DI.XL

entia.Redeſtinatio vero eſt de bonis ſalutaribusᵖ ⁊ de hominibꝰſaluandis. Ut em̄ ait Auguſtinus in libro de p̄deſtinatōe ſancctorumᶜ predeſtinatio eſt gratie preparatio. que ſine p̄ſcientia eſſe non poteſt. Poteſt autem ſine p̄deſtinatione eſſe p̄ſcientia. Predeſtinatione qͥppe deꝰ ea preſciuit que fueratipſe facturꝰ. ſed preſciuit ea deus etiā que non eſt ip̄e facturꝰid eſt omnia mala. Predeſtinauit eos qͦs elegit. reliquos vero reprobauit. id eſt. ad morteꝫeternā p̄ſciuit peccaturos.De predeſtinationis neceſſitare. Utrū ſcꝫ aliquis p̄deſtinatorum poſſit damnari vl̓ reproborum ſaluari.Predeſtinatorum autē nullusvidetur poſſe damnari. nec reproborum aliquis poſſe ſaluari. Unde Auguſtinꝰ in libro decorrectione ⁊ gratia. In Apocalip̄. inquit dicit̉. Tene quodhabes ne alius accipiat coronātuam Si alius non eſt accepturus niſi iſte perdiderit. certuseſt electorum numerus. id eſt.non poteſt augeri vel minui.Ad hoc auteꝫ obijciunt quidānitentes probare numerū electorum poſſe augeri et minui

ſic. Poſſet deus non apponeregratiam quibus apponit. ⁊ poſſet ſubtrahere quibus non ſubtrahit. quod ſi faceret. vtiqꝫ dānarentur. poſſent ergo damnari iſti qui tamen ſaluabuntur.poſſet itaqꝫ minui electorū numerus: Ita etiam poſſet augeri. quia poſſet apponi gratia qͥbus non apponitur per quā ſaluarentur. Poſſent ergo ſaluari habita gratia. qui tamen ſine ea damnabūtur. poſſet itaqꝫ augeri numerus electorumQuibus reſpondemus ex ea d̓ratione dictum eſſe ⁊ verū eſſenumerum electorum nō poſſeaugeri vel minui. quia non poteſt vtrūqꝫ ſimul eſſe. ſcilicꝫ vtaliquis ſaluetur ⁊ non ſit predeſtinatus. vel vt aliquis predeſtinatus ſit ⁊ damnetur. Intel eligentia enim conditionis implicite veritatem facit in dicto⁊ impoſſibilitatem in vero. Sivero ſimpliciter intelligatur īpoſſibilitas non admittitur. vtcum dicitur. predeſtinatus poteſt vel non poteſt damnari. etreprobus poteſt ſaluari. In hiſenim ⁊ huiuſmodi locutionibꝰex ratōne dicti diiudicanda eſtſententia dictionis. Alia namqꝫ ſit intelligentia. ſi per cōiunctionem hec accipiantur dictaatqꝫ alia ſi per diſtinctioneꝫ. vtſupra cum de preſcientia agebatur pretaxatum eſt. Si eniꝫcum dicis predeſtinatus nō poteſt damnari. intelligas ita. ideſt. non poteſt eſſe vt predeſtinatus ſit ⁊ damnet̉. veꝝ dicis.

ia Predeſtinatio vero ēde bonis ſalutaribꝰ. Queritur gͦ quid ītelligat̉ ꝑ bona ſalutaria.Si tu dicasꝙ gͣtia ⁊ gloria. ergo ſic̄homo dicit̉ p̄deſtinatꝰ. itagratia debetdici predeſtinata. ℟º. dicendum. ꝙ ꝑma predeſtnatio eſt p̄ordinatio. Inpreordinatione auteꝫ triaconcurrunquid ordina⁊ per quid.ad quid. Primum eſt hmo. ſecundūeſt gratia. tertium gloria.Et quoniamille ſolus dicendus eſt īdeſtinatus qͥpredeſtination ordinat̉.ideo patet ꝙgratia ⁊ gloria non debetdici predeſtinata. ſed homo ſoluꝫ quip̄deſtinat̉ adſalutem.b At de hominibus ſaluandis. Uidetur inſufficient̓ dicereQuia cumdeſtinatio ſipreparatiotie ⁊ glorienon tantū eſt hominū ſed etiam angeloꝝ. ℟º. dicenIdum. ꝙ p̄deſtinatio vno modo dicit preparationeꝫboni. ⁊ ſic conuenit hominibꝰ ⁊ angelis. ⁊ etiaꝫ xp̄o.Alio modo dicit preparationē boni ⁊ liberationē amalo. ⁊ ſic dicit̉ predeſtinatio propoſitū miſerendi.⁊ ſic proprie eſt hominū. et ſic accipit magiſter hic.c Predeſtinatio eſt gratie preparatio. que ſinepreſciētia eſſe non poteſt. Uidetur male dicere quiapreſcientia eſt maloꝝ. Unde p̄ſciti dicunt̉ mali. ſedp̄deſtinatio bonoꝝ. gͦ poteſt eſſe p̄deſtinatio fine p̄ſciētia ſicut ecōuerſo. Si dicas mihi ꝙ p̄deſtinatioeſt ſpeciale. ſꝫ p̄ſcīa eſt cōe ⁊ ſpēale. tūc quero. quaremagis p̄ſcīa appropriat̉ reprobatiōi qͣꝫ p̄deſtinatiōi.

