Ad Homanos.

per hoc ꝙ ſignanter addit ſuo .i. proprio ⁊ generali. Dicit em̄ Hilarius. hic verus ⁊ proprius eſt filius origine ⁊non adoptione: veritate non nūcupatione: natiuitate nōcreatione. procedit em̄ a patre ſicut verbū a corde: quodpertinet ad eandē naturam: prefertim in deo in quo nonpoteſt aliquid accidentaliter aduenire. Unde ipſe dicitIo. 10 Ego ⁊ pater vnū ſumꝰ. Ꝙ dicit vnū liberat te abarrio. ꝙ dicit ſumꝰ liberat a ſabellio. vt Aug. dic̄. ¶ Secundo tangit temporalē originē cū dicit. Qui factus eſtvbi ſtatim vident̉ patrociniū ſui erroris aſſumere tres p̄dicti errores ꝑ hoc qd̓ dicit. Qui factus eſt ei. nōem̄ confitentur eternū ſed factuꝫ: ſed per ea que addunt̉ tollitureorum intentio. quia em̄ dicit. Qui factus eſt ei excluditdictū Sabellij. non em̄ poteſt eſſe filius factus patri ſi ſiteadem perſona cuꝫ ipſo. ſed ꝑ incarnationē erit filius virginisª Ꝙ vero ſubdit. Ex ſemine dauid tollit intentionem Fotini. Si enim per adoptionē eſſet factus dei filius: non diceret̉ factus ex ſemine dauid: ſed magis ex ſpiritu ſcꝫ qui eſt ſpiritus adoptionis filioꝝ. vt dicit̉ Ro. 8.Et eſt ſemen dei vt dicit̉. 1. Io. 3. Ꝙ vero ſequitur ẜmcarnem tollit intentionē arrij qui ponit eum factū non ſolū ẜm carnem ſed etiam ẜm diuinā naturā. ¶ Eſt etiā cōſiderandū vlterius ꝙ circa ipſū incarnationis myſteriuꝫmultipliciter aliqui errauerūt. Neſtorius em̄ poſuit vnionem verbi ad hominē eſſe factam ſolum ẜm inhabitationem. ſcꝫ ꝓut filius dei hominē illum inhabitauit excellentius ceteris. Manifeſtum eſt enim ꝙ alia eſt ſubſtantia inhabitantis ⁊ inhabitati ſicut hominis ⁊ domus. Etẜm hoc ponebat aliam eſſe perſonā vel ypoſtaſim verbi ⁊hominis: ita ꝙ alius eſſet ẜm perſonam filius dei. ⁊ aliꝰfilius hominis. Sed hoc manifeſte apparet falſum eſſe ꝑhoc ꝙ apl̓us Phil̓. 2. vnionē huiuſmodi vocat exinanitionem. pater aūt ⁊ ſpūſſanctus inhabitant homines. ẜmillud. Io. 14. Ad eum veniemus ⁊ apud eum manſionēfaciemus. Sequeret igitur ꝙ pater ⁊ ſpūſſanctus eſſentexinaniti qd̓ eſt abſurdum. Hoc ergo excluditur per hocꝙ apl̓us dicit. Qui ſcꝫ filius dei ē factus ẜm carnē .i. habens carnem ex ſemine dauid: qui modus loquēdi locuꝫnon haberet ſi hec vnio facta eſſet ſolū ẜm inhabitationē.De alijs enim qͦs ꝟbuꝫ inhabitat nō dicit̉ ꝙ verbū factūſit hic vel ille. ſed ꝙ factū eſt ad Ieremiā vl̓ yſa. In hocergo ꝙ apl̓us cū dixit. De filio ſuo addit. qui factꝰ eſt eiex ſemine dauid manifeſte excludit errorem. predictum.¶ Rurſus aliqui alij licet duas ꝑſonas nō concedant inxp̄o ꝯcedunt tn̄ dn̄as ypoſtaſes vel duo ſuppoſita qd̓ inidem redit qꝛ nihil aliud eſt ꝑſona ꝙͣ ypoſtaſis ⁊ ſuppoſitum rōnalis nature. cuꝫ ergo ſit vna ſolū ypoſtaſis ⁊ vnūſuppoſitū in xp̄o qd̓ eſt ſuppoſitū vel ypoſtaſis verbi eterni. nō poteſt dici. ꝙ illa ypoſtaſis ſit facta filius dei quianō incepit eſſe filius dei. Sed tn̄ ſi inueniat̉ ab aliquo doctore dictū exponendū eſt ſi factum eſt vt homo eſſet deꝰ.Scd̓m hoc ꝓprie dicitur: dei filius factus eſt hō. qꝛ ſemper nō fuit homo. Et ideo legendum eſt qd̓ hic dicitur vtly. qui accipiatur ex parte ſubiecti vt ſit ſenſus qui filiusdei factus eſt ex ſemine dauid. non autē ex ꝑte predicatiquia ſenſus eſſet ꝙ aliquis exiſtēs ex ſemine dauid factꝰeſt filius dei. qd̓ nō dicitur vere ⁊ ꝓprie ſicut dictum eſt.¶ Fuerunt aūt alij qui poſuerunt vnionē eſſe factā ſcd̓mcōuerſionem verbi in carnē. ſicut dicitur aer fieri ignis.Unde eutices dixit ꝙ etiā ante incarnationeꝫ fuerūt duenature. poſt incarnationē vna. Sed hoc eſt expreſſe falſūquia cū deus ſit immutabilis ſcd̓m illud. Mal̓. 3. Ego deus et nō mutor. nō poteſt in aliquid aliud cōuerti. Undecum dicit̉ factus eſt nō intelligit ſcd̓m cōuerſionē: ſed ſecundū vnionē abſqꝫ diuina mutatione. Poteſt eniꝫ aliquid de nouo dici relatiue de aliquo abſqꝫ eius mutatio-

