in epiſtolā I ad Corinthios XII

vt per alios doloſe ab eis plus accipiat. Et ideo dic̄ hocponēs. Eſto id eſt dato ⁊ cōceſſo ꝙ ego in perſona mea⁊ per me accipiendo non grauaui vos: ſed ſicut vos credidiſtis cuꝫ eſſem aſtutus dolo ⁊cͣ. id eſt per alios detraxi vobis bona veſtra plurima. Sed hoc eſt falſum. quianihil ex dolo feci .i. theſſa. 2º. Exhortatio noſtra non deerrore neqꝫ de īmundicia neqꝫ in dolo. Naꝫ ip̄e erat vere iſraelita in quo dolus non fuit. Ioh̓. 1. ¶ Hanc autemſuſpicionē excludit conſequent̓ cū dicit. Nūquid per aliquem ⁊c. Et primo in generali. Secundo in ſpeciali. Ingenerali ſic. Si per alios voluiſſem ſurripere veſtra: miſiſſem aliquos qui hoc procurarent apud vos. Sed nunquid per aliquē eoꝝ queꝫ miſi ad vos circūueni vos: extorquendo per eos veſtra. Quaſi dicat. Non. sͣ. 7. Neminem circuuenimus ⁊c. 1. theſſal̓. 4. Ne quis circūueniat in negotio fratrē. ſuū. In ſpeciali vero excludit ſuſpitionē p̄dictā cū dicit. Rogaui titū ⁊c. Quaſi dicat Nullus eorum in ſpeciali quem miſi ad vos circumuenit vosTitū em̄ cum precibus miſi ad vos. Et hoc eſt quod dicit Rogaui titū ⁊c. De iſto habetur. sͣ. 8. Miſi etiā cumillo fratrē ſcilicet barnabā vel lucā. sͣ. 8. Miſimus cū illo ſcilicet tito fratrē ſcilicet alteꝝ dictoꝝ cuius laus ē ineuangelio. Sed nūquid titus circūuenit vos? Quaſi dicat Non .sͣ. 8. Gratias ago deo meo qui dedit eandē ſolicitudinē pro vobis in corde titi ⁊c. Et ꝙ titus nō circūuenerit eos: probat ꝑ conformitatē titi ad apoſtolum. Etponit duplicē conformitatē ſcilicet cordis. Et ideo dicitNonne eodē ſpiritu ambulauimꝰ id eſt eandē voluntatem habemus. Uel eodē ſpiritu inſtigamur ad bene ⁊ recte agendū. sͣ. 4. Habentes autē eundē ſpiritū ⁊c̄. Iteꝫcōformitatē operis. Et ideo dicit. Nōne eiſdē veſtigijsid eſt operibus intendimus ſcilicꝫ veſtigijs xp̄i. Nā egoſequor veſtigia xp̄i Iob. 23. Ueſtigia eius ſcilicet xp̄i ſecutus eſt pes ⁊c. 1. Pe. 2. Chriſtus paſſus eſt ⁊c. Vt ſequamini veſtigia eius. Et titꝰ ſequitur veſtigia mea. 1.coꝝ. I1. Imitateres mei eſtote ⁊c. Et ſic patet ꝙ ſi cōformis eſt mihi in voluntate ⁊ opere et ego nō circumuenivos nec intendo circūuenire. ꝙ aūt nec ip̄e circūueneritvos ptꝫ ꝑ illd̓ Mat. 7. A fructibꝰ eoꝝ cognoſceꝭ ⁊cͣ. Rationē autē excluſionis ſubdit dicēs. Olim putatꝭ ⁊cͣ. Etprimo ponit eorū opinionē. Secundo excludit eā. Opinio autē iſtorū erat ꝙ apoſtolus quaſi reus ⁊ culpabilisomnia verba iſta epiſtole diceret ad excuſationē ſuā ⁊ ꝙnon eſſent vera ſed ad excuſandū tantū inuenta. ⁊ id̓o ponens hanc opinionē ipſorū dicit. Vos putatis olim id ēa principio huius epiſtole ꝙ excuſemus nos apd̓ vos ideſt ꝙ hec verba non ſint vera ſed ſint ad excuſandū cōficta. Hanc autem excludit ſic. Qui em̄ ſic excuſat ſe duohabet. Unum eſt ꝙ nō vtitur verbis veris ſed confictisAlid̓ eſt quia non vult pati detrimentū fame ſue ⁊ glorie.Unde ſpecialiter propter diſpēdiū fame aliqui excuſantſe. Sed neutrū iſtorū eſt in nobis. Non ergo vera ē opinio veſtra. ꝙ autē neutrū iſtorum ſit in nobis patet. Nōenim dicimus verba falſa quod probo. Primo per teſtimonium dei. quia corā deo loquimur. Quaſi dicat Teſte deo hoc in veritate dico Iob. 16. Ecce ī celo teſtꝭ meꝰ⁊c. Secūdo per teſtimoniū xp̄i. quia in xp̄o loquimur ideſt per chriſtū in quo nulla eſt falſitas. sͣ. Secūdo ex ſinceritate ſicut ex deo in chriſto loquimur. Item non q̄rimus gloriā noſtraꝫ nec timemus infamiā. quia omnia q̄dixi ⁊ de reuelationibus ⁊ de tribulationibꝰ facio ſeu dico ꝓpter veſtram edificationem. vt ſcilicet permaneatisin virtute ⁊ expellatis pſeudo. Romano. 14. Que edificationis ſunt inuicē ⁊c̄. 1. coꝝ. 14. Omnia ad edificatiotem fiant Iohan. 12. Non propter me hec vox venit ſedpropter vos ⁊cͣ.

