epiſtolam II. ad Corinthios. VIII.

nalitatū noſtraruꝫ aſſumpſit totuꝫ gratie eſt imputandū.qꝛ nec p̄uentus alicuiꝰ bonitate: nec alicuius virtute coaactus: nec inductꝰ ſua neceſſitate. Eſt aūt gratia iſta quōꝓpter nos egenus factus eſt. Et dicit egenus qd̓ plus eſtꝙͣ pauper. Nam egenus dicit̉ ille qui non ſolum parumhabet. ſed qui indiget ſeu eget. Pauper vero ille qͥ parūhabet. Ad ſignificandū ergo maiorem paupertatem dicit̉egenus factus eſt ſcꝫ in temporalibꝰ Luc. 9. Filius hoīsnō habet ⁊c. Tren̄. 3. Recordare paupertatis ⁊c. Eſt aūtfactus egenus non ex neceſſitate ſed ex volūtate. qꝛ grat̓ia iſta iam non eſſet gratia. Et ideo dicit. Cum diues eētſcꝫ in bonis ſpūalibus Ro. 10. Idem deus diues in om̄es⁊c. ꝓuer. 8. Mecū ſunt diuitie ⁊c. Dicit aūt eſſet nō fuiſſet. ne videret̉ xp̄s amiſiſſe diuitias ſpūales cuꝫ aſſumpſitpaupertatem. Sic em̄ aſſumpſit hanc paupettatem ꝙ illas ineſtimabiles diuitias non amiſit psͣ. Simul in vnuꝫdiues ⁊ pauper. Diues in ſpūalibus: pauꝑ in temporalibus. Cauſam aūt quare voluit fieri egenus ſubdit cum dicit. Vt illius inopia diuites eſſemus id eſt vt illius paupertate in tꝑalibꝰ vos eſſetis diuites in ſpūalibꝰ. Et hoceſt ꝓpter duo ſcꝫ ꝓpter exemplum ⁊ ꝓpter ſacramentū.Propter exemplum quidē qꝛ ſi xp̄us dilexit paupertateꝫet nos exemplo ſuo debemus diligere eam. Diligēdo aūtpaupertatem in temporalibꝰ efficimur diuites in ſpūalibus. Iac. 2. Nonne deus elegit pauperes in mundo: diuites in fide ⁊c. Et ideo dicit. Vt illius inopia ⁊cͣ. Propter ſacramentū aūt qꝛ om̄ia que xp̄s egit vl̓ ſuſtinuit fuitꝓpt̓ nos. Vnde ſicut ꝑ hoc ꝙ ſuſtinuit mortē liberati ſumus a morte eterna ⁊ reſtituti vite: ita ꝑ hoc ꝙ ſuſtinuitinopiam in temporalibus liberati ſumꝰ ab inopia in ſpiritualibus ⁊ facti diuites in ſpūalibus .i. corin. i. Diuitesfacti eſtis in illo in om̄i ſcientia ⁊c̄. ¶ Cōſeq̄nter cū dicit.Conſiliū in hoc do ⁊c. Inducit eos ad dandū ex ꝑte eoꝝEt circa hoc duo facit. Primo ponit ipſorū vtilitatē q̄ exhoc ꝓuenit. Secundo oſtendit ꝙ hoc etiam ab ipſis volitum eſt ſcꝫ vt darent elemoſynas ibi. Qui non ſolū ⁊c.Dicit ergo conſiderans hoc benficiū conſiliuꝫ vobis doid eſt hortor vos ad hoc ſcꝫ ad danduꝫ elemoſynas ſcꝫ nōſolum ꝓpter vtilitateꝫ ſanctorum qui ſunt in hieruſalem:ſed et propter vtilitatē veſtraꝫ ꝓuer. 27. Boni amici cōſilijs anima dulcorat̉. ⁊cͣ. Et hoc qꝛ vtile ē vobis. Bonūem̄ pietatis plus eſt vtile facienti ꝙͣ illi cui fit. qꝛ faciēs reportat inde cōmodū ſpūale. recipiens vero temporale. I.Ti. 4. Pietas ad om̄ia valet. Hoc