in epiſtolam II. ad Corinthios. v.

poſſeſſam. Tunc em̄ habebimus perfecte: modo imperfecte. Sic ergo retardat̉ deſideriū gratie a deſiderio natureSed nūquid impedit̉? Non: ſed deſideriū gratie vincit.Et hoc eſt qd̓ dicit. Audentes igit̉ ⁊tͣ. Quaſi dicat. Duodeſideria ſunt in ſanctis. Unū quo deſiderāt celeſtē hītationē. aliud quo nolūt expoliari. Et ſi hec duo eſſēt cōpoſſibilia nō eſſēt ꝯͣria et vnū nō retardaret̉ ab alio. Sꝫ apl̓son̄dit ea eſſe incōpoſſibilia ⁊ ꝙ oportꝫ ꝙ vnū vīcat alteꝝUnde circa hoc tria facit. Primo eniꝫ oſtendit incōpoſſibilitatē dictoꝝ deſiderioꝝ. Scd̓o interponit quandā probationē ibi. Per fidem em̄ ⁊c. Tercio oſtendit qd̓ horuꝫvincat ibi. Audemus aūt ⁊c. Incōpoſſilitatē oſtendit cuꝫdicit. Audentes igit̉ ſemper ⁊cͣ. Audere ꝓprie eſt immiſcere ſe in pericula mortis ⁊ nō cedere ꝓpter timorē. Licet autē ſancti naturaliter timeāt mortem. tamen audentad pericula mortis ⁊ nō cedūt timore mortis. Prouerb̓.28. Iuſtus quaſi leo cōfidens. Eccl̓. 48. In diebus ſuisnō pertimuit principē. ¶ Et ſcientes ſcꝫ ſumꝰ hoc qd̓ cōfirmat in nobis audaciā vt pro xp̄o mori non timeamus.quoniā dū ſumꝰ in hoc corpore mortali peregrinamur .i.elongamur a deo. p̄s. Heu mihi quia incolatus meus ⁊c.Peregrinamur inꝙͣ quia ſumꝰ extra patriā noſtrā qui deus eſt. alias nō diceremur peregrinari ab eo. Et hoc noneſt ex natura noſtra: ſed ex eius gratia. Ꝙ autē ꝑegrinamur a dn̄o probat cuꝫ dicit. Per fidem em̄ ambulamꝰ ideſt ꝓcedimus in vita iſta per fidem ⁊ non per ſpeciē .i. nōꝑ perfectā viſioneꝫ. Fidei em̄ verbū eſt ſicut lucerna quailluminamur ad ambulandū in vita iſta. p̄s. Lucerna pedibus meis verbū tuū ⁊c. In patria autē nō erit hmōi lucerna. quia ip̄a claritas dei id eſt ip̄e deus illuminabit illam. Et ideo tūc per ſpeciē .i. per eſſentiā videbimus eū.Dicit autē. Per fidē ambulamus. qꝛ fides eſt de nō viſisEſt em̄ fides ſubſtātia ſperandarū rerū argumentū nō apparentiū vt dicit̉ Heb. 11. ꝙͣdiu autē anima corꝑi mortali vnit̉ non videt deū per eſſentiā. Exo. 33º. Ron videbitme homo ⁊c. Unde inquantū aſſentimꝰ credēdo hijs quenō videmus dicimur ambulare per fidē ⁊ non per ſpeciē.Sic ergo patet ⁊ duoꝝ deſiderioꝝ incōpoſſibilitas qꝛ nōpoſſumus cū hoc corꝑe ſuperindui celeſtē habitationē etꝓbatio huiꝰ qꝛ per fidē ambulamus. ¶ Sequit̉ ꝯſequenter victoria vniꝰ deſiderij de duobus ſcꝫ deſideriū gratiecū dicit. Audemus ⁊c. Et debꝫ reſumi ſciētes ſupra poſttū qꝛ littera ſuſpenſiua eſt. vt dicat̉ ſic. Hoc inꝙͣ ſcientesquia dū ſumus in hoc corꝑe ⁊cͣ. Audemus ⁊ bonā voluntatē