LiberPrimus

quia cōiunctim intelligis. falſum autē ſi diſtinctim. vt ſi intelligas iſtum nō poſſe damnari:quem dico predeſtinatū. potutuit em̄ non eſſe predeſtinatꝰ.⁊ ita damnaretur. Uerūtamēadhuc inſtant. ⁊ ẜm coniunctionem argumentādo ita procedunt. Non em̄ inquiunt poteſteſſe vt aliquis predeſtinatꝰ ſit⁊ damnetur. Utrūqꝫ iſtorumſimul eſſe non poteſt. ſed alterum horū non poteſt non eſſe.ſcꝫ quin iſte ſit predeſtinatꝰ. abeterno em̄ predeſtinatus eſt. ⁊non poteſt modo non eſſe p̄deſtinatus. Cum ergo impoſſibile ſit ſimul vtrūqꝫ eſſe. ⁊ impoſſibile ſit alterū non eſſe. videt̉non poſſe alterum eſſe. ſcilicetvt damnet̉. Quod ſi eſt. gͦ nonpoteſt eſſe vt n̄ ſaluet̉. In huius queſtionis ſolutione mallēalios audire qͣꝫ docere. Dicimus tamē de p̄ſcientia ſimileꝫpoſſe moueri queſtionē. Ideoqꝫ tam hic qͣꝫ ibi vnam facimusreſpoſionē dicētes determinādum fore illud cui innititur tota hec queſtio. ſcꝫ impoſſibile ēalterum iſtorū non eſſe. ſcꝫ qͥniſte modo ſit predeſtinatus. abeterno em̄ iſte predeſtinatꝰ eſtDiſtinguendū enim eſt cū ait.Iſte non poteſt modo non eſſepredeſtinatꝰ. vel nō poteſt modo eſſe quin ſit predeſtinatus.hoc em̄ cōiunctim ⁊ diſiunctimintelligi poteſt. Non em̄ poteſteſſe vt ab eterno ſit predeſtinatus. ⁊ modo non ſit predeſtinatus. nec poteſt eſſe ſimul vt ſitpredeſtinatus ⁊ non ſit p̄deſtinatus. ſed tamē potuit eſſe abeterno ꝙ non eſſet p̄deſtinatꝰ.⁊ potuit ab eterno non eſſe p̄deſtinatus. Et ſicut ab eternodeꝰ potuit eum nō predeſtinare. ita concedit̉ a quibuſdaꝫ. ꝙ⁊ modo poteſt deus eum nō p̄-

deſtinaſſe. ab eterno ergo poteſt deꝰ non predeſtinaſſe eumergo poteſt iſte nō fuiſſe predeſtinatus. Si vero nō fuiſſet p̄deſtinatꝰ. nec modo eſſet p̄deſtinatus. ergo modo poteſt nōeſſe predeſtinatꝰ. Ita et de preſciētia ⁊ d̓ p̄ſcitis dicūt. qd̓ ī actionibus vel in oꝑationibꝰ dei ethominū nullatenus cōceduntExquo em̄ aliqͥd factū eſt vel ſdictū. nō cōcedunt ꝙ illud poſſit non eſſe vel nō fuiſſe. īmo īpoſſibile eſt nō eſſe vel non fuiſſe qd̓ factū eſt vel dictum. referentes poſſibilitatē vel īpoſſibilitatē ad naturā rei exiſtentis. Cum vero de p̄ſcientia velde predeſtinatione dei agiturpoſſibilitas vel impoſſibilitasad potentiā dei refertur. q̄ ſemper eadē fuit ⁊ eſt. quia predeſtinatio. preſcientia. potentia.vnū in deo eſt.Quid ſit reprobatio dei. et īquibꝰ cōſideret̉. ⁊ qͥd cōnotetinqͣꝫtū precognitio.Cūqꝫ p̄deſtinatio ſit gratie preparatio .i. diuīa electio qua elegit quos voluit an̄ mūdi conſtitutionē vt ait apl̓us. Reprobatio ecōuerſo intelligenda eſt p̄ſcientia iniqͥtatis quorundā etp̄paratio dānationis eorundē.SSicut em̄ p̄deſtinationis effe gctus illa gratia eſt. qua in p̄ſenti iuſtificamur. atqꝫ ad recte viuendū ⁊ in bono ꝑſeueranduꝫadiuuamur. ⁊ illa qua ī futurobeatificamur. Ita reprobatiodei qua ab eterno non eligēdoquoſdam reprobauit. ẜm duocōſiderat̉. quoꝝ alteꝝ preſcit ⁊non p̄parat .i. iniquitatem. alterum preſcit ⁊ p̄parat .ſ. eternaꝫpenā. Un̄ Augꝰ. ad Proſperū⁊ Hylarium. Hec inquit regula īconcuſſe tenenda eſt. peccatores in peccatis preſcitos eſſenon p̄paratos. penam aūt eſſe