ne. puta aliquis nō immobiliter ſedens fit dexter per mutationem eius qui trāſfertur. Et ſic deus dicitur ex tempore dn̄s vel creator per mutationē creature. Et eadē ratione dicitur de nouo factus homo .i. vnitus in ꝑſona humane nature. ¶ Fuerūt enim ⁊ alij qui dixerūt animamxp̄m non habuiſſe ſed ibi fuiſſe verbū loco anime .ſ. arriꝰet apolinarius. Cōtra quos eſt illud. Ioh̓. 10. Nemo tollit animā meā. Ꝙ ergo dicit̉. ſcd̓m carnē nō excluditura xp̄o anima ſed caro ponitur ꝓ toto homine ſcd̓m illudIſa. 40. Uidebit oīs caro ⁊c. ¶ Querit̉ aūt cū nos confitemur xp̄m natū ex virgīe quare apl̓us dicat eū eſſe factūex muliere. Et dicendū ꝙ illud naſcit̉ qd̓ naturali ordineꝓducitur ſicut fructꝰ ab arbore vel proles a parente. qd̓autē ex voluntate agentis ꝓducitur nō ſcd̓m nature ordinem ſicut domus ab artifice nō pōt dici naſci ſed factumQuia igitur xp̄us ex virgine proc eſſit naturali ordine ꝙͣtum ad aliquid .ſ. ꝙ cōceptus eſt ex femina ſpacio noueꝫmenſium dicitur natus. Quia vero ꝙͣtum ad aliquid nōnaturali ordine ſed ſola virtute diuina ꝓceſſit abſqꝫ viriliſemine dicitur factus. Eua aūt dicitur ex adam facta nonnata. Yſaac aūt ex Abraam natus nō factus. Item quar̄ſpecialiter dicit̉ ex ſemine dauid ⁊ nō ex ſemine Abrahe.cui ꝓmiſſio facta fuit de xp̄o ſcd̓m illud. Gal̓. 3. Abrahedicte ſunt ꝓmiſſiones. Et dicendū eſt ꝙ factū eſt ad dandam ſpem venie peccatoribus. quia dauid peccator fuit.ex cuius ſemine naſcit xp̄us. Abraham vero iuſtus. Adcōmendandā etiam dignitatē regiaꝫ xp̄i. romanis regnūgentium benentibus. ¶ Excluditur etiā per verba iſtā triplex error manicheoꝝ. primo quidē ꝙ dicunt nō eundeꝫeſſe deū veteris teſtamenti et qui eſt pater dn̄i noſtri ihūxp̄i. quod excluditur per hoc quod dicit apl̓us. qd̓ deusante ꝓmiſerat per ꝓph̓as ſuos de filio ſuo in ſcripturisſanctis .ſ. veteris teſtamēti. Scd̓o vero ꝙ dāpnant ſcripturas veteris teſtamenti. quas apl̓us hic dicit ſanctas.Non enim alie ſcripture fuerūt ſancte ante euangelium.Tertio ꝙ dicūt xp̄m habuiſſe carnē fantaſticam. quod excluditur per hoc ꝙ dicit xp̄m factū ex ſemine dauid ſcd̓mcarnē ei .i. ad gloriaꝫ patris ſcd̓m illud. Ioh̓. 8. Ego gloriam meā nō quero. ſed gloriā eius qui miſit me.¶ Lectio tertia.Uia predeſtinatus eſt filius dei invirtute ſcd̓m ſpiritū ſanctificatioīsex reſurrectione mortuoꝝ iheſu xp̄idomini noſtriCōmendata origine xp̄i. hic commēdat virtutē ipſius. etponit tria. Primo preordinationē cum dicit. Qui predeſtinatus eſt. Secūdo dignitatem ſeu virtutem cum dicit. Filius dei in virutte. Tertio ſignum ſiue effectuꝫ cūdicit ſcd̓m ſpiritū ſanctificationis. Circa primuꝫ conſiderandum eſt ꝙ nomen predeſtinationis a deſtinatione ſumitur. Dicitur enim predeſtinatus quaſi ante deſtinatꝰ.Deſtinatio auteꝫ dupliciter ſumitur. quādoqꝫ pro miſſione. dicuntur enim deſtinati qui ad aliquid mittūtur ſcd̓millud. 1. Mach̓ .1. Deſtinauerūt aliqui ex populo et abierunt ad regem. Quandoqꝫ vero deſtinare idem eſt quodproponere ſecundū illud. 2. Mach̓. 6. Deſtinauit eleazarus nō admittere illicita. Hec aūt ſecūda ſignificatio a p̄ma deriuari videtur. Sicut enim nuneius qui mittiturad aliquid dirigitur. ita quod proponimus ad finem aliquem ordinamus. Secunduꝫ hoc igitur predeſtinare nihil aliud eſt ꝙͣ ante in corde diſponere quid ſit de re aliqͣfaciendum. Poteſt aūt aliquis de futura re ſeu operatione diſponere. Uno mō ꝙͣtum ad ipſam rei cōſtitutionē ſicut artifex diſponit qualiter debeat facere domum. Secū