Expianatio ſancti Thome

Iſtus redemit nos de malo culpe. Vnd̓ ſicut redemit nosde morte mortuus. ita redemit nos d̓ maledicto culpe factus maledictum ſcilicet culpe nō quidē ꝙ in eo peccatum eſſet aliquod qui peccatū non fecit nec dolus ⁊c. vtdicitur. 1. Pe. 2. ſed ẜm opininoē hominū ⁊ precipue iudeorum qui reputabant eū peccatorē. Ioh̓. 18. Si nō eſſet hic malefactor non tibi tradidiſſemus eū. Et ideo dehoc dicitur. 2. coꝝ. 5. Eum qui non nouerat peccatuꝫ fecit pro nobis peccatum. Dicit autē maledictum non maledictus. vt oſtendat ꝙ iudei eum ſceleratiſſimū reputabant. Vnde dicitur Ioh̓. 9. Non eſt hic homo a deo ⁊c.Et Ioh̓. 10. De bono opere non lapidamꝰ te ſed de peccato ⁊ de blaſphemia. Et ideo dicit. Factus eſt pro nob̓maledictum in abſtracto Quaſi dicat. Factꝰ eſt ipſa maledictio. Secundo exponitur de malo pene. Nam chritus liberauit nos a pena ſuſtinendo penam ⁊ mortē noſtram. que quidē in nos ꝓuēit ex ipſa maledictione peccati. In ꝙͣtum ergo hanc maledictioneꝫ peccati ſuſcepitpro nobis moriendo dicitur eſſe factus pro nobis maledictum. Et eſt ſimile ei quod dicitur Ro. 8. Miſit deusfilium ſuum in ſimilitudineꝫ carnis peccati id eſt mortalis. ⁊. coꝝ 5. Eum qui non nouerat peccatū ſcilicet chriſtum qui peccatū non fecit deus ſcilicet pater pro nobisfecit peccatum id eſt fecit pati penam. quando ſcilicꝫ oblatus eſt propter peccata noſtra. ¶ Conſequenter ponitſcripture teſtimoniū cum dicit Quia ſcriptū eſt. Maledictus omnis ⁊c. Et hoc Deutro. 27. Ubi ſciendū ſcd̓ꝫgloſam ꝙ in deut̓. vnde accipitur hoc verbuꝫ tam in noſtris ꝙͣ in hebreis codicibus habetur. Maledictꝰ a deoomnis ⁊c. quod quidē ſcilicꝫ a deo in antiquis hebreoꝝvoluminibus non habetur vnde credit̉ ꝙ a iudeis poſtpaſſionē domini appoſitū ſit ad infamiā chriſti. Poteſtautē exponi auctoritas ⁊ de malo pene ⁊ de malo culpe.De malo quidem culpe ſic. Maledictus omnis qͥ pendꝫin ligno non propter hoc ꝙ pendet in ligno ſed ꝓ culpaꝓ qua pendet. Et hoc modo chriſtus eſt eſtimatus maledictus in cruce pendens: propter hoc ꝙ maxime tl̓i pena punitus fuit. Et ſecundū hoc continuat̉ ad p̄cedētiaDominus em̄ p̄cepit in deut̓. vt qui ſuſpenſus fuerit inveſpera deponat̉. Et rario huius eſt. quia hec pena eratceteris abiectior ⁊ ignominioſior. Dicit ergo Uere factꝰeſt pro nobis maledictū. quia ipſa mors crucis quā ſuſtinuit ſufficit ad maledictione. qꝛ ſcriptū eſt Maledictusomnis ⁊c. De malo vero pene ſic expōit̉. Om̄is qui ⁊cͣ.Maledictus. quia ipſa pena eſt maledictio ſcilicet ꝙ ſicmortuus eſt. Et eſt maledictus a deo. quia deus ordinauit vt hanc penā ſuſtineret vt nos liberaret. ¶ Conſeq̄nter cū dicit. Vt in gentibus benedictio ⁊c. Ponit ſpemquam per chriſtū ſuper hoc ꝙ per eū liberamur de maledicto acquirimus vt dicitur Ro. 5. Non ſicut delictumita ⁊ donū immo multo maius ſcilicet quia liberat a peccato ⁊ confert gratiā. Primo ergo ponit fructū ⁊ quibꝰdatur dicens. Vt in gentibꝰ benedictio abrae ⁊c. Quaſi dicat. Fructus eſt pro nobis maledictū nō ſolū vt maledictione remoueret: ſed vt in gentibus q̄ non ſub maledictione legis erant: fieret benedictio abrae ꝓmiſſa Geneſis. 22. In ſemine tuo benedicent omnes gentes ⁊c.Et hec quidē benedictio facta eſt nobis id eſt impleta ēper chriſtum qui eſt de ſemine abrae. cui dicte ſunt promiſſiones ⁊ ſemini tuo qui eſt chriſtus. vt dicit̉ infra eodem cap. Que quidem benedictio ⁊ fructus ē vt pollicitationem ſpiritus accipiamus id eſt ꝓmiſſiōes quas ſpirituſſanctus facit in nobis ſcilicet de beatitudine eternaqui quaſi arra ⁊ pignus nobis traditus ipſam nobis ꝓmittit vt habetur Ephe 1. ⁊. 2. coꝝ. 2. Et quidem in pignore datur ad certitudinē. Nam pignus eſt quedā cer-

