XIIII. Ca

vt ſcilicet vno die abſtineat ⁊ alio die ab abſtinētia ceſſetdomino ſapit. id eſt ad reuerentiā dei cibos diſcernit: ſicut ēt nos diſcernimus vigilias feſtoꝝ in quibꝰ ieiunamꝰa diebus feſtis quibus ieiuniū ſoluimus ꝓpter reuerentiam dei. Ecc. 33. Quare dies diē ſuperat. ⁊ iter ū. Lux luceꝫ. Deinde loquitur ꝙͣtum ad illos qui iudicant omneꝫdiem. quoꝝ quidaꝫ omni die a ieiunio ceſſabant. ſicut dicitur. Mat. 9. ꝙ diſcipuli xp̄i nō ieiunabāt. Vnde dicit.Et qui manducat. ſcilicet omni die dn̄o manducat id ē adgloriā domini qd̓ per hoc patet. Gratias em̄ agit deo ſcilicet d̓ cibo aſſumpto .ī. thi. 4. Abſtīere a cibis quos deus creauit ad percipiēdū cū gratiaꝝ actione fidelibꝰ. psͣ.Edent pauperes ⁊ ſaturabuntur ⁊cͣ. Ulterius ꝙͣtū ad eūqui ſic iudicat omnē diē vt ſcilicet omni die abſtīeat: ſubdit. Et qui non manducat id eſt abſtinet omni die domino id eſt ad honorē dn̄i non māducat. Et hoc patꝫ ꝑ hocꝙ gratias agit deo qui ſibi dedit voluntatē ⁊ virtutē abſtinendi .i. theẜ. vltimo. In omnibꝰ gratias agite. Sedqd̓ hic dicit apl̓us de his qui omni die vl̓ abſtinebant vl̓ab abſtinentia ceſſabant debet intelligi ꝙͣtum ad illud tēpus in quo hoc nō erat contrariū ſtatutis maioꝝ nec cōmuni cōſuetudini populi dei. ¶ Deinde cū dicit. Nemoem̄ veſtrū ſibi viuit ⁊cͣ. ꝓbat idē ex intentione fideliū. Etprimo excludit inordinatā intentionē dicens: Recte dico ꝙ vnuſquiſqꝫ dn̄o ſuo ſtat aut cadit. Nemo em̄ noſtꝝviuit vl̓ naturali vita vl̓ ſpirituali de qua dicit̉ abac̄. 2º.Iuſtus aūt meus ex fide viuit ſibi. id eſt ꝓpter ſeipſuꝫ qꝛhoc eſſꝫ frui ſeipſo. 1. coꝝ. x. Non querens qd̓ mihi vtilepsͣ. Non nobis dn̄e nō nobis ⁊cͣ. vl̓ ſibi id eſt ẜm ſuā regulam ſicut qui dicunt ſap̄. 2. Sit fortitudo noſtra lex iuſtitie. vel ſibi id eſt ſuo iudicio. .1. coꝝ. 4. Sed neqꝫ meip̄ꝫiudico. Et nemo moritur ſcilicet morte corꝑali vel morteſpirituali peccando. vel etiā morte ſpirituali qua qͥs moritur vitijs puta in baptiſmo ẜꝫ illud ſupra. 6. Qui mortuus eſt iuſtificatus eſt a peccato. Vel ſibi id eſt ſuo iudicio vel ꝓpter ſeipſum aut ſuo exēplo. ſed exēplo xp̄i moritur aliquis a vitijs. Ro. 6. Ꝙ enim mortuus eſt peccatomortuus eſt ſemel. et īfra. Ita et vos exiſtimate vos mortuos eſſe peccato. ¶ Secundo oſtendit qualis ſit recta intentio fideliū dicens: Siue em̄ viuimus vita corꝑali dn̄oviuimus. id eſt ad gloriaꝫ dn̄i. Siue morimur morte corporali dn̄o morimur id eſt ad honorē dn̄i. phil̓. 