MLiberIAM

dixit:ʰ Utinā appenderēt̉peccata mea qͥbꝰ irā merui:⁊ calamitas quā patior ī ſtatera: qͣſi harena maris hecgrauior apꝑeret. Un̄ ⁊ verba meaᵈ dolore ſt̓ plenaᵉ qͥaſagitte dn̄iᶠ in me ſuntᵍ qͣrūindignatōⁱ ebibit ſpm̄ meū⁊ terrores dn̄iᵏ militant cōtra me. Nunqͥd rugiet onagerᵐ cū hūerit herbam autmugiet bos cū an̄ p̄ſepe plenū ſteterit. Aut poterit comedi īſulſū: qd̓ ne ſale cōditū. Aut pōt aliqͥs guſtareqd̓ guſtatuꝫ affert mortem.Aīe em̄ eſuriēti etiā amaradulcia eē vident̉.ᵖ Que pri

usq nolebat tāgē anīa mea:nūc p̄ āguſtia cibiⁱ mei ſt̓.ᶜ Quis det vt veniat petitōmea: ⁊ qd̓ expecto tribuatmihi deusˣ et qui cepitʸ ip̄eme cōterat.ᶻ Soluat manūſuam:ª ⁊ ſuccidat me: ⁊ hecmihi ſit ꝯſolatio vt affligēſme dolore nō ꝑcat: ᶜ nec contradicā ſermoībꝰ ſci. Queeſt em̄ fortitudo mea vt ſuſtineā: ᵉ aut qͥs finis meꝰ vtpatienter agā. Nec fortitudo lapidū fortitudo meanec caro mea enea eſt.ᵍ Ecce non eſt auxiliuꝫ mihi inme: h⁊ neceſſarij quoqꝫ meireceſſerunt a me.ᵏ Qui tol

eliphaꝫ ꝙͣtū ad aliquid erat verū .ſ. nullus hō ē omninoimmunis a pctō ſaltem a veniali: ẜm illud ꝓuerb̓. xxiiij.Septies in die cadit iuſtus ⁊ reſurget. iō iob reſpōdēdoꝯcedit ſe eſſe in aliquo pctōreꝫ: ſꝫ dicit pctā ſua eſſe leuiareſpectu pene a deo inflicte ſibi: ⁊ hoc ſatis erat euidēs exbonitate vite ſue ⁊hoc eſt qd̓ diciturb ¶ Utina appederent̉ peccata mea⁊ ptꝫ ex dictis lr̄a.ꝑ hoc aūt infringitur ip̄iꝰ eliphaꝫ argumētū: qꝛ ſi deuspuniret hoīem ī p̄ſenti ꝓ pctō p̄terito tm̄: non ꝓ expectatiōe p̄mij: ⁊ exercitio patīe ſequeret̉ ꝙ pena inflictaẜm quādā equalitatem correſpōderet d̓licto ita ꝙ maiores culpe grauiꝰpunirent̉ ⁊ mino.res minus cum deus ſit iuſtus. videmus āt ſceleratiſſimos hoīes in vitapn̄ti puniri modicuꝫ: ⁊ aliqn̄ iuſtosmultū affligi: qͣliserat iob: ex quo cōcludit̉: ꝙ punitiovltima nō eſt in vita pn̄ti: nec afflictio iuſtoꝝ ꝓ peccato p̄terito ſolū: ſꝫ magis ꝓ p̄mio recipieno in futurū ẜm patientie meritū.c ¶ Un̄ ⁊ ꝟba mea ⁊c. Hic ꝯn̄r iob excludit obiectioneꝫeliphaꝫ de vicio impacientie: oſtendēs ſe rōnabiliter coqueſtū qn̄ ſupra dixerat. Pereat dies. primo on̄dit Iobꝓpoſitū ex magnitudine mali ſibi inflicti: ſecūdo ex ſb̓tractione ſubſidij: ibi. Ecce non eſt auxiliū. Prima ī tres: qꝛpͥmo on̄dit iob ſuā querimoniā fuiſſe rōnabilē: ⁊ ſecūdoremouet quādā obiectionē irrationabilē: ibi. Nunquidrugiet. tercio reuertit̉ ad ſuā maͣm: ibi. Quis det ⁊cͣ. Cica primū ꝯcludit iob ſe rōnabilit̓ ploraſſe natiuitatē ſua⁊ vitā ex dictis eliphaꝫ. qꝛ dixerat ex afflictiōe in pn̄ti vita nullā remunerationē eſſe expectādā in alia. ⁊ ideo cūſua pena excederet culpā p̄teritā. nec appareret liberatōpoſſibibilis humana via. iō merito deplorauerat vitamſuā. qͣſi d̓ſiderās liberari a pena ꝑ mortē. ⁊ hoc eſt qd̓ d̓c¶Un̄ ⁊ verba mea. ſuprapoſita. iij. ca. d¶ Dolore ſiplena. rōnabiliter ⁊ nō ſine cā­ e Quia ſagitte domini .i. eius afflictiōes. ¶ f In me ſunt. vſqꝫ ad intima penetrantes. ¶ gQuarū indignatio .i. violentia ⁊ magnitudo. h ¶ Ebibit ſpm̄ meū .i. intercidit. al̓s intercipitanhelitū meum. Et terrores dn̄i .ſ. de ꝯtinuationehuius mali in futuro. ¶ k Militāt ꝯͣ me. qꝛ his n̄ poſſum reſiſtere. l Nunquid rugiet ⁊cͣ. Hic remouet obiectionē irrōnabilē: qꝛ poſſet dice eliphaꝫ aliqua paſſusſum nō tn̄ ꝓrupi in talē querimonia. qd̓ remouet Iol̓ꝑ hoc ꝙ ſi aliqͥd paſſus ē. nō tn̄ fuit tāti pōderꝭ. ꝙ eū deijceret a ſtatu terrene ꝓſperitatis ⁊ ſic nō habuit materiāquerulādi ⁊ hoc eſt quod dicit̉ ꝑ quādam methaforam.Nūquid rugiet onager. oſtendendo ſuum dolorem.m. ¶ Cū habuerit herba .i. paſtuꝫ ad ſufficientiā. q. d. nō⁊ ꝑ hoc intelligit: ꝙ hō rōnalis multo minus debet cōq̄riſtans in ſtatu ꝓſperitatis. n Aut poterit comediinſulſum .i. cibus inſipidus. o. Aut pōt aliqͥs guſtareſcꝫ cibū egrotatiuū qui pōt inducere morteꝫ. q. d. hoīesabundantes in delitijs talia nullo modo comederēt: verūtamē hoīes anxiati p̄ magnitudine famis talia nō abhorrerēt comedere. ẜm qd̓ dr̄ ꝓuerb̓. xxvij Anima autēefuriens etiam amarum ꝓ dulci ſumet. et hoc eſt quod

