De diffinitionibus.
ferentia accn̄ti ꝓprio debere ꝯſiſtere. Sꝫ accn̄s ī diffinitiōe minimū ꝓpriū plurimū valet. Et recte ꝗdemac v̓e iſta cōmēorat: nec aliena: aut principe haꝝ artinꝫ Ariſt. aut a. m. tullio ꝗ de iſtis p̄cepta tradiderūtjudicāda ſunt. Cōſtat .n. his ꝗnqꝫ ꝑtibus veluti mēbris ſuis ītegra diffinitio veꝝ ⁊ Ariſt. in libris quostopica appellauit docuit ꝗd genꝰ ſit: ꝗd ſpēs: ꝗd dr̄iaꝗd ꝓpriū ꝗd accn̄s. Et plurimi p̄terea ph̓i libris ſuiscōplexi haꝝ vim reꝝ ⁊ potētiā declararūt. Nos qꝛ iāvno libro de his ꝗnqꝫ rebus pleniſſime diſputauimꝰne reſrei īterpoſita obſcuritatē pariat: haud dicta reputamꝰ: ſꝫ lectorē ad librū ꝗ iā ſcriptus ē ſi adeſt ei īdigentia ire volumꝰ: ſibiqꝫ nō eē impedimēto qd̓ hicp̄termiſſuꝫ eſt aīaduertat. Id .n. ēt illis oībus cognitis ex p̄ceptoꝝ. neceſſitate retinebit. in orōne iſta ſubſtātiali tādiu interponere debemꝰ ſpēs ⁊ dr̄ias qͣꝫdiuſecluſis oībus q̄ hoc idē eē pn̄t eo ꝑueniat̉: vt ꝓprietas iā certa teneat̉. m. tulliꝰ ī topicis ius ciuile voluitdiffinire: ⁊ vt oportuit cepit a genere: dixit .n. in prīcipio. ius ciuile eſt eꝗtas. hoc iuris genus ē. Sꝫ qm̄ eadē eꝗtas nūc ꝯſtitutiua eſt nūc naͣlis: ius āt ciuile ectas ē ab hoībus inſtituta: iō adiectū ius ciuile ē equitas ꝯſtitutiua. Poſito genere: adiecta ſpē: ſpēm aliāſeꝑauit .ſ. nāleꝫ. Sꝫ qm̄ ēt ius gentiū eꝗtas ꝯſtitutiua eſt: ⁊ nō ē tn̄ ciuile: adiectū id qd̓ ſeꝑare potuiſſetius gentiū: his inꝗt ꝗ eiuſdē ciuitatis ſūt. Qua ſpē interpoſita eius ciuile deſcripſit. Eſt ēt nūc qd̓ cū alteropoſſit eē cōe. hoc ip̄ꝫ qd̓ ſupra dcm̄ ē vniuerſū. Et .n.religionū iuri ⁊ ſacroꝝ oīuꝫ ꝯuenit. Nāqꝫ eiꝰ religionū eꝗtas ē: ⁊ ꝯſtitutiua eꝗtas ⁊ his oībꝰ ꝗ eiuſdē ſūtciuitatis. Sꝫ illud ius nō appellamꝰ eē ciuile qd̓ ē pōtificū. hoc igr̄ vt poſſet excludere: ⁊ ius ciuile vſqꝫ adꝓpriū diffiniret: adiecit ad res ſuas obtinendas: demus alid̓ exēplū in orōnibꝰ poſitū: quo faciliꝰ res ⁊manifeſtiꝰ explicet̉. Diffinit. m. tulliꝰ ꝗd ſit gl̓ia hisvt opinor v̓bis. gl̓ia inꝗt ē illuſtris ⁊ ꝑuagata rectefactoꝝ ⁊ premagnoꝝ vl̓ in ſuos ciues vl̓ in rēp. vel īoē genus hoīuꝫ fama meritoꝝ. Gl̓ia igr̄ ſubſtātial̓rdiffinita ē: cū dcm̄ ē fama. Eſt .n. gl̓e genꝰ fama: q̄ qꝛnūc reꝝ malaꝝ ē nūc bonaꝝ. Idcirco generi ſpēs addita ē illuſtris qd̓ laus ē. fama .n. q̄ bonaꝝ reꝝ. ē: laꝰē: ⁊ illuſtris hac igr̄ re excluſa ē fama deterior. ⁊ qm̄hec fama laudatrix pōt nūc ꝓ merito nūc vltra meritū eē. frequēter .n. aliter qͣꝫ res geſta ē opinio de aliquo emanauit. Idcirco inꝗt fama meritoꝝ. ea ſūt .n.merita: q̄ cū p̄ſtamꝰ mereri nos gl̓iam faciūt. ErgoCicero ꝗ volebat tūc gl̓iaꝫ Ceſari dare cū reip. p̄fuiſſet. Idcirco iſta facta vl̓ merita general̓r poſita diuiſit ī ſpēs: ⁊ adiūxit: cū in ſuos ciues tū ī rep. vel in oēgenꝰ hoīuꝫ: q̄ .