aūt non ſolum eſt eisvtile: ſed etiam ipſi hoc voluerūt. Et ideo dicit. Qui nōſolum ⁊cͣ. Vbi tria facit. Primo cōmemorat bonum principium in eis. Secundo hortat̉ eos ad debituꝫ finem ibi.Nūc vero ⁊ facto ⁊c. Tertio exponit quoddā qd̓ dixeratibi. Si em̄ voluntas ⁊c. Dicit ergo. Vere debetis libenter dare elemoſynas quia non ſolū eſt vobis vtile: ſꝫ etiāhocipſuꝫ velle ſponte cepiſtis ſcꝫ dare elemoſynas a pͥoriāno qͦ ſcꝫ veni ad vos. Vel a priori anno id ē p̄cedēti. qͣſidicat. Plus eſt velle ꝙͣ facere iuxta illud Eccͣ. 18. Verbūmelius eſt ꝙͣ datum ⁊c. Et ideo debetis eſſe prompti addandum. Et qꝛ eſtis prompti ad dandū ideo nunc qd̓ habuiſtis in animo ꝑficite facto. alioquin illa voluntas eſſetfruſtra. .1. Io. 4. Nō diligamꝰ ꝟbo neqꝫ līgua ⁊c. Phil̓.1. Qui cepit in vobis ⁊c. Et huius ratio eſt vt quēadmodum promptꝰ eſt aīus volūtatis .i. diſcretio volūtatis ẜmglo. prompta ē: ita ſit prompta diſcretio ꝑficiēdi. Vel alit̓vt aīus ſumat̉ ꝓ volūtate. Et tūc dicit̉. Quēadmodū ꝓmti fuiſtis ad volenduꝫ ita prompti ad ꝑficienduum. ⁊ hocex eo quod habetis id eſt ẜm facultatem veſtram. ¶ Conſequenter exponit hoc qd̓ dicit. ex eo qd̓ habetis dicens.Si em̄ ⁊c. qͣni dicat. Dico ꝙ debetis eſſe prompti ad dandū ⁊ ī hoc nō intēdo vos grauare vt ſcꝫ detis ſupra facul-

tates veſtras. qꝛ forte voluntas prompta ad hoc inducitvos. ſed in hoc opus nō poteſt imitari voluntatē. Et ideodicit. Ex eo qd̓ habetis. Enim ꝓ quia ſi voluntas prompta eſt ẜm id qd̓ habet accepta eſt. Et huiꝰ ratio eſt qꝛ voluntas acceptat̉ in perfectione operationis. opus aūt nonꝑficit̉ niſi ex eo quod habet̉. Et ideo dicit ẜm qd̓ habet accepta eſt Tobie. 4. Si multum tibi fuerit abūdanter tribue ⁊cͣ. ¶ Conſequēter cum dicit. Non em̄ vt alijs ⁊cͣ. remouet ſuſpitionē quandā. Poſſent em̄ dicere iſti. Si damus elemoſynas pauperibus ſanctis qui ſunt in hieruſalem ipſi ocioſi viuent ⁊ nos damna patiemur ⁊ ſic efficiemur miſeri. Ideo apl̓us primo hanc ſuſpitionē excludit.Secundo ſuam intentionem manifeſtat. Tertio vero cōfirmat ꝑ auctoritateꝫ ⁊ remouet ſuſpitionē cum dicit. Nōem̄ vt alijs ⁊c. qͣſi dicat. Non em̄ ita mones vos elemoſinas dare. vt alijs ſit refrigeriuꝫ dū ocioſe viuerent de elemoſynis veſtris. vobis autē ſit tribulatio id eſt pauꝑtasquia vos affligimini. Sed nunquid peccant illi qui dantom̄ia alijs ⁊ ipſi poſtea paupertate affligunt̉. Et videt̉ ꝙſic ꝑ hec verba apoſtoli. Reſpondeo dicendū eſt ẜm glo.