Lectio ſexta.Imeo enim ne forte cuꝫ venero: nōtquales volo inueniā vos. ⁊ ego inueniar a vobis qualem non vultis.ne forte contentiones. emulationes. animoſitates. diſſenſiones. detractiones. ſuſurrationes. inflatiōes. ſeditiones ſint inter vosNe iterū cū venero humiliet me deus apd̓vos et lugeam multos ex his qui ante peccauerunt ⁊ non egerunnt penitentiam ſuꝑīmundicia ⁊ fornicatiōe ⁊ impudicitia quāgeſſerunt.Poſita vna cauſa cōmendationis que ꝓuenit ex omiſſione corinthioꝝ quantum ad ea q̄ facere debuiſſent: in quadeteſtatur eorum ingratitudinē: hic conſequenter ponitaliam cauſam que prouenit ex eoꝝ cōmiſſione quantumad mala que debuiſſent vitare. In qua exaggerat eoruꝫmaliciam: Et circa hoc duo facit. Primo ponit eorū culpam in generali. Secundo explanat eam in ſpeciali ibi.Ne forte ⁊c. Dicit ergo. Nō ſolū laudaui me propt̓ hocꝙ vos omiſiſtis me laudare: ſed etiam propter periculūveſtrum: quod eſt in hoc ꝙ vos adheretis pſeudo. qꝛ dūfouent vos in peccatis exponunt vos in magno pericl̓o⁊ ideo dicit. Timeo ſcilicet ne forte cū venero ad vos ꝑſonaliter non inueniā vos quales vos volo ſcilicꝫ iuſtosſed peccatores ⁊ īcorrectos ⁊ diſpliceatis mihi ⁊ ego vobis. quia iuſto non placent peccatores inꝙͣtum peccatores. Et inueniar talis a vobis contriſtatus ⁊ puniens qͣlem me non vultis habere. Mali em̄ odiunt correctiōeꝫ⁊ veritatē. ergo inimicus factus ſum vobis veꝝ dicensvobis ⁊c. Sic patet eorum malicia in generali ſcilicꝫ ꝙtimebat ne nondū plene penituerint. In ſpeciali etiā manifeſtat eoꝝ maliciam cū dicit. Ne forte contētiones ⁊c.Et circa hoc duo facit. Primo em̄ enumerat eoruꝫ malap̄ſentia. Secundo cōmemorat preterita mala de quibusnondū penituerūt ibi. Ne iteꝝ cū venero ⁊c. Sciendumeſt autē circa primū ꝙ corinthienſes poſt conuerſioneminciderunt in peccatū carnale ꝓpter illū qui vxorē patrꝭhabuit. ⁊ de hoc in hac parte correcti ſunt per primā epiſtolam non tamē plene. Sed adhuc aliquid in eis remāſit ⁊ ſupra hoc remanſerunt in eis multa peccata ſpūaliaque proprie opponuntur charitati. Charitas vero duofacit. Primo em̄ facit corda hominū ad inuicē conſentientia. Secundo inducit homines ad mutuū profectum.Et ideo peccata ſpiritualia econtrario primo faciūt homines ad inuicē diſſentientes. Secundo faciūt eos inuicem offendentes. Et ideo primo enumerat peccata ſpiritualia que pertinēt ad diſſenſionē. Secundo ea que faciunt ad offenſionē ibi. Detractiones ⁊c. In diſſenſionibus autē procedit ordine retrogrado. Nam ẜm rectū ordinē homines primo diſſentiunt inqͣtū vnus vult vnū:alius vult contrariū. Secundo ex hoc procedunt ad inferendum nocumenta. inꝙͣ tū quilibet vellet obtinere inpropoſito ſuo. Tertio quando nō poteſt obtinere in ꝓpoſito ſuo ſed ſuccūbit accenditur zelo inuidie. Quartoex hoc prorūpit ad contētiones verboꝝ ⁊ ab iſto vltimoincipit apoſtolus dicēs: Ne forte contentiōes ⁊c̄. Quaſi dicat. Non ſolū timeo mala veſtra in generali ſed etiāin ſpeciali. ne forte ſint in vobis contentiōes de meritisprelatorū ⁊ de baptiſtꝭ ⁊c. prouerb̓. 20. Honor eſt homini qui ſeparat ſe a contentionibus ⁊c. Ambroſi. Contentio eſt īpugnatio veritatis cuꝫ confidentia clamoris.

z ij