Prima editio in predicamenta

ſit poſitio relatiua: quicquid denominatiue a poſitionibus dicitur hec relatiuorum genere non tenetur.Poſitio autem ipſa relatiua eſt. poſitum vero eſt apoſitione denominatum. Statio enim cuiuſdam ſtatio eſt. Stare vero quoniam a ſtatione denominatuꝫeſt: non ponitur in eo genere in quo ſtatio fuit. Quare ſub relatione hoc predicamentum non inuenitur.Sed quoniam nihil eſt ad quod hoc reducere genusatqꝫ aptare poſſimus: dicendum eſt ſuum eſſe genusUt accumbere ab accubitu: ſtare a ſtatione ⁊ ceteraquideꝫ que: iccirco ſe ariſtoteles exequi denegat: quoniam planiſſima ſunt ait enim. De reliquis vero .i.quando ⁊ vbi ⁊ habere ꝓpterea quia manifeſta ſuntnihil de his vltra dicitur qͣꝫ quod in principio dictuꝫeſt ⁊ eorum predicta ponit exempla.¶ De vbi ⁊ quando.Icendum eſt autem breuiter de predicaItione que eſt vbi ⁊ quando: ſicut ipſum adaliquid per ſe eſſe nō poteſt: niſi ex alio aliV ll quo naturam trahat: ita: ⁊ quando vel vbij eſſe non poſſit: niſi locus ac tempus fuerit.Locus enim vbi: tempus vero quando comitatur. nōeſt autem idem tempus ⁊ quando: nec vbi ⁊ locus: ſꝫpropoſito prius loco ſi qua reſ in eo loco ſit poſita: vbieſſe dicitur. Rurſus ſi certa res in tempore eſt: quando eſſe perhibetur: vt appollina res ludi: cum ſint intempore: quando eos eſſe dicimus. Habent autē hecquoqꝫ proprias diuerſitates: vbi quideꝫ: quod aliquotiens infinite dicitur. Alicubi enim eſſe dicimus aliquem: vt Socratem: aliquotiens autem diffinite: vtin foro vel in achademia. habet quoqꝫ vbi ſecundumipſum locum in quo eſt aliquas contrarietates. Surſum enim eſſe ⁊ deorſum vbi eſſe dicitur. Temporuꝫquoqꝫ varietates in eo predicamento quod eſt quando eſſe manifeſtum eſt. Futura enim ⁊ preſentia preteritaqꝫ in quando predicamento veniunt. Dicimusenim fuiſſe aliquando ſcipionem conſulem romanumnunc eſſe orientis imperatorem: qui nunc anaſtaſiusappellatur. Futurum autem eſſe aliquem: qui ſcilicetſcd̓m quando predicamentum dicuntur.¶ De habere.Abere autem eſt quiddam extrinſecus veniens neqꝫ innatū ei a quo habetur: aliudqꝫ qͣꝫ eſt illud ipſum a quo habetur: in ſe re¶ A Htinere: vt armatum eſſe vel veſtitum eſſeHabere enim eſt veſtes atqꝫ arma: que cūeo nata non ſunt neqꝫ aliqua cum eo qui habet communi natura proprietateqꝫ iunguntur. ſed quoniamde his ariſtoteles tacuit nobis quoqꝫ nunc eorum longior tractatus omittendus eſt.¶ De oppoſitis.¶ Eoppoſitis autem quotiens ſolentopponi dicendum eſt dicitur autemalterum alteri opponi quadrupliciMNIter: aut vt ad aliquid aut vt contrariaaut vt habitus ⁊ priuatio. aut vt affirmatio ⁊ negatio opponitur autem vnūquodqꝫ iſtorum vt ſit figuratim dicere. vt relatiua. vt duplumdimidio. vt contraria. vt malo bonum. vt ſecunduꝫpriuationem ⁊ habitum. vt cecitas viſui. vt affirmatio ⁊ negatio. vt ſedet non ſedet.¶ Expeditis omnibus predicamentis cur preter propoſitum operis in hanc oppoſitarum diſputationem ſitingreſſus: a multis ante queſitum eſt: ſed Andronicꝰ