ꝙ melius eſſet totum dare pauperibꝰ ⁊ affligi ꝓ xp̄o. Illud autem qd̓ dicit hic cōdeſcendendo fecit. quia infirmierant ⁊ forte deficerent ſi egeſtate premerēt̉. ¶ Intētionēſuam manifeſtat cuꝫ dicit. Sed ex equalitate ⁊c̄. qͣſi dicat̉.Non intendo tribulationem veſtram. ſed quandā equalitatem vt ſcꝫ veſtra abundantia ⁊c. Qd̓ poteſt exponi tripliciter. Primo de equalitate quātitatis. Secūdo de eqͣlitate ꝓportiōis. Tertio de equalitate volūtatis. De eqͣlitate ꝙͣtitatis qꝛ iſti ſcꝫ corinthij abundabant in temporalibus ⁊ deficiebant in ſpūalibus. ſancti vero qͥ erant inhieruſalē abundabant in ſpūalibꝰ ⁊ deficiebant in temporalibꝰ; Vult ergo vt fiat inter eos equalitas quātitatꝭ. vtſcꝫ illi qͥ abundant in temporalibꝰ dent medietatē oīm illis qͥ deficiunt in eis. ⁊ iſti dent medietatē ſpūaliū eis: vtſic ſint eqͣliter diuites. Et ideo hoc potiꝰ dicit vt ſcꝫ ex eqͣlitate quantitatis id eſt dimidia parte bonoꝝ veſtroꝝ inpreſenti tempore qd̓ breue eſt veſtra abundantia terrenorum ſuppleat illoꝝ inopiā q̄ deſeruerunt om̄ia mundi. etvt illorū abundantia ſcꝫ ī ſpūalibꝰ ſit ſupplementū veſtreinopie in ſpūalibꝰ id ē vt ſitis ꝑticipes vite eterne. Luc.16. Facite vob̓ amicos ⁊c. Ecc̄. 14. In ꝯiuiſiōe ſortis da⁊ accipe. da tēporalia ⁊ accipe ſpiritualia. ¶ De eqͣlitateaūt ꝓportionis exponit̉ ſic ⁊ melius. Vos corinthij habetis abundantiā temporaliū. ſancti qͥ ſunt in hieruſalē abūdantiam ſpūalium. Volo ergo ex quadā equalitate non q̄ſit ẜm quantitatē ſed ẜm ꝓportionē. vt ſcꝫ ſicut illi ſuſtentant̉ elemoſynis veſtris: ita vos ditemini precibus illorūapud deum. Sicut em̄ illi nō ita ditant̉ de bonis veſtristemporalibus ſicut vos eſtis diuites. ita nec vos bonis illorum ſpūalibꝰ ditemini ſicut illi. Et ideo dicit. Sꝫ ex eqͣlitate p̄dicta veſtra abūdantia terrenoꝝ illoꝝ ſcꝫ ſanctoꝝinopiam in temporalibꝰ ſuppleat. vt et illoꝝ abudantia inſpūalibꝰ ⁊c. 3. corin. 9. Si nos vobis ſpūalia ſeminauimꝰ⁊c. ¶ De eqͣlitate aūt voluntatis exponit̉ ſic. Sed ex eqͣlitate ⁊cͣ. id eſt volo ꝙ ſit in vobis equalitas voluntatis vtſcꝫ ſicut illi habent voluntatem cōmunicandi vobis ea inquibus abundant: ita vos habeatis voluntatem cōmunicandi illis ea in quibus abundatis. ¶ Conſequenter cōfirmat hoc per auctoritatem. Unde dicit. Sicut ſcriptumeſt ſcilicet Exo. 16. Qui multuꝫ ſcilicet collegerat de māna id eſt qui amplius habuit ꝙͣ gomor non abundauit ideſt non habuit vltra ſufficientiam ſuam. et qui modicumnon minorauit id eſt non defecit ei. quia omnes equaliterabundabant. vt dicitur Exo. 16. Et ſic nec qui plus collegerat plus habuit. nec qui minꝰ parauerat repperit minꝰxiij

xiij