em̄ idē n̄ ē cāoppoſitoꝝ. ⁊ cōditio īplicita facitꝟitatē. quō facitīpoſſibilitatem℟º. dd̓m ꝙ mvult dicere ꝙ illud ē falſū demōſtrato aliqͦ. iſtuꝫdānari vl̓ ſaluari ē impoſſibile.ſꝫ ſi addat̉ ⁊ īplicet̉ ꝯditio p̄deſtinatiōis fac ꝟ itatē in dicto. ⁊ impoſſibilitatemꝟo. i. fac̄ illd̓ dictum cū mō impoſſibilitatꝭ eſſeveꝝ vtpote ſi dicat̉. iſtu dānari⁊ eſſe p̄deſtinatūſimul eſt īpoſſibile. ſiue iſtū ſaluari ⁊ nō eſſe p̄deſtinatū eſt impoſſibile. Ul̓ aliter p̄t dici ꝙ dictū falſū alicuiꝯditiōis īplicite veꝝ ſit. vt demōſtrato re ꝓboiſtū ſaluari ē falſum. adde ꝯditionē p̄deſtinationis ⁊ fiet veruꝫiſtū ſaluari ſi eſtp̄deſtinatꝰ ē verItē eodem demoſtrato iſtumdānari eſt verūadde ꝯditionep̄deſtinatōis ⁊ fiet īpoſſibile. iſtidānari ſi eſt p̄deſtinatꝰ ē impoſſibile. ꝯiūctim intellido.f Exqͦ eī aliqͥfactū eſt vl̓ dictūnō ꝯcedūt. ꝙ illud poſſit nō eē⁊cͣ. Ur̄ falſum q̄xp̄s dixit petrupeccatuꝝ. gͦ poſtqꝫ dixit fuit neceſſariū dixiſſe ⁊neceſſario ſeqͥt̉.ſi xp̄s dixit hoc.erit. qꝛ da oppoſitū. ⁊ tūc ſequit̉xp̄m eſſe mētitū. qd̓ eſt īpoſſibile. gͦ videt̉ cū an̄cedēs ſitneceſſariū. ꝙ neceſſariū fuit petꝝ negare. ℟º. dd̓m ꝙ īdictiōe xp̄i duo ſūt .ſ. ꝟbi platio ⁊ aſſertio. ⁊ ꝟbi ꝓlatōſimpl̓r eſt p̄terita ⁊ neceſſaria. ⁊ ex illa n̄ ſequit̉ ꝯſeq̄n̄s

nō em̄ ſequūxp̄s hoc dixitgͦ hoc erit. ꝓtulit em̄ hͨ ꝟbum. Ero ſimilis vob̓ mēdax. Eſt iteꝝaſſertio. et illa ſequit̉ illuſtrationeꝫ diuine p̄ſciētie.Sicut gͦ diuina p̄ſciētiaeſt certa ⁊ infallibilis cuinon poteſt ſb̓eſſe falſum. ⁊tamē aſpicitfuturū. ⁊ connotat circaip̄m veritatēideo n̄ eſt neceſſarium deum preſciſſe.quod preſciuit. qͣꝫuis ſitcertum et infallibile. ita ītelligendū dexp̄i aſſertiōe.ꝙ certitudinem habet etinfallibilitatem a diuinapreſciētia. ſꝫtamen nō eſtneceſſariumchriſtum hocaſſeruiſſe. etideo ſi pontur hoc nō cōtingere. ponitur ⁊ chriſtuꝫnon aſſeruiſſe. ⁊ ſic patetillud ⁊ conſimilia. In aſertione eniꝫxp̄i duo ſuntſcilicet actusmentis. ⁊ relatio ad futurum ꝯtinſiue ordin⁊ qͣꝫuis vnuſit neceſſarium. reliquuꝫtamen eſt cōtingens.

Oppoſitōcōtra reſpōſionem.

Solutioad reſpōſionis oppoſitionem inqua velletmagis alios audire.ꝙͣ docere.

Ephe. j.

victqͥs ſit p̨̄efectue

hicconſiderreprobat

Augꝰ

s illa g