1. Magnificabitur xp̄s in corpore meo ſiue ꝑ mortē ſiue per vitam.Uel ſi exponatur qd̓ dicit dn̄o id eſt iudicio dn̄i qui conſtitutus eſt a deo iudex viuoꝝ ⁊ mortuoꝝ. vt dicitur act̓.10. ¶ Deīde cū dicit. Siue ergo viuimꝰ ⁊cͣ. oſtēdit ꝓpoſitum ex conditione fidelium. Et primo concludit ex premiſſis fideliū conditionē ſcilicet ꝙ nō ſunt ſui ſed alteriꝰIlli em̄ qui ſui ſunt ſicut liberi homines ſibi viuunt ⁊ ſibimoriunt̉. Quia gͦ dictū eſt ꝙ fideles nō ſibi viuunt autmoriunt ſed dn̄o. cōcludit ſic. Siue ergo viuimꝰ ſiue morimur dn̄i ſumus: quaſi ſerui eius qui habet poteſtatemvite ⁊ mortis .i. coꝝ. 7. Precio empti eſtis ⁊ nolitę fieriſerui. Empti em̄ eſtis precio magno. 1. ꝑal. 12. Tui ſumꝰo dauid ⁊ tecū filij yſai. Secūdo aſſignat cauſaꝫ huiꝰ cōditionis dicens. In hoc em̄ xp̄s mortuus eſt ⁊ reſurrexitid eſt hoc adeptꝰ ē ſua morte vt viuoꝝ dominaret̉ quia reſarrexit vitā nouā ⁊ ꝑpetuam inchoando. Et mortuorumqꝛ mortē noſtrā moriendo deſtruxit. 2. coꝝ. 5. Pro quibus mortuus eſt xp̄s vt qui viuunt iā nō ſibi viuant: ſedei qui ꝓ eis mortuus eſt ⁊ reſurrexit. Sic igit̉ ꝑ omnia p̄dicta apl̓us ꝓbauit ꝙ vnuſquiſqꝫ ſuo dn̄o ſtat aut caditper hoc ſcilicet ꝙ fideles gratias agunt deo ⁊ ꝙ dn̄o viuunt et moriunt̉ ⁊ ꝙ dn̄i ſunt ⁊ in morte ⁊ in vita. ¶ Deinde cū dicit. Tu autē quid iudicas ⁊cͣ. pōit tertiā ratio-

nem que ſumitur ex futuro iudicio. Et circa hoc tria facitPrimo ꝓponit ſuꝑfluitatē preſentis iudicij dicens. Tuautē quid iudicas id eſt qua vtilitate vel neceſſitate iudicas fratrē tuū temerarie de occl̓tis que tuo iudicio nō ſūtcōmiſſa? Aut tu alius qui iudicaris quare ſpernis fratrētuū ꝓ nullo reputans ab eo iudicari? Mal̓. 2. Quare deſpicit vnuſquiſqꝫ fratrē ſuū. Secundo p̄mittit futurū xp̄iiudiciū. Quaſi dicat. Recte dico ꝙ iudicas quia nō debes timere ꝙ abſqꝫ iudicio remaneat. Omnes em̄ ſtabimus ante tribunal xp̄i. Dicit̉ autē tribunal xp̄i eius iudiciaria poteſtas. ſicut ⁊ ma. 25. dicit̉. Cum venerit filiꝰ hominis in maieſtate ſua tunc ſedebit ſuꝑ ſedē maieſtatꝭ ſueDicit autē omnes ſtabimꝰ quaſi iudicādi tā boni ꝙͣ mali ꝙͣtum ad remunerationē vel punitionē. 2. coꝝ. 5. Omnes nos manifeſtari oportet ante tribunal xp̄i vt referatvnuſqͥſqꝫ ꝓpria corꝑis ꝓut geſſit ſiue bonū ſiue malum.Sed ꝙͣtū ad diſcuſſionē nō omnes ſtabūe vt iudicādi: ſꝫquidā cōſedebunt vt iudices. Ma. 19. Sedebitis ſuꝑ ſedes iudicātes duodecim tribus iſrl̓. Tertio ibi. Scriptūeſt em̄ ⁊cͣ. ꝓbat qd̓ dixerat ⁊ primo inducit auctoritatemScd̓o infert concluſionē ibi. Itaqꝫ vnuſquiſqꝫ ⁊cͣ. Dicitergo primo dictū eſt ꝙ omnes ſtabimꝰ ante tribunal xp̄i.