habemus. Duo dicit quoꝝ vnū importat repugnantiā quā habet in volendo que fit per timorē mortis. Ubiem̄ non eſt timor non eſt audacia. Nā ex appetitu natureſurgit timor mortis. ex appetitu gr̄e ſurgit audacia Ideodicit. Audemꝰ. Aliud importat imperfectioneꝫ animi indeſiderādo. quia niſi bene deſideraret̉ nō vinceret̉ timormortis cū ſit valde naturalis. Et ideo nō ſolū oportet audere ſed bonā voluntatē habere .i. cū gaudio velle. Licet em̄ ẜm philoſophū in actu fortitudīs nō requirat̉ gaudiū ad perfectionē virtutis ſicut in alijs virtutibꝰ. ſed ſolum nō triſtari. tamen qꝛ fortitudo ſanctoꝝ perfectior eſt.non ſolū nō triſtant̉ in periculis mortis ſed etiā gaudent.Phil̓. 1. Habens deſideriū diſſolui ⁊c. Sed qͥd audemꝰ?Magis peregrinari a corꝑe id eſt remoueri a corpore percorꝑis diſſolutionē quod eſt cōtra deſideriū nature ⁊ preſentes eſſe ad dn̄m id eſt ambulare per ſpeciē quod eſt deſideriū gratie. Hoc deſiderabat. p̄s. qui dicebat: Sitiuitaīa mea ad deū viuū ⁊c. Et nota ꝙ hic cōcludit eadē duoq̄ propoſuit in principio. sͣ. Scd̓o ſcꝫ ꝙ ſi terreſtris domnoſtra huius habitatiōis diſſoluat̉ ꝙ idē eſt qd̓ hic dicit.peregrinari a corpore et̓ ꝙ habemus habitationē in celisnō manufactā ⁊ hoc qd̓ idem eſt p̄ſentes eſſe ad deū. Cō-

futatur per hec verba error dicentiū animas ſanctoꝝ decedentiū non ſtatim poſt mortē deduci ad viſionē dei ⁊ eiuspreſentiā. ſed morari in quibuſdā manſionibꝰ vſqꝫ ad diēiudicij. Nam fruſtra ſancti auderēt ⁊ deſiderarent pere-grinari a corꝑe ſi non eſſent preſentes ad deū. Et ideo di-cendū eſt ꝙ ſancti ſtatim poſt mortē vident deū per eſſentiā ⁊ ſunt in celeſti māſione. Sic ergo patet ꝙ premiū qd̓ſancti expectāt eſt ineſtimabile. ¶ Sequit̉ de preparatione ad premiū que ſit per pugnā contra temptatiōes ⁊ perexercitiū bonoꝝ operū. Et hoc eſt qd̓ dicit. Ideo cōtendimus ⁊c. Preparant̉ aūt ſancti ad hoc premiū tripliciter.ſcꝫ placēdo deo. Scd̓o ꝓficiendo ꝓximo ibi. Sciētes autem timorē dei. Tercio abdicādo a ſe carnales affectus.ibi. Itaqꝫ nos ⁊c. Deo autē placent reſiſtendo malis. Etideo dicit. Ideo qꝛ ſcꝫ totū deſideriū noſtrū eſt ꝙ ſimus p̄ſentes deo. Contēdimus id eſt cū conatu nitimur ſeu ſtudemus cū pugna et lucta cōtra temptatiōes dyaboli carnis ⁊ mūdi. Luce .13. Contēdite intrare per anguſtā portam ⁊c. Placere illi ſcꝫ deo ad quē deſideramꝰ eſſe preſentes. ⁊ hoc ſiue abſentes ſiue p̄ſentes illi ſumus. qꝛ niſiſtudeamus ei placere in vita iſta dū ſumus abſentes. nonpoterimꝰ ei placere nec eſſe ei p̄ſentes in alia vita. Sap.4. Placēs deo