ta ꝓmiſſio de re accipienda. Ro. 5. Non em̄ accepiſtisſpiritū ſeruitutis ⁊c. ⁊ infra Si filij ⁊ heredes. Vel pollicitationē ſpiritus accipimus id eſt ſpiritūſanctū. Quaſidicat Accipiamus pollicitationē de ſpirituſancto factaꝫſemini abrae Iohel̓. 2. Effundam de ſpiritu meo ⁊c. qͥaper ſpiritumſanctuꝫ coniungimur chriſto ⁊ efficimur ſemen abrae ⁊ digni benedictione. Secundo oſtendit perquid ꝓueniat nobis iſte fructus dicens: Per fidem. ꝑquam quidē ⁊ hereditatē eternā acquirimꝰ. Ad hebre.II. Accedentē ad deū oportet credere quia eſt. ⁊ inquirētibus ſe remunerator ſit. Per fidem etiā acquirimꝰ ſpiritūſanctū. quia vt dicit̉ Act̓. 5. Dominꝰ dat ſpiritūſanctū obedientibus ſibi ſcilicet per fidem.Lectio ſexta.Ratres ẜm hominē dico tamen hominis confirmatum teſtamētuꝫ nemo ſꝑnit aut ſuperordinat. Abraedicte ſunt promiſſiones ⁊ ſemini eius. Nondicit ⁊ ſeminibus quaſi in multis. ſed quaſiin vno. ⁊ ſemini tuo qui eſt chriſtus. hoc autem dico teſtamentū confirmatuꝫ a deo quepoſt quadringentos ⁊ triginta annos factaeſt lex. non irritū facit ad euacuandā ꝓmiſſionem. Nam ſi ex lege hereditas iā non expromiſſione. Abrae autē per repromiſſionem donauit deus.Poſtꝙͣ apoſtolus probauit per auctoritates ꝙ lex nō iuſtificat: nec ad iuſtificationē que eſt per fide̓ ē neceſſariahic conſequenter oſtendit idem per rationes humanas.Et circa hoc quatuor facit. Primo humanā conſuetudinem ponit. Secundo aſſumit promiſſionem diuinā ibi.Abrae dicte ſunt promiſſiones ⁊c. Tertio infert concluſionem ibi. Hoc autē dico ⁊c̄. Quarto oſtendit cōcluſionem ſequi ex premiſſis ibi. Naꝫ ſi ex lege ⁊c. Dicit ergoApte quidem prius locutus ſuꝫ ẜm auctoritatē ſcripture non allate voluntate humana ſed ſpirituſancto vt dicitur. 2. Pe. 1. Sed nunc ẜm hominē dico ⁊ ẜm ea quehumana ratio ⁊ conſuetudo habet. Exquo quidē habemus argumentū ꝙ ad conferendū de his que ſunt fideipoſſumꝰ vti quacūqꝫ veritate cuiuſcūqꝫ ſcientie. Deut̓.21. Si videris in numero captiuoꝝ mulierē pulchram ⁊adamaueris eā volueriſqꝫ habere vxorē. introduces eaꝫin domū tuā id eſt ſi ſapientia ⁊ ſciētia ſecularis placuerit tibi introduces eā infra terminos tuos que radet ceſariem ⁊c. id eſt reſecabis omnes ſenſus erroneos. Et ind̓eſt ꝙ apoſtolus in multis locis in epiſtolis ſuis vtit̉ auctoritatibꝰ gētiliū. ſicut illd̓ .1. coꝝ. 15. Corrūpūt bonosmores ⁊c. Et illud Tit̓. 1. Cretenſes male beſtie ⁊c. Ul̓ꝙͣuis huiuſmodi ratiōes vane ſint ⁊ infirme. quia vt dicitur in pſalmo. Dominus ſcit cogitatiōes hominū qm̄vane ſunt. tamē hominis confirmatū teſtamentuꝫ nemoſpernit aūt ſuperordinat. quia nihil humanū tantā firmitatem habet ſicut vltima volūtas hominis: ſperneret autem illud aliquis ſi diceret ꝙ teſtamētū hominis confirmatū in morte teſtatoris ⁊ teſtibꝰ nō valeret Si ergo teſtamētū huiuſmodi nemo ſpernit dicens non eſſe ſeruadum. aut ſpernit aliquid mutādo. multomagis teſtamētum dei nullus ſpernere debet aut ſuperordinare infringendo illud vel addendo vel diminuendo Apocal̓. vltimo. Si quis appoſuerit ad hec apponet deus ſuper illum plagas ſcriptas in iſto libro. ⁊ ſi quis diminuerit deverbis ꝓphetie huius auferet deus parteꝫ eiꝰ ⁊c. Deul̓.