nepiſtolā I ad Corinthios

entiam ſapientum ⁊ prudentiam prudentum reprobabo. Poteſt autem hoc ſumi ex duobus locis Nam inabdia dicitur. Perdam ſapientiam de idumea: et prudentiam de monte eſau. Expreſſius autē habet̉ Eſa. 29Peribit ſapiētia a ſapientibꝰ ⁊ intellectus prudentiumeius abſcondet̉. Differūt autē ſapīa ⁊ prudētia. Namſapīa ē cognitio diuinaꝝ rerū. Unde pertinet ad cōtemplationē. Iob. 28. Timor dei ipſa ē ſapīa. Prudentiavero ꝓprie ē cognitio reꝝ humanaꝝ. Unde dicit̉ ꝓuer.10. Sapientia ē viro prudētia. qꝛ .ſ. ſcīa humanaꝝ reruꝫdicit̉. Unde ⁊ ph̓s. 6. ethicoꝝ dicit ꝙ prudētia eſt rectarō agibiliū: ⁊ ſic prudentia ad rōnem ꝑtinet. Eſt aūt conſiderandū ꝙ hoīes quātūcūqꝫ mali non totaliter donisdei priuant̉: nec in eis dona dei reprobant̉: ſed in eis reprobat̉ ⁊ perdit̉ qd̓ ex eoꝝ malicia ꝓcedit Et iō nō dicitſimpliciter perdam ſapīam: qꝛ oīs ſapīa a dn̄o deo ē. vtdicit̉ Eſa. 29. Sꝫ perdā ſapīam ſapientū .i. quā ſapiēteshuius mūdi adinuenerūt ſibi cōtra verā ſapientiaꝫ dei:qꝛ vt dicit̉ Iac̄. 3. Nō eſt iſta ſapiētia deſuriū heſcēdensſed terrena aīalis diabolica. Sil̓r nō dic̄ reprobabo prudentiā. Nam verā prudentiā ſapīa dei docet. ſed dicit:Prudentiā prudentū .i. quā illi qͥ ſe prudentes eſtimantin rebus mūdanis prudentiā reputāt vt .ſ. bonis huiusmūdi inhereant. Vel qꝛ vt dicit̉. Ro. 8. Prudētia carnis mors ē. Et ſic ꝓpter defectū ſapientie reputāt īpoſſibile deū hoīem fieri: mortē pati ẜm humanā naturam.ꝓpter defectū autē prudētie reputāt incōueniens fuiſſeꝙ homo ſuſtineret crucē cōfuſione cōtempta: vt diciturHeb. 12. ¶ Deinde cū dicit. Ubi ſapiens. ⁊cͣ. oſtendit eēimpletū qd̓ de reprobatione humane ſapīe ⁊ prudentiefuerat probatū. Et primo ponit mediū ſub interrogatōeScd̓o cōcluſionē infert. ibi. Nōne ſtultū. ⁊cͣ. Dicit ergoprimo. Ubi ſapiens. quaſi dicat nō inuenit̉ in cōgregatione fideliū qui ſaluat̉. per ſapientē intelligit illū qui ſecretas nature cauſas ſcrutat̉. Eſa. 19. Qūo dicetis pharaoni filius ſapientū ego. Et hoc refert ad gentiles quihuius mūdi ſapientie ſtudebant. Ubi ſcriba .i. peritus īlege: ⁊ hoc refert̉ ad iudeos: quaſi diceret non eſt in cetufideliū. Io. 7. Nunquid ex principibꝰ aliqͥs credidit ineum. Ubi coquiſitor huiꝰ ſeculi qui .ſ. ꝑ prudentiā exqͥrit que ſit cōuenientia vite humane in rebꝰ huiꝰ ſeculi:quaſi dicat: non inuenit̉ inter fideles: ⁊ hoc refertur advtroſqꝫ .ſ. iudeos ⁊ gentiles. Baruch. 