ꝯſtrictos & poſt tergum diſtortis brachijs vinctos relinquebant. Alij pene totū diem ſuſpenſiin eculeis exigebant. Et cū omne corpus vel cormentis vel verberibus fuiſſet abſumptū. trahi nudum pedibus rurſuꝫ iubebat̉ ad carcerē. ibiqꝫ cippo pedibus ꝯcluſis. recētibus adhuc terga vulneribus reijciebant̉ in ſolū teſtarū fragmētis ſubterſtratū. Interea ꝙͣplurimi vſqꝫ ad mortē fortiter ꝑdurātes tirannis pudorē non minimū ꝯferebant.Alij recepta ſanitate corꝑis. ad reꝑandos denuoagones diſpēſatores penarū ſponte ꝓuocabant.Quos illi erubeſcētes rurſum ad tormēta reuocare ipſa eoꝝ audacia territi. capite cedi iubebant.Nec beatꝰ phileas in vinculis poſitus. & in carcerē retruſus. cōmiſſe ſibi eccleſie ſcribebat. Quibꝰeos vna ſecū ſocios martirū & ꝯſortes celeſtiū faceret coronarū ¶ XXVI. ¶ De his que paſſa qeccleſia in frigia & arabia ceteriſqꝫ ꝓuintijsAm vero illud qd̓ apud frigiam geſtumē quis audeat p̄terire/ in quo & ꝯmuniahumanitatis. & ꝓpria romani regni iuraviolata ſunt. Vrbem quendā xp̄ianoꝝ ſacrificarenolentiū. iubēt circundari. ipſamqꝫ cū ciuibus ſcꝫviris mulieribus & ꝑuulis igne cōcremari. ita vtnullus etiā cū optio daret̉ ex vrbe abſcederet. Cuius numeroſi martirij extitit actor & dux vir religione & omni benignitate clarus nomine adunctus. honoribꝰ palatij ꝑ gradꝰ ſingulos. vſqꝫ adofficioꝝ magiſteriū ꝑfunctꝰ. Quis poſſit vel illarepetere. quibꝰ apud arabiā ſancti martires ſecūribus ceſi ſunt. Aut que in capadocia geſta ſunt.vbi crura dei cultoribꝰ frāgi iubebant̉. Quis meſopotamie referat cruciatꝰ vbi xp̄ianos ſingulismanibꝰ pedibuſqꝫ ſuſpēſos. amariſſimo fumo ſubter īgeſto indignis cruciatibꝰ enecabāt. Alios vero lento igni ſubter adhibito. longioribꝰ tormētisabſumebāt. Illa quoqꝫ quomō replicē. que apudalexandriā geſta etiā veterū poetarū fabulas vincunt. vbi obtrūcatis auribꝰ. & in honeſto vulnere naribꝰ manuū quoqꝫ ceteroꝝqꝫ menbroꝝ ſumitatibꝰ amputatis. truncū ſinebant abire deriſum.Apud antiochiā vero quomodo recordabor craticulas prunis impoſitis. quibꝰ xp̄iani ſuppoſiti torrebant̉. Sed inter hec duo iuuenes nobiles comp̄benſi cū ſimulacris cogerent̉ immolare dixerunt.Ducite nos ad aras. & cū fuiſſent adducti. manꝰſuas igni ſupponētes ardēti. ſi ſubtraxerimus inqͥunt. ſac̓ficaſſe nos credite. & quoaduſqꝫ caro omnis igni deflueret. immobiliter ꝑdurarunt. In regionibus aūt ponti crudeliora gerebant̉. Arundines acutē quibuſdā ſubʳ vnguibꝰ digitoꝝ infigebant̉. Alijs plumbū igne liquefactū dorſo īfundebat̉ Suſtinebāt tamen omnia forciſſimi ac pijſſimimartires. cū preclari iudiceſ in eo ſolo ſapientiamſuā omnibus futurā in admiratione cenſerēt. ſi aliqd̓ noue crudelitatis ſuppliciū inueniſſent.¶ XXVII. ¶ De ſancto eraſmo antiochenoepiſcopo¶. Ex geſtis eius.Vm aūt in antiochia diocleciani decretūnon ſacrificaret. multis ſupplicijs deꝑirꝫꝯtra xp̄ianos ꝓceſſiſſet. vt quicunqꝫ disHoc audiens beatꝰ eraſmus epiſcopꝰ heremū petijt ī qua ꝑ. vij. annos habitauit iuxta montē libani. diuine ꝯtemplationi vacans. multiſqꝫ ſignis &virtutibꝰ choruſcans. ꝑ qd̓ ſeptēnale ſpaciū eſcadiuinitꝰ ei miniſtrabat̉ ꝑ coruum. Vniuerſe etia,fere naturali ferocitate poſtpoſita. manſuetas ei.