in epiſtolam T ad Corinthios. IX.

Am de miniſterio quod ſit in ſannctos ex abundanti eſt mihi ſcribere vobis. Scio enim promptū animū veſtruꝫ pro quo de vobis glorior apud macedones: quoniā ⁊ achaya parata eſt ab anno p̄terito: et veſtra emulatioprouocauit plurimos. Miſimus aūt fratresvt ne qd̓ gloriamur de vobis euacuet̉ in hacparte: vt quemadmoduꝫ dixi parati ſitis necuꝫ venerint macedones mecū et inuenerintvos imparatos: erubeſcamus nos ⁊ nō dicamus vos in hac ſubſtantia. Neceſſariū ergoexiſtimaui rogare fratres vt preueniant advos et preparēt repromiſſam benedictioneꝫhanc parataꝫ eſſe ſi quaſi benedictionē nonquaſi auariciā. hoc autē dico. Qui parce ſemīat: parce ⁊ metet. ⁊ qͥ ſeminat in bn̄dictiōibꝰ: de bn̄dictiōibus ⁊ metet. Unuſqͥſqꝫ ꝓutdeſtinauit in corde ſuo: nō ex triſticia aut exneceſſitate. Hylarē enim datorē diligit deus.Supra apl̓us inducit corinthios ad danduꝫ elemoſynasſanctis qui ſunt in hieruſalē. hic vero inducit eos quantūad modū dandi. vt ſcꝫ hylariter ⁊ abūdanter dent. Undead hoc ꝙ bene darent miſit tā ſolennes nūcios Circa hocautē duo facit. Primo excludit opinatā cauſam de miſſione nuncioꝝ. Scd̓o vero aſtruit verā ibi. Miſimus autemfratres ⁊c. Circa primū tria facit. Primo excludit ſuſpitionem. Secūdo ad hoc cauſam aſſignat. ibi. Scio enimpromptuꝫ ⁊c. Tercio cauſam probat. ibi. Pro quo de vobis ⁊c. Quantū ad primū quia poſſet aliquis dicere apoſtolo. tu mones nos ꝙ bene recipiamus nūcios qͦs mittisSed quare non potius mones ꝙ bn̄ largiamur elemoſynas. Et ideo hoc remouēs dicit. Nō eſt neceſſariū ꝙ hocmoneā. Nam id eſt qꝛ de mīſterio qd̓ fit in ſanctos ex abūdantia eſt. id eſt ſuperfluū eſt mihi ſcribere vobis. ⁊ huiuſcauſa eſt. qꝛ ſcio promptū animū veſtrū ad ſubuenienduꝫeis. p̄s. Paratū cor meū deus ⁊c. Ꝙ aūt ſit ꝓmptus animus veſter ꝓbo ex duobus. Primo ex gloriatiōe noſtrade vobis. Nam niſi ſcirē vos eſſe ꝓmptos ad hoc: nō fuiſſem gloriatus de vobis apud alios. Et ideo dicit. Pro qͣſcꝫ pro ꝓmptitudine animi veſtri ſupra. pͥmo. Gloria noſtra ⁊c. Et ſupra. 7. Multa mihi fiducia ⁊c. Glorior apd̓macedones de hoc ſcꝫ quoniā ⁊ achaya in qua corinthusmetropolis eſt. Parata eſt ab anno p̄terito ad largiendū.Scd̓o ex effectu qꝛ vos ꝓuocaſtis exemplo veſtro multosad hoc. Et ideo dicit. Et veſtra emulatio .i. amor ⁊ ſtudiūimitandi vos ꝓuocauit plurimos: qꝛ enim audierūt vosbene correctos ꝓficere: ꝓuocant̉ plurimi ſcꝫ ad ꝓficiendū. Prouer. 27. Ferrū ferro acuit̉ ⁊c. Gal̓. 4. Bonū autē emulam ī ⁊c. 1ᵉ. corinth. 12. Emulamini cariſmata ⁊c̄.¶ Conſequēter cū dicit. Miſimus autē fratres ⁊c. ponitverā cauſam quare miſerit tā ſolennes nūcios. Et primoponit in generali. Scd̓o in ſpeciali ibi. Vt quēadmoduꝫdixi ⁊c. Circa primū duo facit. Primo aſſignat verā cauſam dicēs Cauſa autē quare iſtos miſi eſt nō ꝙ credā vosnolle ſubuenire pauperibꝰ: ſed vt ne ꝙ gl̓iamur de vobisid eſt ne gloria noſtra quaꝫ habemus de vobis euacuet̉ ſiſcꝫ deficeretis. 1ͤ. corinth. 9. Bonū eſt mihi mori ⁊c. Euacuet̉ inꝙͣ in hac parte. qꝛ bene conſtat mihi ꝙ in alijs virtutibus ⁊ bonis nō euacuabitis gloriā meā. ¶ Scd̓o cuꝫ