3. Alij agar quiexquiſierūt prudentiā q̄ de terra ē. Videt̉ autē apl̓s hācinterrogationē ſumere ab eo qd̓ dicit̉ Eſa. 33. Ubi ē litteratus ꝓ quo ponit ſapientē. Vbi. ē verba legis ponderans ꝓ quo ponit ſcribā. Ubi eſt doctor ꝑuulorū: ꝓ quoponit inquiſitorē huiꝰ ſeculi: qꝛ ꝑuuli maxime ſolent inſtrui de his que pertinent ad diſciplinam moralis vite.¶ Deinde cū dicit. Nōne ſtultā fecit. ⁊cͣ. Infert concluſionē ſub interrogatione quaſi dicat cū illi qui ſapientesmundi reputant̉ a via ſalutis defecerīt. nōne deus ſapientiā huiꝰ mūdi fecit ſtultā .i. demōſtrauit eē ſtultā duꝫilli qui in hac ſapientia pollebāt tā ſtulti inuenti ſunt vtviam ſalutis nō acciperent. Iere. 10. ⁊. 51. Stultus factus ē oīs homo a ſcīa ſua. Eſa. 47. Sapīa tua ⁊ ſcientia tua hec decepit te. Pōt aūt ⁊ aliter ītelligi qd̓ dictūeſt ac ſi diceret. Perdam ſapīam ſapientū ⁊ prudentiaꝫprudentū reprobabo .i. eligā eā in primis meis predicatoribus ẜm illud Prouer. 30. Uiſio quā locutus eſt vircum quo ē deus. ⁊ infra. Stultiſſimus ſū virorū ⁊ ſapīahoīm nō ē mecū. Ubi ſapiēs. quaſi dicat inter predicatores fidei nō inuenit̉. Matt. xi. Abſcondiſti hec a ſapientibus ⁊ prudentibꝰ ⁊ reuelaſti ea ꝑuulis. Nōne deꝰ ſtultam fecit .i. demonſtrauit. Sapīam huiꝰ mundi: faciendo qd̓ ip̄is impoſſibile reputabat .ſ. dictū eſſe hominem

mortuū reſurgere ⁊ alia hmōi. ¶ Deinde cū dicit. Namquia in dei ſapientia. ⁊cͣ. Aſſignat rōnem quare per predicationis ſtulticiam ſaluentur fideles: ⁊ hoc eſt ꝙ dumdictum eſt ꝙ verbum crucis pereuntibus quidē ſtulticia eſt: virtus vero ſaluationis credentibus. Nam placuit deo per ſtulticiam predicationis .i. ꝑ p̄dicationemquā humana ſapientia ſtultam reputat. Saluos facerecredentes. ⁊ hoc ideo: quia mundus .i. mūdani non cōgnouerūt deū per ſapīam ex rebus mūdi acceptā: ⁊ hocin dei ſapientia. Diuina em̄ ſapientia faciens mūdū ſuaiudicia in rebus mundi inſtruit. ẜm illud Eccl̓. 1. Effudit illā ſuper omnia oꝑa ſua: ita ꝙ ip̄e creature ꝑ ſapīaꝫdei facte ſe habent ad dei ſapientiā cuius indicia gerūtſicut verba hominis ad ſapientiā eiꝰ quā ſignificant. Etſicut diſcipulus peruenit ad cognoſcendum magiſtri ſapientiam per verba que ab ip̄o audit: ita hō poterat adcognoſcendū dei ſapientiā ꝑ ceraturas ab ipſo factas inſpiciendo ꝑuenire: ẜm illud. Ro. prio. Inuiſibilia deijea q̄ facta ſunt intellecta conſpiciunt. Sed hō ꝓpter ſuicordis vanitatē a rectitudine diuine cognitionis deuiaauit. Vnde dicitur Io. prīo. In mundo erat ⁊ mundusper ipſū factus ē ⁊ mundus eū