Explanatio ſancti Thome

Scio em̄ ⁊c. ponit fructum ex ꝓfectu ſuo ꝓuenientemEt pͥmo ponit ipſum fructū. Secūdo mouet quandā dubitationem ibi. Ꝙ ſi viuere ⁊c. Item pͥmo ꝓponit fructum. Sccundo auxiliū ipſum ꝯſequēdi ibi Per veſtrāorationē ⁊c. Tertio aſſignat materiam fructus ibi. Sednon in om̄i ⁊c. Dicit ergo. Gaudeo de his: ⁊ hoc ꝓpterfructum ꝓuenientē ex eis in ſalutē eternā Eſa. 45. Saluatus eſt iſrael in dn̄o ſalute eterna ⁊c. Et hoc ideo. qͥaqn̄ nos aliqͣ bona facimꝰ cooꝑando ſaluti alioꝝ redundat in ſalutē noſtrā. Si em̄ vt dicit̉ Matth̓. 18. Qui ſcādalizauerit vnum ex his puſillis ⁊cͣ. quāta gloria dignꝰeſt qͥ ſalutem multorū ꝓcurat. Auxiliuꝫ autē eſt triplex:ſcꝫ ex ꝑte aliorū mutua oratio. Vnde dicit. Per veſtrasorationes ſcꝫ ex quibus ſpero adiuuari a deo. Iac. vltīoOrate ꝓ inuicem vt ſaluemini ⁊c. Ex parte dei de qͦ hābemus ſpem ſalutis. Eſa. 26. A facie tua dn̄e cōcepimꝰet qͣſi ꝑturiuimꝰ et peperimꝰ ſpm̄. Et ideo dicit. Et ſubminiſtrationē ſpūs ieſu xp̄i Ro. 8. Spūs adiuuat infirmitatē noſtraꝫ. Et loquit̉ ſimilitudinarie. qn̄ em̄ aliquiseſt debilis indiget releuāte vt ſuſtentet̉ ⁊ hoc eſt ſubminiſtrare Et nos debiles ſumus ideo indigemꝰ ſubminiſtratione ſpūs Io. 14. Et ſuggeret vobis om̄ia ⁊c. ſcꝫ qͣſi vobis ſubminiſtrādo. Item ex parte noſtra eſt ſpes indeo. qꝛ ꝓuer. 11. Qui confidit in diuitijs corruet. Oportet gͦ ꝙ ſpes noſtra ſit in deo ⁊c. psͣ. Qui confidūt in domino ſicut mons ſyon ⁊c. Et ideo dicit. Scd̓m expectationem ⁊ ſpem meam. Sed nonne ſpes eſt expectatio future beatitudinis? Dicendū eſt ꝙ ſpes eſt motus appetitus in bonum arduū. Et hoc qn̄ quis ſperat adipiſci perſe. ſic ſpes eſt ſine expectatione. quādo autē ꝑ alium tūceſt ſpes cum expectatione. ⁊ ſic nos expectamꝰ ſpem habentes aliquid conſequi ꝑ alium. psͣ. Expectās expectaui dominū ⁊c. Ro. 8. Spe ſalui facti ſumus. Sed dicitſcio ⁊ poſtea ſpero ⁊ expecto. Nunqͥd certa eſt hec ſpes:Reſpondet apl̓us dicens. Ita. qꝛ in nullo confundar. 1.Machab̓. 2. Om̄es qui ſperant in illo non infirmanturRo. 5. Spes autē non confundit. Eccͣ. 2. Nullus ſperauit in domino et confuſus eſt ⁊c. Huiꝰ pͥmo rationē aſſignat. Secundo exponit eam. Ratio hec ſumit̉ ex hoc ꝙipſe totaliter ordinat̉ ad ſeruitiū xp̄i. Quaſi dicat. Ideohec mihi ꝓuenient in ſalutem: qꝛ totaliter ſum ad ſeruitium xp̄i. Et pͥmo ponit fiduciaꝫ. Secundo ꝑſeuerantiā.Tertio certitudinē intentionis. Dicit ergo. Sed in om̄ifiducia ⁊c. Quaſi dicat. Multi ꝑſequūt̉ me: ſed ego cōfido in deum Eſa. 12. Fiducialiter agam ⁊ nō timebo ⁊cͣpsͣ. Fiducialiter agam in eo. Sicut ſemꝑ id ē a pͥncipioconuerſionis. Act̉. 