hanc eſſe adiectionem Ariſtotelis non putat: ſimuloillud arbitratur: iccirco ab eo fortaſſe hanc adiectionem de oppoſitis: ⁊ de his que ſimul ſunt: ⁊ de priore⁊ de motu: ⁊ de equiuocatione habendi eſſe non factam: ꝙ hunc libellum ante topica ſcripſerit: quodqꝫhec ad illud opus non neceſſaria eſſe putauerit: ſicutipſe categorie proſunt ad ſcientiam topicorum: ignorans ſcilicet ꝙ ſufficienter in topicis quantum ad argumenta pertinebat ⁊ de his omnibus que adiectaſunt ⁊ de predicamentis fuiſſe propoſitum. Sed hecAndronicus Porphyrius vero hanc adiectioneꝫ vacare ⁊ carere ratione non putat. Cuius hāc prodiditcauſam. Vt enim multa ſunt: quare ꝙ communibusconceptionibus non ſeſe ſuggererent: in huius libriprincipijs ab Ariſtotele predicta ſunt: vt de equiuocis ⁊ vniuocis: ⁊ denominatiuis: ⁊ de his omnibusquecunqꝫ vſqꝫ ad ſubſtantie diſputationem ad ipſoꝝcommentorum vtilitateꝫ cognitionēqꝫ predicta ſunt⁊ ita quedam fuiſſe: que eſſent quidem in communibus ſenſibus: egerent tamen vtilioris diuiſionis modo hec diligenter ſuppoſita ſunt: vt quid eſſent propteneretur: ne falſis opinionibus traductusanimus luderetur. Docet autem hoc inquid etiaꝫ ip̄ordo congruus rationiqꝫ conueniens titulorum hancadiectionem fuiſſe perutilem atqꝫ neceſſariam. Prius enim de oppoſitis: poſt vero de his que ſimul ſunt⁊ de his que poſteriora ſunt. Poſt autem de mota:ad poſtremum de huiuſmodi equiuocatione ſermorfaciens ſerieꝫ terminauit. Iccirco ꝙ in omnibus qdem predicamentis ante queſiuit: vtrum poſſint habere contraria. In his vero que ſunt ad aliquid. dixitmagnum paruo non poſſe eſſe contrarium ſed oppſitum. Quod vero eſſet oppoſitum: dicere pretermiſit: ne ordo diſputandi continuus rumperetur. Hocigitur recte: quod illic pretermiſerat: prius edocuit.In relatiuis quoqꝫ de his que ſunt prius: queqꝫ ſimulnatura gignuntur: ſtrictim tetigit: quod nunc diligerter explicat. Faciendi vero patiendiqꝫ predicamentaſunt: in quibus quidam quaſi motus agitatioqꝫ conſideratur. Neceſſe igitur fuit de motū dicere: qui natram faciendi vellet oſtendere. Quis autem dubitetcuiuſlibet illius ſermonis equiuocationem monſtrde habendi equiuocatiōe tractaſſe. Illud quoqꝫritur: vtrum oppoſitionis nomen equiuoce predicet̉.Dicimus enim quatuor modis opponi. Aut vt cōtraria aut vt ad aliquid: aut vt habitum ⁊ priuationemaut vt affirmationem ⁊ negationem. Hic ergo contditur: vtrum equiuocatio quedam circa has quatudiuerſitates ſit: an id ipſum quod dicimusgeneris vice predicetur: vt ſit vniuocum. Sed in hocStoicorum peripateticorūqꝫ diuerſa ſententiavt ipſi inter ſe peripatetici diuerſa ſectati ſunt.corum quoniam longa ſententia eſt pretermalijs autem peripateticis placet nomen hode ſubiectis equiuoce predicari: ita affirmamquoniam ariſtoteles ita dixit. de oppoſitis queſolent opponi dicēdum eſt. hoc idē quotiens ad multiplicitatem pertinet equiuocationis. Sed qui meliusiudicauere: hi oppoſitionis nomē generis loco dicūdebere predicari: iccirco ꝙ cum nomen oppoſitioni:de ſubiectis quatuor oppoſitionibus predicetur: alhis quoqꝫ diffinitio non oberret. Sunt enim opꝑſita que in eodem ſecundum idem in eodeꝫ tꝑe circ-