Prima editio in predicamenta

ꝓprie nō dicūt̉ ſꝫ voces. ⁊ ꝙ addidit: ſingulū aut ſubſtantiā ſignificat. late patet eū de vocibꝰ diſputare. n̄enī res ſed voces ſignificāt: res aūt ſignificantur. Sine cōplexione v̓o dicūt̉ (vt dictū eſt) q̄cūqꝫ ſingulariintellectu ⁊ voce ꝓferunt̉. Scd̓m cōplexionē v̓o quecūqꝫ aliqua cōiunctione vel accidentis copulatiōe miſcent̉ ſed quid ex his que ſcd̓m nullā cōplexionē dicūtur efficitur: ipſe demonſtrat: cū dicit. Singula igit̉eoꝝ que dicta ſunt: ipſa quidē ſcd̓ꝫ ſe in nulla affirmatione dicūt̉. Horū aūt ad ſe inuicē cōplexiōe affirmatio ſit videtur enī oīs affirmatio vel falſa eſſe vel vera. Eorū aūt que ſcd̓m nullam complexionē dicunturneqꝫ verū quicqͣꝫ neqꝫ falſum eſt: vt homo: albū: currit: vincit. Significat ergo ⁊ hic ea que ſine vlla cōplexione dicuntur: affirmationis vim non obtinere. ſiquis enim dicat hō: vel albū: vel decē: vel quidlibetſimplici modo: in eo neqꝫ verū quid inueniet. neqꝫ faſum. ſed omnis affirmatio vel vera vel falſa eſt. Igit̉vniuerſaliter predicamenta pronūciat affirmationisratione penitus non teneri. Sed hec eadem ſi cū quadā cōplexione cōiūcta ſint: fieri propoſitiōes neceſſeē: que in ſe verū falſumue cōtineant. Sed nō oīs cōplexio ꝓpoſitionem facit. Nec ſi dixero: ſocrateſ in foro: iccirco iam ꝓpoſitio eſt. Sꝫ ſi quis dicat: ſocratesin foro ambulat: tunc ſit ꝓpoſitio: que aut affirmatioē aut negatio. Affirmationes v̓o ⁊ negatiōes: vel vere videntur eſſe vel falſe. atqꝫ ideo quodcūqꝫ neqꝫ verū neqꝫ falſū eſt: illud ꝓpoſitio nō eſt. Ergo quadamcomplexione ex his que ẜm nullā cōplexionē dicūturveritas falſitaſqꝫ cōficitur. Affirmationē autem ſolānunc Ariſtoteles iterpoſuit: iccirco ꝙ oīs affirmatioprior eſt. hoc enim negatio tollit: quod affirmatio ante conſtituit. prius quidē ſcd̓m ſignificationē: ſed nonſcd̓m genus: quod alio liquebit loco. Maxime autemmonſtrat Ariſtoteles ſe non de rebus ſed de vocibustractaturū quod ait. Hoꝝ autem ad ſe inuicem cōplexione affirmatio ſit: non enim reꝝ complexione ſit aſfirmatio vel negatio ſed ſermonum. Nec in rebus eſtveritas ⁊ falſitas ſed in intellectibus atqꝫ opinionibꝰ⁊ poſt hec in vocibus atqꝫ ſermonibus: hic hactenusScd̓m cōplexionē ergo ſunt quecūqꝫ ex integris compoſitis fiūt: vt ſocrates ambulat. nā ⁊ ſocrates ⁊ ambulat vterqꝫ integer ſermo eſt: ⁊ cōiunctus affirmationē fecit. At vero ſi quis dicat flamiger: vel multiſonus: vel fluctiuagus: ſcd̓m cōplexionem nō erit iſtaꝓlatio: iccirco qd̓ ex neutris integris factū ē. Hoꝝ ātdecē p̄dicamētoꝝ diffinitiōes inueniri nō pn̄t. Iccirco ꝙ ea que ſignificant generaliſſima ſunt. Sb̓a .n. ⁊quātitas ⁊ qualitas nulli vnqͣꝫ generi vidētur eē ſubiecta. Quare qm̄ diffinitio oīs a genere dr̄ genus qd̓alij generi ſubiectū non eſt a diffinitione relinquit̉Sed nunc quidē oīuꝫ p̄dicamētoꝝ cōuenientia dixitexempla. Poſt vero latius de vnoquoqꝫ tractabit̉. ⁊quoniam diffinitio inueniri nulla poteſt: quibuſdamproprietatibus informantur. quare quoniam de hisdictum eſt plene: ad tractatum ſubſtantie tranſeamꝰUbſtantia autem eſt que proprie ⁊principaliter ⁊ maxime dicitur: queneqꝫ de ſubiecto dicitur neqꝫ in ſubiecto eſt: vt aliquis homo. vel aliquisequus. Secunde auteꝫ ſubſtantie dicuntur in quibus ſpeciebus ille queprincipaliter ſubſtantie dicuntur inſunt. Et quidē⁊ harum ſpecierum genera. vt aliquis homo in ſpe