ſ. factoꝝ recte ſpēs ſubiecte vſqꝫ ad ꝓprietatē gl̓ie ꝯuenire. hꝫ .n. nūc certā ⁊ verā ꝓprietatē in ꝑtibꝰ gl̓ia. Nā oē qd̓ p̄ſtamꝰ aūt qͣſi debitū damus: aut qͣſi nō debitū: cū recte faciamꝰ ſi ſola factaſūt q̄ qͣſi debita ſūt dr̄ illuſtris famā factoꝝ. Cū aūtvltra qd̓ debitū ē facimꝰ p̄ſtandi beniuolētia ⁊ benignitate tribuēdi hec merita nūcupant̉. Cōcluſit igit̉vtrūqꝫ genus p̄ſtandi cū dixit illuſtris ⁊ ꝑuagata fama factoꝝ ⁊ ꝑmagnoꝝ cū in rēpub. tū ī oēs ciues famna meritoꝝ. Ex his oībꝰ arbitror apertā eē eā diffinitionē q̄ ſubſtātialis eē dꝫ ſic eſſe dicendā: vt poſitoeiꝰ rei de qͣ querit̉ genere: ⁊ adiūctis ſpēbus cū dr̄iavſqꝫ ad eiꝰ ꝓpriū diſcluſa oīno cōione veniamꝰ. Ac ſivelimꝰ iudiciū veri ph̓is auctoribꝰ ſeꝗ. nulla diceturalia diffinitio. Et .n. reliqua intellectū potiꝰ rei tribuunt nō pleniſſime ꝗd ſit ea res adhibita orōne decla
rāt verū tn̄ qm̄ trāſlato noīe ēt cetere orōnes hic idēimaginaria dictiōe retinētes pari noīe nūcuꝑant̉ vtdiffinitiōes dicant̉. ponēdas arbitror reliquas ſpēs.quo faciliꝰ ⁊ qd̓ ceteri dicāt noſſe poſſimus ⁊ diffinitionis cognito multiplici mō facile vti ſupra dcm̄ eſtdiffiniēdi veritas reſeruet̉. m. tulliꝰ in topicis de tribus locis primꝰ tractās a toto: a ꝑtibus a nota vbi atoto argumētū eſt: vt ſupra docuimꝰ diffinitionē eſſeadhibēdā dicit. illic. n. ponit̉ genꝰ quo ꝗd res ipſa ſitde qͣ querit̉ explicet̉. At a ꝑtibꝰ cū argumētū eſt ēt ipſa quidē dr̄ diffinitio veꝝ trāſlato noīe cū enūeratisoībus totiꝰ ꝑtibꝰ ſic qd̓ totū eſt recognoſcit̉. hac pene re nihil intereſt: vtrū diffinitiōe a toto cūctas partes totius ex diffinitiōe noſcamꝰ: an collectis oībusꝑtibꝰ qd̓ totū ē ex partiū enumeratiōe capiamꝰ. Cicero talē diffinitionē ꝑtiū enumerationē appellat: ſedeā diffinitiōi tribuēs qm̄ ⁊ enumeratio ꝑtiū id ip̄mqd̓ q̄rit̉ ꝗd ſit on̄t. ⁊ hoc idē agit ſuprapoſita diffinitio cū oro quoqꝫ q̄ ꝗd ſit on̄t d̓r diffinitio. vn̄ nulli dubiū eſt qn ēt iſta diffinitio eē dicat̉ liber poſuit igit̉explicans ꝗd ſit: ſꝫ factꝰ vel incōtrario ꝗd ſit nō liberqm̄ libertas cenſu dat̉: dat̉ vindicta: dat̉ teſtamēto:⁊ he ꝑtes dāde libertatis ſunt: ſi neqꝫ inꝗt cēſu neqꝫvindicta: neqꝫ teſtamēto liber ē: nō ē igit̉ liber hic poſitis ꝑtibꝰ ꝗbꝰ liber efficit̉ ſequit̉ negatio libertatisſi nulla haꝝ ꝑtiū in danda libertate p̄ceſſit. Nec vosmoueat qd̓ ꝗd nō ſit liber in diffinitiōe eſt cōſtitutūnō ꝗd ſit. Par .n. rō ē ⁊ eadē diffiniendi vis: ⁊ cū ꝗdnō ſit on̄dit̉ ⁊ cū ꝗd ſit adhibita diffinitiōe nudatur.Quāqͣꝫ. m. tullius aliter in eodē libro topicoꝝ ait eēduo genera diffinitionū. Primū .n. cū id qd̓ eſt diffinitur. Scd̓m id qd̓ ſui ſubſtantiā nō hꝫ hoc eſt qd̓ n̄eſt: ⁊ hoc ꝑtitiōis genꝰ in his q̄ ſupradixi clauſit ⁊ extenuauit. Sꝫ alia eē voluit: q̄ eē dicebat alia q̄ nō eē.Eſſe .n. dicit ea quoꝝ ſubiacet corpus: vt cū diffinimꝰꝗd ſit aqͣ ꝗd ignis. Nō aūt eē illa intelligi voluit ꝗbꝰnulla corꝑalis vr̄ eē ſubſtātia vt ſunt pietas. virtꝰ. libertas. Sꝫ nos oīa iſta vel q̄ ſunt corꝑea vel q̄ ſunt .ſ.incorꝑe ſi in eo accipiūt̉: vt aut ꝑ ſe eē aut in aliquoeē videant̉ in vno genere numerāda ducimus vt iſtaoīa eē intelligāt̉ ꝗbus oībus ſua pōt eē ſubſtātia ſiueille corꝑales ſiue vt certiſſimū eſt ⁊ recto noīe appellari pn̄t qͣlitatis. Ueꝝ p̄ter hec diffinitio ē cuꝫ aliꝗdqd̓ nō ſit on̄dit̉. Diffinitiōe .n. opꝰ ē: vt poſſimꝰ docere ꝗd nō ſit. Ergo ſi ꝑtitiōe enumeratis ꝑtibꝰ ꝗd libertas ſit dicimꝰ ꝗd nō ſit libertas eadē ꝑtitiōe mōſtrabimꝰ. Fiet igit̉ ēt a ꝑtibus diffinitio vt ſi dicā ſinec maſ. ē nec femina hō nō eſt. Itē ſi nec ſeruꝰ ē necliber hō n̄ ē. Sane hic admonēdum puto ꝑtes ſepeab ipſo de quo querit̉ toto accipi ad eiꝰ diffinitionē.ſepe nō ab eodē ipſo: ſꝫ ab eo qd̓ ei accidit vt accn̄tisenumeratio partiū poſſit diffinire qd̓ totū eſt. Nāqꝫcū totū ſit hō de quo q̄rit̉ ꝗd ſit: nō eiꝰ ꝑtes ſūt ſeruus ac liber ſꝫ accn̄a hoī. Quoꝝ enumeratio cū fuerit ꝯſtituta hō ꝗd ſit on̄dit̉: Sane ēt illud admonendū hic arbitror cū a ꝑtibus ſit diffinitio poſſe ꝯtingere: vt mō totū ab oībus ꝑtibus colligat̉ vt ſupraon̄dimus. Mō ita ꝑtes enumerēt̉ in definitiōe vt ſingulis totū ſit: ſic illud in cōtrouerſiis ē: auxiliū ferredecernere. Mittēdo ꝓficiſci: venire ēt ſi nō pugnaueris hoſtes ne dimicēt: terrere. Sic. m. tulliꝰ multis īlocis: ⁊ ipſe ꝓ cornelio vbi q̄ritur ꝗd ſit maieſtatē minuere: tractat qd̓ malā legē tulit qd̓ legēdo codiceꝫinterceſſionē ſuſtulit: qd̓ ſeditionē fecit. In ꝗbus oībus diffinit̉ lęſa maieſtas. Sꝫ ita ſingula ſunt: vt ī ip