Explanatio ſancti Thome

Secūdo ponit āmonitionē cū dicit Mūdemꝰ ⁊cͣ. Et hocideo qꝛ ꝓmiſſiones iſte non dant̉ niſi mūdis. et ideo mūdemus nos ab om̄i inquinamento carnis ⁊ ſpūs id ē carnaliū ⁊ ſpūaliū vitioruꝫ Eſa. 52. Mūdamini qͥ fertis vaſadn̄i ⁊cͣ. Ubi ſciendū eſt ꝙ omne peccatū qd̓ conſūmat̉ indelectatiōe carnis: eſt carnale. illud vero qd̓ conſūmat̉ indelectatione ſpūs: eſt ſpūale. Et inde eſt ꝙ peccaca carnalia ſi conſiderent̉ ꝙͣtū ad ſui cōſūmationē ſunt duo tm̄ ſcꝫgula ⁊ luxuria. cetera vero pctā ſunt ſpūalia. Si vero cōſiderent̉ quantū ad ſui originē ſic oīa peccata poſſunt dici carnalia. qꝛ om̄ia ex conceptione carnis origineꝫ habēt⁊ hoc modo loquit̉ ad Gal̓. 5. Manifeſta ſunt aūt oꝑa carnis ⁊cͣ Tertio ponit modū implēdi āmonitionē ibi. Perficientes ⁊c. Poſſet em̄ aliquis dicere. Nūquid nō ſumꝰmundati in baptiſmo? Et ideo addit ꝑficientes ſanctificationem id eſt ꝑficimꝰ emundationē inchoatā in baptiſmoSanctus em̄ idem eſt ꝙ mundꝰ Leuit. 11. et. 19. Sanctieſtote qm̄ ego ſanctus ſum ⁊c. Perficiamꝰ inꝙͣ qꝛ ph̓i conati ſunt ꝑficere ⁊ non potuerunt. qꝛ nō potuerūt oīa peccata vitare. ꝙͣtumcūqꝫ em̄ aliqͣ peccata vitarēt ⁊ exercerētactus virtutum. adhuc tn̄ remanebat in eis peccatum infidelitatis. Et ideo in vero cultu dei ſolum ꝑficit̉ emūdatio. ⁊ hoc eſt qd̓ dicit. In timore id ē in cultu dei Eccͣ. 25Timor dn̄i ⁊cͣ. Sed contra Col̓. 3. Suꝑ om̄i a charitateꝫhabentes q̄ eſt vinculū ꝑfectionis. Non igit̉ ꝑficit̉ ſanctificatio in timore dei: ſed in charitate dei. Reſpondeo dicendum eſt ꝙ hic loquit̉ de timore filiali qͥ eſt charitatꝭ effectus: ⁊ nō de ſeruili qui contrariat̉ charitati. Dicit aūtin timore vt doceat nos habere affectum ad deum cum qͣdam reuerentia ⁊ ſollicitudine. Amor em̄ cauſat ſecuritatem que qn̄qꝫ negligentiā parit. ſed qui timet ſemꝑ eſt ſollicitus. ¶ Conſequenter cū dicit. Capite nos ⁊c. in exemplum ſe prebet. Quaſi diceret. Accipite nos in exemplūI. corin. 11. Imitatores mei eſtote ⁊cͣ. Ego em̄ mihi cauiab īmundicia ꝑ ſanctificationē. qꝛ neminē lęſi. Ubi notādum ꝙ tripliciter poteſt aliqͥs ledere ꝓximū. ⁊ nullo iſtoruꝫ modoꝝ leſit aliquē. Primo in ꝑſona. ⁊ ꝙͣtum ad hocdicit. Neminē leſimꝰ ſcꝫ in ꝑſona ſicut faciunt mali dn̄i.Mich̓ 3. Violenter tollitis pellem eoꝝ ⁊c. Secūdo ꝙͣtūad famā inducēdo eos vel exemplo vel ꝑſuaſionibus admalum. et quantum ad hoc dicit. Neminem corrupimusz. corin. 15. Corrumpūt bonos mores. Tertio ꝙͣtū ad ſubtractiōꝫ bonoꝝ. ⁊ ꝙͣtū ad hoc dicit: Nemnē circūuenimꝰid eſt in bonis fraudauimꝰ .i. teſſal̓. 4. Ne qͥs circumueniat ⁊c. ¶ Cōſequēter cum dicit. Non ad condemnatiōꝫveſtram ⁊cͣ. aperit ſuam intentionē. Quaſi dicat̉ nō dicohoc condemnando vos: ſed vt emendemini. Mala em̄ p̄terita ꝓpter duo conſueuerūt cōmemorari. Aliquādo adcondemnationē: ⁊ hoc qn̄ non eſt vltra ſpes correctionis.Aliqn̄ autē ad emendationē vt ſcꝫ corrigat̉. et hoc modoloquit̉ hic. Non ad condemnationē vr̄am ⁊c̄. 1. corin. 4.Hec ad vtilicatē vrām dico ⁊c. Et ratio huius eſt. qꝛ gaudeo de bono veſtro: predixi em̄ ꝙ vos eſtis ⁊c. sͣ. 3. Epl̓anoſtra vos eſtis ſcpͥta in cordibꝰ noſtris phil̓. 1. Eo ꝙ habeam vos ⁊c. Eſtis inꝙͣ in cordibus noſtris ſcꝫ ad comoriendū ⁊ ad conuiuēdū. Qd̓ poteſt intelligi de morte culde ⁊ de morte naturali. De morte culpe vt non intelligat̉ꝙ nos ſimus parati ad cōmoriendū vobiſcū id eſt qn̄ vospeccatis nos volumꝰ peccare. ſed ꝙ mortem culpe vr̄ameo dolore accipimus quo nrām. 2. corin. I. Quis infirmat̉ et ego nō infirmor. 1. corin. 15. Quottidie morior ⁊c.Et ad cōuiuēdū qꝛ ita gaudeo de bona vita veſtra in gratia ſicut ⁊ de noſtra. De morte vero naturali vt intelligatad cōmoriendū id eſt paratus ſum mori ꝓ vobis. infra. 12Libentius impendar ⁊ ſuperimpendar ⁊cͣ. Et ad conuiuendū id eſt vt deſidereꝫ vos eſſe ſocios in vita eterna. 2.

