe locutꝰ ī particulari. vr̄ tn̄ aliquid fuiſſe ꝯtra eūlocutus in generali. Dixerat em̄ iobsͣ. xxx. ca. Nūc aūtderident̉ me iuniores tꝑe. Ex quo pꝫꝙ ſentiebat ſe nimis afflictū ex vilipēſione ſeu deriſione iunioꝝ tꝑe. quiꝯtra eū talia ꝯmittebant de quoꝝ numero veriſimilitervidet̉ fuiſſe ip̄e heliū vt pꝫ ꝑ effectūIp̄e em̄ nō ſolū iucreꝑauit eū. ſꝫ etiāvilipendit. vt patebit infra in multisſuis dictis. vn̄ ⁊ inprincipio ſue locutionis in hoc ca. dīxit. Iunior ſū tꝑe. q. d. lꝫ ſim de iunioribus: ſicut iob dixerat. nihilominus tn̄ on̄dam vobisego meā ſcīam. vt. sͣ. eodē. c. Cōfirmat̉ aūt hec ſnīa ex hͦꝙ iob nec tres amici ſui non legunt̉ genealogizari in hoclibro. ſed ſoluꝫ cognominant̉ a regionibꝰ ſuis. vt iob deterra hus. eliphaꝫ: themanites. baldath. ſuites. ⁊ ſophanaamathites. ſꝫ heliu nō ſolū cognomīat̉ a regione cū dicitur. Buſites etiā ponit̉ ibi nomē patris cū dr̄. Heliu filiꝰ barachel. ſil̓r et nomē cognatiōis. cū dicit̉. De cognationeram. Ram aūt interp̄tat̉ altū. q. d. heliu. Licet egoſim de iunioribꝰ increꝑātibꝰ ſeu vilipendētibꝰ iob. nō tn̄patres mei erant tales de quibus iob potuiſſet dicere qͦꝝnon dignabar patrē cū canibus gregis mei ponere. Habeo .n. patrē ⁊ cognatiōem nota ſeu notabilē. Ex quo ētvidet̉ ꝙ iſte heliu ꝑ arrogantiā ⁊ vanā gloriā ꝓceſſit. vn̄et vtraqꝫ partē diſputantiū vane glorie motu rep̄hēdit.vnde glo. ſuper illlud. Iratus eſt heliu. vane .n. glorie ſectatores cū hominibus ſe p̄ferunt. alios de fatuis ſenſibus. alios indignis meritis reprehēdūt. hec in glo. qd̓ ꝓprie verificatur de heliu qui ipſum iob de fatuitate ⁊ blaſphemia et ſocios de ignorantia reprehendit. ꝓut in dictis ſuis patꝫ ⁊cͣ.In eodē ca. xxxij. vbi dicit̉ in poſtilla. Et ſi poſt modicū tollat me factor mēus.Additio. ij.Oc qd̓ dicit̉. Et ſi poſt modicuꝫ tollat me factormeus pōt intelligi ꝙ timebat heliu ne ꝓpter eiꝰxtaciturnitatē in piudiciū veritatis deꝰ cōdēnareteum ad mortē temꝑalē tollendo eum a p̄ſenti vita antetempus ſibi debitum ẜm naturā .ſ. in etate iuuenili ī quaerat vt pꝫ in pͥncipio capituli. et ſic ex hoc dicto ſic intellecto non habet̉ ꝙ heliu crederet punitiōem pctōꝝ poſthanc vitam ⁊cͣ.¶ Capi. xxxiijUdi igit̉. Premiſſa igit̉ p̄fatione. Hic cōſequēt̉avponitur diſputatio. et primo helin repetit verbaiob ꝯtra que diſputare intēdit. ſecūdo diſputareincipit. c. ſequē. pͥma ī duas. qꝛ primo facit ſuā repetitōꝫſecūdo quibuſdā dictꝭ iob dat reſponſiōeꝫ: ibi. Rn̄debotibi. Circa primū primo excitat ip̄ius iob attentiōem. d.Audi igitur ⁊cͣ. ſubdit etiā ſue excitatiōis rōnem. d.b Simplici corde meo ſermo. mei .ſ. ad defenſiōꝫ veritatis. ⁊ nō ad calūniandū. c¶ Et ſententiā labia meapuram loquātur .i. verā abſqꝫ admixtione falſitatis. ⁊ talia debent attēte audiri. ⁊ quia poſſet ſibi dici. tu es iuue-