9. Quō in damaſco fiducialiter egerit ⁊c. Ita ⁊ nunc Iob. 27. Iuſtificationē meā quā cepitenere non deſeram. ⁊cͣ. Tertio oſtendit ꝙ ſit eius rectaintentio. qꝛ magnificabit̉ ⁊c. chriſtus cum ſit verus deꝰnon poteſt in ſeipſo magnificari vel minorari: ſed in nobis id eſt in cognitione aliorum. tunc ergo quis magnificat chriſtū qn̄ eius cognitionem dilatat Eccͣ. 43. Quismagnificabit eum ſicuti eſt a pͥncipio. Et hoc ⁊ verbo ⁊facto quādo magnitudo diuini effectus oſtendit magnitudinem eius. Et inter effectus mirabiles iuſtificatio ē.Hec ꝙͣdiu eſt in corde hominis latens non magnificat̉ ꝑeam xp̄s niſi quantū ad cor illius: non ꝙͣtum ad alios: ſꝫqn̄cūqꝫ prorumpit in exteriora ꝑ actus corporales apparentes: tunc magnificat̉. Et ideo ait. In copore meo. Incorꝑe noſtro xp̄s dupliciter magnificat̉. Uno modo inquantū corpus noſtruꝫ deputamꝰ ad obſequiū eius. miniſteria eius corporaliter exequendo. 1. Corin. 6. Glorificate ⁊ portate deum in corpore veſtro ⁊cͣ. Alio mō corpus noſtrum exponendo ꝓ xp̄o. 1. Corin. 13. Si tradidero corpus meum ita vt ardeam ⁊cͣ. Sꝫ pͥmus modus ſit

ꝑ vitam. Secundus vero ꝑ mortem. Ideo dicit. Siue ꝑvitam qꝛ viuendo operat̉. ſiue ꝑ mortem. Ro. 14. Siueviuimus ſiue morimur dn̄i ſumus ⁊c. Qd̓ etiam intelligi poteſt de morte ſpūali Col̓. 3. Mortificate mēbra vr̄aque ſunt ſuꝑ terram ⁊c. ¶ Deinde exponit quō mortificabitur ꝑ vitam ⁊ ꝑ morte dicens. Mihi viuere ⁊c. Uita em̄ importat motionē quandā. Illa em̄ viuere dicuntur que ex ſe mouent̉. Et inde eſt ꝙ illud videt̉ eſſe radicaliter vita homīs qd̓ eſt pͥncipiū motus in eo. Hoc autēeſt illud cui affectus vnitur ſicut fini. qꝛ ex hoc moueturhomo ad om̄ia. Vnde aliqui dicunt illud ex quo mouet̉ad operandū vitam ſuaꝫ: vt venatores venationē. et amici amicū. Sic ergo xp̄us eſt vita noſtra: quoniā totū pͥncipiū vite noſtre ⁊ operationis eſt xp̄s. Et ideo dicit apoſtolus. Mihi viuere ⁊c. qꝛ ſolus xp̄s mouebat eum. Etmori lucrum: hic apoſtolꝰ ꝓprie loquitur. Quilibet em̄ſibi ad lucrum reputat qn̄ vitam quā habet imperfectampoteſt perficere. Sic infirmus ad lucrum reputat ſanamvitam. Vita noſtra chriſtꝰ eſt Col̓. 3. Uita veſtra abſcōdita eſt cum xp̄o in deo ⁊c. ſed hic eſt imperfecta. 