lit ab amico ſuo mīamˡ tīorē dn̄i derelinqͥtᵐ Fr̄es meip̄t̓ierūt me: ſic̄ torres: qͥ raptiꝫ trāſit ī ꝯuallibꝰ. Quitimēt pruinā: irruet ſuꝑ eōſnix. Tꝑe qͦ fuerīt diſſipatiqꝑibūt: ⁊ vt incaluerint ſoluent̉ de loco ſuo.ˢ Inuolute ſunt ſemite greſſuū eorū:ambulabūt inuacuū ⁊ peribūt. Cōſiderate ſemitasthemā: ītinera ſaba:ʸ ⁊ expectate pauliſp. Cōfuſi ſt̓qꝛ ſperaui.ª Uenerūt quoqꝫ vſqꝫ ad me: et pudore cooꝑti ſunt. Nūc veniſtis etmō vidētes plagā meam timetis. Nunqͥd dixi. auferte mihi. ⁊ de ſubſtantia vr̄adonate mihi: vl̓ liberate me

de manu hoſtꝭ: ⁊ d̓ manu robuſtoꝝ eruite me. Doceteme:ᵉ ⁊ ego tacebo: ⁊ ſiqͥd forte igͦraui: īſtruite me. Quare detraxiſtis ſermonibꝰ veritatis: cū ē vobis nullꝰ ſitqͥ poſſit arguere me.ᵍ Ad increꝑādū tm̄ eloqͥa cōcinnaSuꝑ pupillū irruitisᵏ⁊ ſb̓uertere nitimini amicū veſtrū. Uerū tn̄ qd̓ cepiſtꝭ explete. Prebete aurē: ⁊ videte an mētiar. Reſpondeteobſecro abſqꝫ ꝯtētiōe: ⁊º loquētes id quod iuſtum eſtiudicate. Et non inuenietis ī lingua mea iniquitatēnec ī faucibꝰ meis ſtulticiaperſonabit.

lit ab amico ſuo miſeri cordiā. ſubtrahēdo ſibi auxiliūtꝑe neceſſitatis. Timorē dn̄i derelinquit .ſ. filiale. qꝛ deū offēdit. m Fratres mei .i. ꝯſāguinei mein ¶ Preterierūt me. nō curāt es de mea reuelatione. ⁊quia hoc eſt culpabile. ideo ſubditur. o Qui timētpruinā irruet ſuper eos nix i. qͥ ꝓpter timorē minoris periculi dimittit ſubuenire amico ſuo inneceſſitate poſito .ſ. ne ꝑ tale adiutoriū eius facultates diminuant̉ incurrꝫ maius ꝑiculū .ſ. p.nā a deo ſibi īfuerīt diſati ꝑ mortetudicieribūt.e mīafiet ei qͥ nō miſeretur Iacob. ij.r ¶ Et vt incaluerint ſoluent̉ deloco ſuo. loqͥturde eis ẜm metaphoram pruinaqͥ ſtatiꝫ diſſoluitur: cū tangitura ſole. ſic ad tactuꝫ diuini iudicij ſoluēt̉ a ꝓſperitate preſentivite. s Inuolute ſunt ſemite greſſuū eoꝝ. fraudūlentijs ⁊ aſtutijs.Ambulabūt inuacuū. quia nōvenient ad terminū debitu. qui eſt beatitudo futura:ſicut medicina dr̄ inuacuū ppinata que nō inducit ſanitatē. v Conſiderate ſemitas ⁊c. Hic ꝯn̄r̄ reſpōpet cuidam obiectiōi que poſſet ſibi fieri: eo ꝙ dixeratamicos ſuos ab eo declinaſſe. qꝛ tres amici ſui. sͣ. dictivenerant ad eū conſolandū. vt habetur ſupra. ij. ca. tamen ꝑ ipſum ſathan fuerūt inducti ad ipſam iob īcrepandū: et ſic aduentus eoꝝ non fuit ei conſolabilis ethoc eſt quod dicitur. Conſiderate ſemitas theman. l.aduentum eliphaꝫ themanitis. x Itinera ſaba. i.aduētū alioꝝ. y ¶ Et expectate pauliſper .i. conſide̓rate ꝙ aduentus eorū non fuit mihi conſolabilis: necin aliquod auxiliū. ideo ſubditur. z ¶ Confuſi ſunt.qꝛ ſperaui .i. qꝛ erā in ſtatu miſerie: in quo deberē auxīlium ab eis ſperare confuſi ſunt. qꝛ nō habebant volūtatem adiuuandi ꝑ ip̄m ſathana bono ꝓpoſito immutati. a ¶ Uenerūt quoqꝫ vſqꝫ ad me. et pudore cooꝑti ſunt. ꝙ homo in tanta miſeria conſtitutus: reputaretur eoꝝ amicus. et ideo conuertēdo ſermonē ad eosdicit. d¶ Et modo videntes plagā meā timetis nealiquid pro ſubleuatione mēa repetam a vobis.Nunquid dixi afferre mihi. q. di. iſte timor ī vobiseſt fruſtra. d Docete me. ſi habetis maiorē ſciam.e ¶ Et ego tacebo: vt audiā. ⁊ ꝑ hoc innuit cōtrariumqꝛ ꝓ conſolationibus dixerunt ſibi verba pungitiua⁊ detractoria. iō ſeqͥt̉. f ¶ Quare detraxiſtis ſermonibꝰ veritatis quibus iob dixerat: flagella pn̄tis vite īſctīs hominibus ordinari ad cōſolationē vite future.g Ad increpandū tm̄ eloqͥa cōcinnatis .i. curioſe cōponitis: vt videantur magꝭ bona. h Et in ventumꝟba ꝓfertis .i. ad on̄tationē vram. iSuꝑ pupillū irruitis. vocat āt iob ſe pupillū tāꝙͣ oībꝰ bonis tꝑalibꝰ denudatū. ¶ k Et ſubuerte̓ nitimini amicū veſtrū conātes eū on̄dē erroneū ⁊ blaſphemū: vt ptꝫ exͣ