dicit. vt quēadmodū ⁊c. hortat̉ eos ad debitū modū dandi. Et primo hortat̉ vt dent ꝓmpte. Scd̓o vt dent abundanter ibi. Neceſſariū ergo ⁊c. Tercio vt dent hylariter.ibi. Unuſquiſqꝫ ꝓut deſtinauit ⁊c. Circa primū duo facitPrimo ponit modij dandi. Scd̓o rōnem aſſignat ibi. Necū venero ⁊c. Modus dandi eſt vt ſcꝫ ꝓmpte det̉. ⁊ ideodicit. Ideo miſi mīſtros vt ſitis paratiad dādū quēadmodū dixi ſcꝫ exēplo macedonū. Mat. 25. Que parate erāt⁊c. Prouerbi. 3º. Ne dicas amico tuo vade ⁊ reuertere ⁊cras dabo tibi ⁊c. Ratio aūt huiꝰ eſt ne cū venerint mecūſcꝫ ad vos macedones ⁊ inuenerint vos imparatos crubeſcamus nos. Quaſi dicat. Vobis erit cōfuſio ſi ꝓmiſiſtis⁊ nō ſoluiſtis. Sed eſto ꝙ ſuſtineatis ⁊ nō cureris de ꝯfuſione veſtra. adminus caueatis erubeſcentie noſtre qui diximus vos eſſe paratos ¶ Conſequēter cū dicit. Neceſſarium ergo ⁊c. hortat̉ eos ꝙ dent abūdanter. Et circa hocduo facit. Primo ponit āmonitionē. Scd̓o ammonitiōisrōnē aſſignat ibi Hoc aūt dico ⁊c. Dicit ergo. ne ergo euatuet̉ gloria noſtra ⁊ vos nō erubeſcatis neceſſariū exiſtīaui rogare fratres ſcꝫ lucam titū ⁊ appollo vt perueniāt adnos vt preparēt repromiſſaꝫ benedictionē hac ſcꝫ elemoſinā que dicit̉ benedictio. qꝛ eſt cauſa eterne benedictiōis.Naꝫ per actionē dandi homo benedicit̉ a deo. p̄s. Hic accipiet bn̄dictionē a dn̄o ⁊c. Et ab hoībus. Eccl̓. 13. Splēdidū in panibus ⁊c. Prouer. 22. Qui ꝓnus eſt ad miſericordiā ⁊c. Et dicit hāc benedictionē paratā eſſe quaſi benedictionē .i. abundāter ⁊ nō quaſi auariciā .i. parce. Ratio aūt quare debeant abundāter dare eſt qꝛ ego dico ꝙ q̄parce ſeminat .i. qui parū dat in mūdo iſto: parce ⁊ metetid eſt parū recipiet in alio ſeculo. Et dicit ſeminat qꝛ ſemina noſtra ſunt quicqͥd boni fecerimus. Et iterū qꝛ parū ſeminat̉ non multū colliget̉. Gal̓. 5º. Que ſeminauerit homo hec ⁊ metet ſed multiplicata. Et qui ſeminat in benedictiōibus .i. abundāter metet de benedictiōibus ſcꝫ deilargā retributionē. ¶ Sed nūqͥd nō mētent oēs abundanter. Dicendū eſt ſic: ꝙͣtum ad quantitatē premij. qꝛ oēs affluēt ⁊ nullus ibi parce metet. Sed dicit abundāter quaſi ad ꝓportionē ⁊ bene ſeminantiū. 1ᵉ. corinth. 15. Stellaa ſtella differt. Abūdanter oēs ꝙͣtum ad premiū ſubſtantiale: ſed parce in cōparatiōe ad premiū accidētale in quoeſt ſanctoꝝ differētia ſupra. 8. Qui multū non abūdauit⁊ qui modicū nō minorauit. Exo. 16. Quia aliqn̄ aliquisparce dat ⁊ cū magna caritate ⁊ abundāter metet. ¶ Conſequēter cū dicit. Unuſquiſqꝫ em̄ ⁊c̄. Hortat̉ eos vt denthylariter ⁊ gaudēter. Et circa hoc duo facit. Primo eniꝫmonet eos ad gaudēter dandū. Scd̓o rationē aſſignat ibiHylareꝫ em̄ datorē ⁊c. Dicit ergo. Dico ꝙ paretis illudqd̓ vultis dare quaſi benedictionē .i. abundāter ⁊ dignuꝫbenedictiōe: nō quaſi auaritiā .i. non parce. Et hoc dicitquia illud qd̓ ſponte fit nō poteſt auare fieri. Et ideo ſubdit vnuſquiſqꝫ em̄ ⁊c. quaſi nō auare qꝛ vnuſquiſqꝫ ſcꝫ veſtrū det elemoſinas ꝓut deſtinauit .i. p̄deliberauit in corde ſuo ſcꝫ ſecū conferens. Non ex triſtitia autē ⁊c̄. Quaſidicat. Unuſquiſqꝫ volūtarie det non coacte. Ponit autēduo oppoſita volūtario ſcꝫ triſtitiā ⁊ neceſſitate. Volūtariū enim tollit̉ per violentū. eſt autē duplex violentuꝫ ſcꝫſimplex ⁊ mixtū. Simplex qn̄ abſolute quis cogit̉ ad aliquid cōtra voluntatē ſuā faciendū. Ad remouendū ergoillud violentū dicit. nō ex neceſſitate. qd̓ fieret ſi darēt coacti mandato apl̓i. Quaſi dicat. Nō cogat vos ad dandūmandatū noſtrū ſed moueat vos ad hoc ꝓmpta voluntasveſtra. Exo. 35. Oīs volūtarius ⁊c. Uiolētū mixtū eſt qn̄qͥs nō abſolute cogit̉ ad faciendū aliqͥd ꝯtra voluntatē ſuāſed ẜm qͥd ſcꝫ ꝙ niſi faciat incurrit maius dānuꝫ ſicut ſi nōꝓijciant̉ merces ī mari nauis ſubmergit̉. Et ideo aliqͦ mōſit ſponte ⁊ aliquo mō violēter inꝙͣtuꝫ ſcꝫ cogunt̉ timore