2. coꝝ.5. Quādiu ſumus in corpore peregrinamur a dn̄o ⁊c̄.Et ideo qn̄ morimur corpore ꝑficit̉ nobis vita noſtra ſcꝫxp̄s cui tunc preſentes ſumꝰ. psͣ. Cum dederit dilectisſuis ſomnū. ⁊c. 2. Ti. 4. Ego em̄ iam delibor ⁊ tempꝰmee reſolutionis inſtat ⁊c. ¶ Deinde cū dicit. Qd̓ ſi viuere ⁊c. ponit dubitationē quandā circa q̄ eadicta ſunt.Et circa hoc duo facit. Primo ponit dubitationē. Secūdo ſoluit eam ibi. Et hoc confidens ⁊c̄. Itē pͥma in duasqꝛ pͥmo ꝓponit dubitationē. Secundo ꝓponit ratiōesad vtrāqꝫ partē ibi. Coartor autē ⁊c̄. Dicit ergo. Si viuere in carne hic mihi eſt fructus ⁊c̄. verum eſt ꝙ in corpore meo dum viuo magnificat̉ xp̄s. Ergo viuere meumin carne id eſt vita mea in carne eſt huiuſmodi fructus.Inde predicat effectum de cauſa id eſt ſi vita affert mihihunc fructum vt xp̄s magnificel̓ vita in carne eſt bona ⁊fructuoſa Ro. 6. Habetis fructū veſtrū in ſanctificatiōꝫ⁊cͣ. Si gͦ ita eſt ignoro qͥd eligam vtrū mori vel viuere.Ro. 8. Nam qͥd oremus ſicut oportet neſcimꝰ ⁊cͣ. Sap̄.9. Cogitationes enim mortaliū timide ⁊ incerte ꝓuidētie noſtre ⁊c. Sꝫ quare dubitas? Quia coartor ⁊c. Primo ponit rationem ad partē vnam. Secundo ad aliam.In hoīe em̄ duplex eſt motus: nature ſcꝫ et gratie. Nature ad non moriendū. 2. corin. 5. Nolumꝰ expoliari ſedſuꝑueſtiri ⁊c. Io. vltimo. Et alius ducet te qͦ tu non vis⁊c. Et gr̄e qua ſuggerit charitas q̄ mouet ad dilectionēdei ⁊ ꝓximi. Hic affectus ad diletioneꝫ dei mouet vt ſimus cum xp̄o. Et ideo dicit. Deſideriū habens diſſoluinon ſimpliciter: ſed eſſe cum xp̄o. 2. corin. 5. Audemusaūt ⁊ bonam voluntatē habemꝰ magis ꝑegrinari a corpore et preſentes eſſe ad dn̄m ⁊c. In quo notat falſitasopinionis grecorum ꝙ anime ſanctoꝝ poſt morteꝫ nonſtatim ſunt cum xp̄o. Et hoc ideo opto: qꝛ eſt multo melius eſſe cum xp̄o. psͣ. Quid em̄ mihi eſt in celo ⁊c. Defecit caro mea ⁊ cor meum ſcꝫ ad habendū bonum. psͣ.Melior eſt dies vna in atrijs tuis ſuꝑ milia ⁊c. Dilectioautē ꝓximi mouet ad ꝓfectū ꝓximi. ⁊ ideo dicit: Permanere autē ⁊c. id eſt neceſſaria eſt vita mea ꝓpter vtilatatem veſtram. 2. corin. 5. Siue mente excedimus deo.ſiue ſobrij ſumus vobis ⁊c. Uel aliter. Coartor ⁊ c. id eſtex duplici parte inſurgit deſiderium diſſolui ⁊c̄. melius⁊cͣ. Sententia non mutat̉. Sed hoc non videt̉ dubitabile ⁊ in peiorem parteꝫ declinare. Primū em̄ deſideriūexcitat in nobis dilectio dei: Secundū dilectio proximi.Maius eſt deſiderium primū. Reſpondeo. dicendū duplex eſt dilectio dei: ſcꝫ dilectio concupiſcentie qua vultfrui deo ⁊ delectari in ipſo. ⁊ hoc eſt bonū bonis. Itera