Ti. 2. Si cōmortui ſumꝰ ⁊ cōuiuemꝰ.Lectio ſecunda:Ulta mihi fiducia eſt apd̓ vos. mulmta mihi gloriatio ꝓ vobis. Repletꝰſum conſolatione: ſuꝑabundo gaudio in om̄i tribulatione noſtra. Nam ⁊ cumveniſſemus in macedoniā: nullam requiemhabuit caro noſtra: ſed omnē tribulationempaſſi ſumꝰ. Foris pugne: intus timores. Sꝫqui conſolat̉ humiſes cōſolatus eſt nos deꝰin aduentu titi. Non ſolum aūt in aduentueius: ſed etiam in conſolatione in qua conſolatus eſt in vobis referens nobis veſtrū deſiderium: veſtrū fletum: veſtrā emulationeꝫꝓ me. ita vt magis gauderē. Quoniā ſi contriſtaui vos in epiſtola non me penitet Et ſipeniteret videns ꝙ epiſtiſtola illa ⁊ ſi ad horam vos contriſtauit. nunc gaudeo nō quiacontriſtati eſtis. ſed quia contriſtati eſtis adpenitentiam.Apoſtolus poſuit ſupra āmonitionē ex premiſſis concluſam: hic ſubdit ſuam cōmendationē. Et circa hec duo facit. Primo ponit eoruꝫ cōmendationē. Secūdo ipſaꝫ exponit ibi. Nam ⁊ cum veniſſem ⁊c̄. Cōmendationē autēiſtoꝝ ponit oſtendendo affectum ſuū qͥ conſurgit ex bonisoperibꝰ que corinthij faciebant. Conſueuit em̄ qͣdruplexaffecus in cordibꝰ diligentiū conſurgere ex bonis q̄ dilecti operant̉. ⁊ hos quattuor ſe apl̓us ꝯcepiſſe de eis oſtendit. Et primo affectū fiducie. Vnde dicit. Multa mihi fiducia eſt apud vos. Inꝙͣtum ſcꝫ cōfido ꝙ qͥ bene cepiſtisſemꝑ ꝓficietis in melius. Unde ex bonis auditis de vob̓ſpero maiora in futurū. phil̓. 1. Confido de vobis ꝙ qͥ cepit opus bonum ⁊cͣ. Hab̓. 6. Confidimꝰ de vobis chariſſimi ⁊c. Et hec fiducia bona eſt et ſalubris Heb̓. 10. Nolite amittere fiduciam ⁊c̄. Scd̓o ex hoc concipit affectū gloriationis. Exquo em̄ quis bona amici ſicut ſua diligit. cōſequens eſt vt de bonis amici ſicut de ꝓprijs gloret. Ethoc ſpecialiter. qm̄ ipſe eſt cauſa illoꝝ bonoꝝ. ſicut magiſter eſt cauſa doctrine diſcipuli. Et ideo dicit. Multa mihi gloriatio ꝓ vobis eſt ⁊c. ꝓuer. 10. Gloria patris filiusſapiens. Tertio ex p̄dictis concipit affectum conſolatiōisqn̄ eī qͥ letat̉ et gloriat̉ de bonis ſuis vel amici habꝫ remedium contra triſticias. Conſolatio em̄ eſt remediū contratriſticias. Naturale aūt eſt ꝙ ſemꝑ delectatio et gaudiuꝫtiſticie opponit̉. Et ẜm ph̓m Oīs delectatio debilitat veltotaliter tollit triſticiam. Si delectatio ſit contraria triſticie: totaliter abſorbet triſticiaꝫ. Si aūt nō ſit ꝯtraria debilitat ⁊ diminuit eam. Et inde eſt ꝙ qn̄ quis eſt in triſticiaqn̄cūqꝫ nūciant̉ ſibi aliqua leta diminuit triſticia. Et ideoqꝛ audit leta de corinthijs dicit: Repletus ſum conſolation: audita ſcꝫ correctione veſtra. sͣ. 1. Sicut abudant xp̄ipaſſiones ⁊cͣ Phil̓. 2. Si qua conſolatio ⁊c. implete gaudium meū ⁊c. Quarto conſurgit ex predictis affectus exuperātis gaudij. licꝫ em̄ ex aliquibꝰ delectationibꝰ diminuat̉ triſticia: non tn̄ totaliter tollit̉ niſi gaudiū ſit magnūQuāuis aūt apl̓us multas tribulationes ſuſtineret. qꝛ tn̄multū gaudebat de bonis corinthioꝝ: ideo nō ſolum nōabſorbebat̉ triſticia totaliter. ſed etiam ſuꝑabūdabat gaudio. Et ideo dicit. Suꝑabundo gaudio in om̄i tribulatione noſtra id eſt gaudiū meum ſuꝑat oēm tribulationē que