p̄dictis. ¶ Uerūtn̄ ⁊cͣ. Hic ꝯn̄r iob remouet dubiū qꝛex eius verb̓is immediate ꝓpoſitis poſſet aliquis credereꝙ reformidaret cū eliphaꝫ ⁊ eius ſocijs diſputare de ſuprapoſita q̄ſtione. iō hoc remouet dicēs. Uerūtn̄qd̓ cepiſtis explete arguendo ꝯtra me. ⁊ qꝛˡ arguēs debꝫetiā audire: iō ſubditur. Prebete aurem ⁊cͣ. et debitummodū diſputanditāgit. d. n ¶ Reſpondete obſecroabſqꝫ cōtentiōe qꝛlitigioſi in diſputationibꝰ magis volunt obtinere iniurioſis clamoribusqͣꝫ veris rōnibus ⁊io ſubditur.oLoquentes idquod iuſtū eſt iudicate .i. ꝓponatꝭ tm̄vera et recipiatis.p Et non inuenietis ī līgua mea iniquitatē .i. aliqͥd cōtra iuſticiā q̄ debetur proximo.¶ Nec ī faucibꝰmeis ſtulticia ꝑſonabit .ī. aliquid cotra ſapientiaꝫ quarecte de deo ſētiturintendebat em̄ defendere et ꝓbareveritatē circa hūana et diuina.In capi. vj. vbi dr̄ in poſtilla Circa primū ſcienduꝫ: ꝙclip̄haꝫ imponebat iob falſam et erroneā ſnīam.Additio .jͣ.N hoc ꝙ dicit Iob. Utinā appenderent̉ peccata mea. trāſlato noſtra multū deuiat ab hebraicaveritate in hebreo em̄ ſic hr̄. Utinā appēderet̉ iramea ⁊ calamitas quā patior ſimul in ſtatera. qm̄ harenamaris he grauiores apparet: vn̄ ⁊ verba mea abſorpta ſt̓Ad quorū intelligentiā attendendū eſt: ꝙ hic iob incipitdiſputare cōtra amicos ſeu aduerſarios In prima enimꝓpoſitione q̄. sͣ. c. iij. cōtinet̉: nihil cōtra eos dixerat cumnōdū mētē eoꝝ habuiſſet. ſꝫ ſolā triſticiā ſuā tragedice ꝓpoſuerat. vt dictū eſt. ſed mō poſtqͣꝫ audiuit eliphaꝫ impouentē ſibi totā flagelloꝝ ſuoꝝ culpā: vt pꝫ in dictꝭ ſuisꝓuocatus eſt ad irā: eo ꝙ videbatur paruipendi ſeu vilipēdi ſeu cōtemni ab ipſo eliphaꝫ Paruipeſio em̄ ſeu cōtēptꝰ ꝓprie cauſat irā ẜm ph̓m in ſcd̓o rethorice. Ira autē impedit rōnē. vn̄ greg. in moralibꝰ. Ira intelligētie lucē ſubtrahit: ⁊ mētē ꝓuocando ꝯfundit: triſticia etiā aggrauat aīm intantū. ꝙ ſi omnē ſpē euaſionis excludat. ipſum abſorbet. vt in prima ſcd̓e. q. xxvij. arti. ij. in rn̄ſionead terciū articulū. vnde videns iob in ſeipſo paſſionemire ex dictis eliphaꝫ cauſatam ſimiliter et triſticiam magnā ex ſuis calamitatibus: timēs ne forte in dicēdis perip̄m aliquid inconuenient̓ diceret̉ ex ꝑturbatione predictarū paſſionū. iccirco in primordio ſue diſputatiōis ꝓpoſuit ꝙ ſua ira et calamitas erāt grauiores harenis. ⁊ hͦcū dicit. Utinā appēderet̉ ira mea .ſ. quā dicta eliphaꝫ inme cauſarunt. Et calamitas quā patior .ſ. ī alijs afflictionibus meis. Simul in ſtatera. ita ꝙ ira ⁊ calamitas ī vnaſtatera ponerent̉: et harena maris in alia: et dicit ꝙ iſtedue paſſiōes eſſent grauiores harena maris. ex qͦ concludit. vn̄ ⁊ verba mea ſunt abſorpta: eo ꝙ iudiciū rōnis exvehemētia taliū paſſionū ꝯſueuit abſorbi. ⁊ ꝑ ꝯn̄s verbaꝓlata talibꝰ inexiſtētibꝰ paſſiōibꝰ. ⁊ iſti duo ꝟſus ſūt qd̓dā p̄ambulū notabilit̓ excuſans ip̄m iobā multꝭ q̄ ꝑ ip̄m