factus dilectus ⁊c. ¶ Conſequēter cū dicit. Oēs em̄ nos manifeſtari oportet ⁊c̄. ſubdit cauſā quare ſancti contendūt placere deo. que quidē cauſa ſumit̉ excōſideratiōe futuri iudicij vbi nos oēs manifeſtari oportet. Ponit autem apl̓us quīqꝫ conditiōes futuri iudicij,Primo em̄ ponit ip̄ius vniuerſalitatē. qꝛ nullus excipiet̉ab illo iudicio. Et ideo dicit. Oēs nos id eſt oēs homīēsbonos ⁊ malos magnos ⁊ paruos. Ro. 14. Oēs ſtabimꝰante tribunal xp̄i Apoc. 20. Uidi mortuos puſillos ⁊ magnos ſtantes in cōſpectu agni ⁊c. Sed contra hoc obijcit̉dupliciter. Primo qꝛ videt̉ ꝙ infideles nō veniēt ad iudiciū. nā qui non credit iā iudicatus eſt vt dicit̉. Ioh̓. 3º.Scd̓o qꝛ quidā erūt ibi vt iudices. Math̓. 19. Sedebitisſuper ſedes ⁊cͣ. Non ergo oēs erūt ante tribunal vt iudicent̉. Reſponſio. dicīdū ꝙ in iudicio duo erūt ſcꝫ diſcuſſio meritoꝝ ⁊ quantū ad hoc non oēs iudicabunt̉. qꝛ illi qͥtotaliter abrenūciauerūt ſathane ⁊ pompis eius ⁊ per omnia adheſerūt xp̄o: non diſcutient̉ qꝛ iam dij ſunt. Illi vero qui in nullo adheſerūt xp̄o: nec per fidē nec per opera.ſimiliter nō indigent diſcuſſione qꝛ nihil habēt cum xp̄o.ſed illi qui cū xp̄o aliquid habēt ſcꝫ fidem. et in aliquo receſſerūt a xp̄o ſcꝫ per mala opera ⁊ praua deſideria. diſcutient̉ de hijs que contra xp̄m cōmiſerūt. Unde ꝙͣtum adhoc ſoli xp̄iani peccatores manifeſtabūtur ante tribuual̓xp̄i. Item erit in iudictio ꝓlatio ſententie ⁊ ꝙͣtum ad hocomnes manifeſtabunt̉. Sed de pueris nō videt̉ quia dicitur vt referat vnuſquiſqꝫ ꝓpria corporis prout geſſit. ſedpueri nihil geſſerūt in corꝑe. ergo ⁊c. Sed hoc ſoluit gloſa. qꝛ non iudicabunt̉ pro his que ip̄i geſſerunt per ſe ſedde his que geſſerūt per alios. duꝫ per eos crediderūt velnō crediderūt: baptizati vel nō baptizati fuerūt. Uel damnabunt̉ ꝓ peccato primi parētis. Scd̓o vero ponit iudicijcertitudinē. In iudicio em̄ hominū multi decipi poſſuntdum quidā iudicant̉ mali. qui tamen ſunt boni ⁊ ecōuerſo. Et huiꝰ ratio eſt. quia nō manifeſtant̉ corda. ſed in illo iudicio perfectiſſima certitudo erit. quia erit ibi manifeſtatio cordiū. Unde dicit. Manifeſtari. 1. corint. 4. Nolite ante tempus iudicare ⁊c. Tercio ponit iudicij neceſſitatē. quia nec per interpoſitā perſonā nec per contumaciā poterit quis effugere iudiciū illud. Vnde dicit Oportet id eſt neceſſariū eſt. Iob. 19. Scitote eſſe iudiciū. Eccleẜ. vltimo. Cuncta que fiūt adducet deus ⁊c. Quartoponit iudicis auctoritatē. Vnde dicit. Ante tribunal xp̄ivt ſcꝫ veniat ad iudicandū homines in eadē forma in qua

v ij