⁊ hoc patet ꝑ auctoritatē ſacre ſcripture. Scriptū eſt em̄.Eſa. 45. Uiuo ego dicit dn̄s qm̄ mihi flectet̉ omne genu⁊ omnis lingua cōfitebit̉ deo. Littera noſtra ſic habꝫ. Inmemetipſo ego iuraui qꝛ mihi curuabit̉ omne genu ⁊ iurabit omnis lingua. Tria aūt ī his verbis ponunt̉. Primo quidē iuramentū qd̓ interdum in verbis dei ponit̉ adoſtendendū id qd̓ dicit̉ firmū eſſe ẜm īmutabilitatē diuini cōſilij: nō autē eſſe mutabile ſicut ea que prenunciant̉ẜm cauſas inferiores vt ꝓphecia cōminationis. Unde dicit̉ in psͣ. Iurauit dominꝰ ⁊ nō penitebit eū. Homines ātvt apl̓us dicit he. 6. per maiorē ſui iurant. Quia ꝟo deꝰnon habet maiorē in quo maior firmitas cōſiſtat veritatꝭꝑ ſeipſum iurat. Ipſe autē eſt ipſa vita ⁊ fons vite ⁊ ideoforma iuramenti dn̄i eſt. Uiuo ego. Quaſi dicat. Iuro ꝑvitam qua ego ſingularit̓ viuo. Secūdo prenunciat̉ ſubiectio cōmunis creature ad xp̄m cū dicit̉. Quoniaꝫ mihiſcilicet xp̄o flectet̉ omne genu. In quo deſignatur ꝑfectaſubiectio rationalis creature ad chriſtum. Solent em̄ homines in ſignū ſubiectionis maioribꝰ flectere genua. Vnde phil̓. 2. dicitur. In nomine ieſu omne genu flectat̉ celeſtrum terreſtriū et infernoꝝ. Tertio prenunciat fidei cōfeſſionē qua omnes gloriā xp̄i cōfitebunt̉. Unde ſequiturEt omnis lingua confitebit̉ deo id eſt cōfitebit̉ chriſtumeſſe dominū ẜm illud phil̓. 2. Omnis lingua cōfiteat̉ qꝛdominus noſter ieſus xp̄s in gloria eſt dei patris. Om̄isautē lingua intelligi poteſt expreſſio cognitiōis ſiue hominū ſiue angelorū. Hoc autē implet̉ nunc in hac vita nōꝙͣtum ad ſingulos homines: ſed ꝙͣtū ad genera ſinguloꝝDe quolibet em̄ genere hominū nunc aliqͥ xp̄o ſubijciuntur et ei cōfitentur ꝑ fidem: ſed in futuro iudicio omues ⁊ſinguli ei ſubijcient. boni quidē voluntarie: mali autē inuiti. Unde dicit̉ he. 2. In eo ꝙ ei omnia ſubiecit nihil dimiſit nō ſubiectū ei. nunc autē nec dū videmꝰ omnia ſubiecta ei. ¶ Deinde cū dicit. Itaqꝫ vnuſquiſqꝫ ⁊cͣ. Infertconcluſione ex dictis. Et primo concluſionē intentam exeo ꝙ īmediate dixerat dicens: Itaqꝫ exquo xp̄o flecteturomne genu vnuſquiſqꝫ noſtrū per ſe reddet̉ rationeꝫ deoſcꝫ ante tribunal xp̄i. Mat. 12. De omni verbo ocioſo qd̓locuti fuerint homines reddent deo rationē in die iudicijEt. 18. Aſſimulatū eſt regnū celoꝝ homini regi qui volūit rationē ponere cū ſeruis ſuis. Sed videtur ꝙ nō quilibet per ſe rationem reddet ſed vnus ꝓ alio. he. vltimo.Obedite p̄poſitis veſtris et ſubiacete eis. Ipſi em̄ ꝑuigi

i ij