nis nō ē ſic attendendū tibi. iō hoc remouet. d.d Spiritus dei fecit me. et iō quia ſum factura ſua.pōt mihi dare ſciētiā ⁊ eloquētia. iō ſubditur.Et ſpiraculū oīpotentis viuificauit me. moume ad opera vite. que ſunt intelligere et loqͥ fpotes rn̄de mihi. q. d. non debes cōtemnereiuuentutē meā.ppt̓ qd̓ ſubo¶ Ecce etſicut et te fec̄ deus. animā rationalem dandohEt de eodeꝫluto ego quoformatus ſuq. d. nec ex parte aīe nec ex pate corꝑis hes alquā prerogatiuā ante me īnaturalibꝰ: nec ētin ſuꝑnat̉ ali cognitiōe. ſꝫ mageconuerſo. ideoſubdit. 1¶ Uerūtamē miraculū meū .ſ. ſciētiamihi diuinitusdata. KNte terreat. vt nō audeas reſpōdere. ¶l¶ Et eloq̄ntiamea nō ſit tibi grauis. tibi incutiēs ſtupefactionem.m Dixiſti. Hic cōſequēter facit ſuam repetitiōeꝫ. d.Dixiſti ergo in auribus meis. ita ꝙ tu nō potes negare te dixiſſe. n. Mundus ſum. a vicijs carnis.o Et abſqꝫ delicto .i. peccato omiſſionis. p Im̄maculatus ſcꝫ a grauibꝰ culpis que ſunt cōtra deū vtidolatria et hmoi. ¶ ¶ Et non eſt iniquitas in me. i.peccatuꝫ contra ꝓximum. hec acceꝑat ex verbis iobquibus innocentia ſuā multipliciter ⁊ diffuſe on̄deratsͣ. xxxj. c. r Ꝙ querelas in me repperit. iō arbitratus ē me inimicū ſibi. hoc aūt accepit heliu ex hoc qd̓iob dixerat. sͣ. xiij. c. interrogatiue. Cur faciē tuam abſcondis ⁊ arbitraris me inimicū tuū. s Poſuit inueruo pedes meos. hoc dixerat iob ſupra. xiij. c.t Hoc ē ergo in quo nō ē iuſtificatus. hoc ē dictū exiſtis verbis tuis cōcludā te iniuſtū. ſi nō eſſet aliud cōtra te dicēdū. v Rn̄debo tibi. Hic anteqͣꝫ incipiatꝓbare iob iniuſtū: primo rn̄det ad quedā dicta ſua q̄videbantur impedire diſputatiōis ꝓceſſū. qꝛ dixeratsͣ. iob. Diſputare cū deo cupio. q. d. nō cū homine id̓oprimo oſtedit heliu ꝙ iſta petitio ſit irrōnabilis. qꝛ deus ſufficienter rn̄derat. primo igit̉ ꝓponit intentu.v ¶ Rn̄debo tibi. diſputare cū deo cupienti. Fx Ꝙmaior ſit deus homine. ⁊ iō p̄ſumptuoſuꝫ eſt ip̄m addiſputatiōem ꝓuocare. ¶y. ¶ Aduerſus eū cōtendis.i. vis cōtēdere de pari. 3Ꝙ nō ad oīa ꝟba rn̄de.tibi. ſicut homo homī qͣſi ſuo cōꝑari. hoc aūt nō decetmaieſtatē dei: tamē ꝑ alios modos ſufficiēt̓ rn̄dit tibi.a Semel loquitur. Hic conſequenter declarat ꝙ deus ſufficienter ei reſponderit. circa quod ponit duplicem modū diuine reſponſiōis. ⁊ ſecūdo infert ꝓpoſitūꝑ modū concluſionis: ibi. Ecce hec omnia. primꝰ aūtmodus eſt per hoc ꝙ deus dedit homini naturale lumen intellectus quod eſt quaſi quedā impreſſio luminis diuini: per qd̓ pōt videre quid ſit bonum ⁊ maluꝫquidˡ agendum. quid fugiendum. et propter hoc dicit̉pſal. iij. Multi dicūt quis oſtendit nobis bona. ⁊ ſubdit propheta per modum reſponſiōis. Signatū ē ſuꝑnos lumē vultus tui dn̄e. q. d. ad eoꝝ queſtionē rn̄diſti ꝑ hoc ꝙ lumē intellectꝰ in quo pn̄t videre bonuꝫ etmaluꝫ eis dediſti: ⁊ ẜm hoc poſſet ipſi iob dici. Quodqueris intus habes. et hoc ē qd̓ dicitur. a ¶ Semel