ſe p̄bebant. & cellulā eiꝰ frequentabāt. ꝓſternenteſqꝫ ſe ad veſtigia eius. venerationem ei dignamexhibebāt. Angelico quoqꝫ ſepe in eiſdem lociſ cōfortabat̉ colloquio. Quadā die vox ad eum de celo facta ē vt in ciuitatē deſcenderet. Cunqꝫ illucdeſcēdiſſet. multos a demonibus vexatos. in noīehieſu xp̄i liberauit. multos ī ſacro baptiſmate cōſecrās ad deum cōuercit. Nec audiēs dioclecianꝰiuſſit eum teneri. ſibiqꝫ p̄ſentari. Interrogatus abeo/ quid ꝓfiteret̉. xp̄ianum ſe eſſe reſpondit. Cunqꝫ monitis eiꝰ acquieſcere nollet. vt dijs eiꝰ ſacrificaret. iuſſit plumbo latera eiꝰ cedi. Deinde fuſtibus grauiter macerari. ſed nihil ei nocuit. Poſteareſina. pice ſulphure ſimul cū cera ꝑfuſus illeſusapparuit. Nam angelus ei aſtitit. qui totū illud incendiū refrigerauit. illeſum ꝑ omnia martirem reddidit. Tunc vniuerſa plebs antiochenoꝝ exclamanit. Dimitte iuſtum hominem ciuitatis epiſcopuꝫquia deus xp̄ianoꝝ in illo oꝑatur. Dum hec auteꝫfierent. ſubito terremotus factus eſt magnus. tonitruaqꝫ & choruſcationes fere ꝑ tres horas. itavt ciuitas ab ira dei tota ꝑire putaret̉. Imꝑatortāto fragore ꝑcuſſus diſceſſit. Tandeꝫ ſe reuocāsad populum ait. Seductor iſte deos noſtros blaſphemauit. ideo ꝯturbatio talis accidit. Iuſſitqꝫſanctū in carcerem introduci. & ceruicem eius acmanus ingenti cathenarum pondere compediripenā mortis ītentās. ſi quis ei vel pauxillum aqueminiſtraret. Anuloqꝫ ꝓprio carceris oſtia muniuit Circa terciā vero noctis horā ſanctus ad dominum clamauit. Et ecce ſubito carcer illuxit. & qͣſi aromatibꝰ eſſet plenus flagrauit. & xp̄c dominus ingreſſus eum vt ſurgeret vocauit. Statimqꝫomnis cathenarum colligatio diſſiluit. & ferrumquaſi ceraliquefactū eſt. Sanctus auteꝫ in mediocarceris ſtabat. Deumqꝫ collaudās orabat. Et ecce angelus domini dixit ei. eraſme p̄cingere. & veni mecū in italiā. Ibiqꝫ domino populū acquiresin vitā eternā. ſtatiinqꝫ quaſi colūba xp̄i ī momēto lucridā vſqꝫ deportatus ē. Alia vero die ꝓrumpens imperator ad carcerē. anuli ſui ſigillaturamnunſirt. Quiintegrā recognouit. & miſſis intro miniſtris ait.Educite magū iſtū qui deos noſtros adnihilauitQui ingreſſi cū clamore & ſtupore redierunt dicētes ſe hominem nō inueniſſe. ferrū uero quo uinctus fuerat in cinerem redactū eſſe. Tunc dioclecianus ꝯfuſus cepit alapis ſibi frontē contūderedicens. ve dijs meis. quos hodie ꝯtemptui haberiꝑpendo. Regnoqꝫ meo ludibriuꝫ inferri ꝑſentio.Multi em̄ iam ad ſpectaculū martiris ꝓperabant.Vidue quoqꝫ & orphani ep̄m exigebant dicētesRedde nobis patrē noſtrum. ne ciuitas ꝑiclitet̉.omniſqꝫ plebs lacrimabiliter uociferabat̉. Quidfeciſti de homīe iuſto. Redde eū ciuitati ſue. Dioclecianus autem nimis anguſtiatus. licet ueſanoſpiritu ꝑflaret̉. rei tamen ueritatem fatebat̉ dicēs.ꝙ eum angeli rapuiſſent ut putabat ī celis. & uixtumultuantem ſedauit multitudinem¶ XXVIII. ¶. De fructu p̄dicationis eius inurbe lucrida.um autem ſanctus eraſmus ad urbem lucridā angelico ductu ꝑueniſſet. & ſigni& uirtutibꝰ uiā regni dei quā p̄dicabataſtruebat. & populum deo acquirebat. Eratqꝫ ibiuir nobilis anaſtaſius eiuſdem loci primariꝰ cuiꝰfilius cū lacrimis & planctu ſuoꝝ cum efferreturmortuꝰ iur ſanctus obuius eis factus. facta orōe