dicit iob de ſeip̄o. p7 Que prius .i. tꝑe ꝓſperitatismee. ¶ q Nolebat tangere aīa mea .i. guſtus meꝰ p̄horrore. r ¶ Nūc pͦ anguſtia. famis et inopie.s Cibi mei ſt̓ .i. mihi accepti. ¶ t¶ Quis det ⁊c̄. Hiciob reuertitur ad p̄cedētē mam .ſ. ꝙ vita ſua ſubiectatot miſerijs debeat ſibi eſſe deteſtabilis ẜm erroreꝫ eliphaꝫ dicentis ex talibꝰmiſerijs nullamremunerationēexpectari ī futuro: ipſū ad incōueniens ducendo: quod hēbaeliphaꝫ ꝓ incōuenienti.t Quis det vtveīat petitō meaid eſt in effectuꝫīpleat̉ 5v Etqd̓ expecto. cuꝫmagno deſiderio. Tribuat mihi deus. ⁊ qͥd ſitillud oſtēdit. di.x ¶ Qui cepit.me flagellarę .ſ.deꝰ. yIpſeme cōterat. permortē. zuat manū ſuaꝫ.dicit̉ manus domini ligata: qn̄ nō īducit effectū aliquē: ſoluta ꝟo qn̄inducit. a Et ſuccidat me. a p̄ſenti vita. b¶ Ethͨ mihi ſit ꝯſo. vt affli. me dolore nō parcat .ſ. a morte.c¶ Nec cōtradicā ſermonibus ſancti .i. volūtati ⁊ p̄ceptis ipſius dei qui eſt ſanctus ſctōꝝ. viri em̄ ſanctiqn̄ nō ſūt in bono cōfirmati cuiuſmodi erat Iob. dn̄ttimere ne oppreſſi tribulationis pōdere ruāt ī deſperationē ⁊ blaſphemiā. quibꝰ mors ē p̄eligenda ⁊ preoptāda. iō ſubdit. d Quē ē em̄ fortitudo mea. q. d.nō eſt intātū cōfirmata in bono. qͥn debeam timere d̓caſu. ę Aut quis finis meꝰ vt pacienter agaꝫ. hocexp̄ſſe dr̄ ꝯtra errorē eliphaꝫ qͥ negabat aduerſitateshuius vite ordinari ad finē vite beate in futuro. et qͥaꝯſideratio hꝰ finis facit patiēter tolerare aduerſa huius vite. vt pꝫ in martyribus. et ideo hoc remoto ẜmerrorē eliphaꝫ nō remanet rō patienter ſuſtinēdi. ſedmagis mortē optandi. vt miſerijs finis imponatur.Nec fortitudo lapidū fortitudo mea. Fortitudlapidū eſt ſine ſenſu. et ideo nō dolent ſi cōterant̉ velſcindant̉. ⁊ ſimiliter eſt de ere. fortitudo aūt humanaet caro ſunt in natura ſenſitiua. que de neceſſitate ꝑcipit leſionē et dolet. niſi miraculo impediatur ꝑ potentiā diuinam. 7g Ecce nō eſt auxiliū. Hic ꝯſeq̄nteriob on̄dit ſuam querimoniā fuiſſe rōnabilē ꝓpter defectū remedij ꝯͣ malū ſibi a deo inflictū. et primo.oſtendit ꝓpoſitū. ſecūdo reſpōdet cuidā obiectiōi ibi.Conſiderate. tercio remouet quoddā dubiuꝫ ibi. Uerutn̄. Circa primū ſciendū. ꝙ ꝯtra malū illatū hō habet remediū vno mō ꝑ ſe .ſ. qn̄ habet diuitias vl̓ filiospotentes ſeu robur corꝑis ꝑ que pōt malū illatum repellere. ſꝫ oīa iſta erāt ip̄i iob ſubtracta. vt dictū ē. sͣ. īca. ⁊. ij. ⁊ iō dicit. Ecce nō eſt auxiliū mihi ī me. ſecūdohabet remediū ꝑ amicos bonos ſi ſibi remanſerit. qꝛmulta ꝑ amicos poſſumꝰ. q̄ ꝑ noſip̄os nō poſſumꝰ. talia aūt erāt ſubtracta ip̄i ioh ꝑ ꝓcuratiōꝫ ip̄iꝰ ſathanvt dictū eſt ſupra. ij. c. ⁊ hoc eſt qd̓ dicit. ¶ h Neceſſarij quoqꝫ mei .i. amici chariſſimi. i Receſſerūta me. de mea aduerſitate non curantes. quia tameniſtud eſt culpabile ī amicis. iō ſubdit. ¶k Quitol