nō cognouit. Et ideo deꝰper quedam alia ad ſui cognitionē ſalutiferā fideles adduxit q̄ in ip̄is rōnibus creaturaꝝ nō inueniūtur ꝓpterqd̓ a mundanis hominibꝰ qui ſolas humanaꝝ rerū conſiderant rōnes reputantur ſtulta. Et huiuſmodi ſunt fidei documenta. Et eſt ſimile ſicut ſi aliquis magiſter cōſiderans ſenſum ſuū ab auditoribus nō accipi per verbaq̄ protulit: ſtudet alijs verbis vti per que poſſit manifeſtare que habet in corde. ¶ Deinde cuꝫ dicit. Qm̄ ⁊ iudei. ⁊cͣ. manifeſtat ꝓbationē premiſſorū: ⁊ primo ꝙͣtumad id qd̓ dixerat verbum crucis ꝑeuntibꝰ ſtulticia ē. Secundo ꝙͣtū ad id qd̓ dixerat. his qui ſalui fiunt virtꝰ deieſt. Ip̄is aūt vocatis ⁊cͣ. ¶ Circa primuꝫ duo facit. prīoponit pereuntiū differens ſtudiū ⁊ intentionē. Secūdoex hoc rōnem aſſignat eius qd̓ dixerat ibi. Nos autē p̄dicamus xp̄m. Pereuntiū aūt .i. infideliū quidam erantiudei quidam gentiles. Dicit ergo dictū ē ꝙ verbū crucis pereuntibus eſt ſtulticia: ⁊ hoc ideo: quoniam iudei ſigna petunt Erāt enim iudei cōſueti diuinitꝰ inſtruiẜm illud Deutero. 32. Erudiuit eū ⁊ docuit. Que quidem doctrina cū eēt a deo per multa mirabilia manifeſta: ẜm illud p̄s. Fecit mirabilia in terra egipti. Et ideoab aſſerentibus quecunqꝫ doctrina ſigna querebāt. ẜmillud Mat. 12. Magiſter volumꝰ a te ſignū aliqd̓ videre. Et in pͣs. d̓r. Signa nr̄a nō vidimꝰ. Sed greci ſapiētiā querūt vtpote in ſtudio ſapientie exercitati. ſapiētiaꝫdico q̄ per rōnes reꝝ mundanaꝝ accipit̉. de qua d̓r Hie.9. Nō gloriet̉ ſapiens in ſapientia ſua. Per grecos aūtomnes gentiles dat intelligere qui a grecis mūdanamſapīam acceperunt. Querebāt igit̉ ſapīaꝫ volentes omne doctrinā eis ꝓpoſi tam ẜm regulā humane ſapīe iudicare. ¶ Deinde cōcludit qͣre verbū crucis ſit eis ſtulticia dicens. Nos autē p̄dicamus xp̄m crucifixum. ẜm illud infra ca. xj. Mortē domini annūciabitis donec veniat. Iudeis ſcandalū. qꝛ ſcꝫ deſiderabant virtutē miracula facientē ⁊ videbant infirmitatē crucē patientem. namvt dicit̉. 2. Coꝝ. vlti. Crucifixus ex infirmitate. Gentibus autem ſtulticiam: quia contra rationem humane ſapientie videtur ꝙ deus moriatur ⁊ ꝙ homo iuſtus ⁊ ſapiens ſe voluntarie turpiſſime morti exponat. ¶ Deinde cum dicit. Ipſis autem vocatis manifeſtat quod dixerat. His autem qui ſalui fiunt virtus dei eſt. Et primo manifeſtat hoc. Secundo rationē aſſignat. ibi. Qquod ſtultum ⁊cͣ. Dicit ergo primo dictū eſt ꝙ p̄dicamꝰchriſtum crucifixuꝫ iudeis ſcandalū ⁊ gētibꝰ ſtultitiā ſꝫ