Ad hͦ ē vnꝰ moduſ rn̄dēdi. ꝙ qꝛp̄deſtinatio addit. iō hūit nom̄ꝓpriū. reprobatōꝟo nō. iō retinuit nomē cōe. Sꝫquō hꝫ illd̓ ꝟitate. cū reprobatioſit p̄ſcīa pene cuius deꝰ ē cā. Et ꝓpterea ē dd̓m. ꝙn tm̄ addit ꝙ itadiſtrahat Nā p̄deſtinatio dat ītelligere bn̄placitū qd̓ trahit ipſam ī genꝰ ſcīe p̄ctice ſimpl̓r. eobn̄ placitū ē ſimplicit̓ ⁊ abſolutereſpectu totiꝰ cōnotati ſꝫ n̄ ſic ē d̓re ꝓbatōe. qꝛ volūtas nō ē reſpectu mali culpe ſꝫrſpectu pene. eſt⁊ ꝯn̄s. nō an̄s. ⁊q ſi tracta. ⁊ ꝓpt̓hͦ ꝙ minꝰ diſtrahit a rōe ſcīe. retinuit ſibi nomēp̄ſcīe d Qubꝰ rn̄demꝰ ex earōe dictū eſſe ⁊cͣUr̄ ꝙ n̄ ſoluat ꝓpter ſuā diſtīctionē ad qōeꝫ d̓ augmēto. qm̄ demōſtrato aliqͦ damnādo. veꝝ ē dicere iſtū poſſe ſaluari. gͦ p̄t eē p̄deſtinatꝰ. gͦ plureſpn̄t eē p̄deſtīatiqꝫ ſūt. gͦ p̄t nūerꝰp̄deſtīatoꝝ augeri. ℟º. dd̓. ꝙ magiſter ī hac pͥmarn̄ſiōe pͥncipalit̓rn̄det ad qōeꝫ pͥmā vtꝝ p̄deſtīatū ſit poſſibile dānari. ⁊ bn̄ .ſ. ꝑ ꝯpoſitōꝫ ⁊ diuiſiōꝫ. ⁊ ꝑiſtā ſolutōꝫ pꝫ aliqͦ mō rn̄ſio ad illd̓ d̓ augm̄to ſꝫ n̄ plene. iō ānectit ſolutōꝫ ſeq̄ntē q̄ ē explicatō hꝰ ī qͣ d̓r ꝙ aliqͥs n̄ p̄t īciꝑe eē p̄deſtinatꝰ. qͣꝫuis poſſit eē p̄deſtīatꝰ. qꝛhͦ ē dicere ꝙ ab et̓no potuit. Et qm̄ augmētū diē maiorē nūeꝝ qͣꝫ pꝰ cū p̄ſuppoſitōe pͥorꝭ ⁊ noua additōe. iō ptꝫꝙ ex ſui rōe diſtinctōꝫ ⁊ ſucceſſiōꝫ dic̄ ī ꝑtibꝰ. Un̄ ſi aliqͥs ſtatī cū eſt eēt ita magnꝰ qͣꝫtꝰ futurꝰ ē. n̄ diceret̉ augeri. ſꝫ tn̄ potuiſſet eē maior. ita ī ꝓpoſito intelligēdū. Ul̓alit ſolui p̄t ꝑ cōpoſitionē ⁊ diuiſionē ſicut mgr̄ ſoluit.pn̄t em̄ pl̓es eēqꝫ ſint. gͦ p̄t numerus augeri. e Intelligētia em̄ ꝯditiōis īplicite ꝟitatē facit in dicto. ⁊ īpoſſibilitatē ī vero. Querit̉ quō ſit illd̓ ītelligibile. Si

DI.XL

Vt.

2

Apoc̄. iij.

jpeſitio

3

4