cie quidem eſt in homine. Genus vero ſpeciei animal eſt. Secunde ergo ſubſtantie he dicuntur: vteſt homo atqꝫ animal.¶ Queritur cur predicamentorū tractatū a ſubſtātijsinchoauerit nam quoniam omnis res aut in ſubiectoeſt aut in ſubiecto non eſt. Quicquid ī ſubiecto ē egetſubiecto: quoniam in propria natura non poteſt conſiſtere: ⁊ quoniam rebus omnibus ſubſtantia ſubiectaeſt: nihil eorum que ſunt in ſubiecto preter ſubſtātiāpoterit permanere. Sed prior illa natura ē: ſine quaalia eſſe non poſſunt. Quocirca prior naturaliter videtur eſſe ſubſtantia: non abſurde igitur in diſputationem quod prius per naturam fuit: prius etiā ſumpſit: ⁊ diffinitionem quidem ſubſtantie proferre nonpotuit: ſed poſt exemplum ſuperius datū deſcriptionem quandam profert: qua quid ſit ipſa ſubſtantiaqueamus agnoſcere. hoc eſt autem non eſſe in ſubiecto. Subſtantia enim in ſubiecto non eſt: facit auteꝫquandam ſubſtantiarum diuiſionem cum dicit: aliasprimas eſſe ſubſtantias: alias ſecundas. Primas vocans indiuiduas. Secundas vero indiuiduarum ſpecies ⁊ genera. Ergo cum primis ſecundiſqꝫ ſubſtātijscommune ſit non eſſe in ſubiecto: additū primis ſubſtantijs de ſubiectis non predicari: primas ſubſtātiasa ſecundis ſubſtantijs ſeparat. ſubſtantia enim indiuidua in eo quod eſt ſubſtantia in ſubiecto non eſt.Quod autem indiuidua eſt: de ſubiecto non predicat̉Sunt ergo prime ſubſtantie: que neqꝫ in ſubiecto ſūtneqꝫ de ſubiecto dicuntur: vt eſt Socrates vel Plato. Hi enim quoniam ſubſtantie ſunt: in ſubiecto nullo ſunt. Quoniam vero particulares indiuiduiqꝫ ſuntde nullo ſubiecto predicantur. Secunde vero ſubſtantie ſunt: quibus commune eſt cum primis ſubſtantijs: quod in ſubiecto non ſunt. Proprium vero quod de ſubiecto predicantur: que ſecunde ſubſtātie ſunt vniuerſales vt eſt homo atqꝫ animal. homonamqꝫ ⁊ animal in nullo ſunt ſubiecto: ſed de ſubiecto aliquo predicantur. Sunt igitur prime ſubſtantieparticulares. ſecunde vniuerſales ¶ Proprie autemſubſtantias indiuiduas dicit: quod hominem quidemipſam ſpeciem vel animal quod eſt genus: non niſi exindiuiduorum cognitione colligimus. Quare quoniāex ſingulorum ſenſibus generalitas intellecta eſt: merito proprie ſubſtantie indiuidua ⁊ ſingula nominant̉Principaliter vero indiuidue ſubſtantie dicte ſunt:quod omne accidens prius in indiuidua poſt vero inſecundaſ ſubſtantias venit. Nam quoniaꝫ ariſtarchgrecus eſt: homo vero eſt ariſtarchus: eſt homo grecus. ita prius omne accidens in indiuiduum venit: ſecundo vero loco etiam in ſpecies generaqꝫ ſubſtantiarum accidens illud venire putabitur. Recte igiturquod prius ſubiectum eſt: hoc ſubſtantia prīcipaliterappellatur. Maxime autem ſubſtantia prima dicituriccirco quod que maxime ſubiecta eſt rebus alijs: eamaxime ſubſtantia dici poteſt. maxime autem ſubiecta eſt prima ſubſtantia: omnia enim de primis ſubſtantijs dicunt̉: aut in primis ſubſtātijs inſunt: vt genera ⁊ ſpecies: namqꝫ genera ⁊ ſpecies predicant̉ deꝓprijs indiuiduis: vt animal atqꝫ homo predicanturde ſocrate .i. ſecūde ſubſtātie de primis. Sin v̓o ſintaccn̄tia: in primis ſubſtātijs principal̓r ſunt. Quareqm̄ vel accidētia in primis ſubſtātijs principaliter ſūtvel ſecūde ſubſtantie de primis ſubſtantijs predicantur. Prime ſubſtātie ſecūdis ſubſtātijs accn̄tibuſqꝫſubiecte