LiberVTIMus

7 rei mutabilis ſit ſciētia immutabilis. ℟. dd̓m ꝙ cūquerit̉. vtrū deꝰ ſciat res immutabiliter. hec ē duplex.qꝛ hec determinatio īmutabiliter. pōt determīare actuſciēdi dei. vel actū eſſendi reꝝ. Si actū ſciēdi dei. ſic omnino veꝝ eſt ꝙ īmutabilit̉ ſcit. qꝛ circa eiꝰ actū ⁊ cognitionē nō cadit trāſmutatio nec viciſſitudinis obūbratio. Si aūt determinet actū eſſendi reꝝ. ſic falſum ē derebꝰ mutabilibꝰ. qꝛ deꝰ ſcit eas mutabiles ⁊ nouit ip̄arum mutabilitatē. ⁊ ſic ſcit ſe hr̄e nūc aliter qͣꝫ pͥus. ſedtn̄ nouit īmutabiliter. Et rō huiꝰ eſt. qm̄ in eiꝰ cognition nō eſt receptio. nō eſt ſucceſſio. nec eſt obliuio. ⁊ iōqͣꝫtumcūqꝫ res ſint mutabiles. ip̄e nō mutat̉ in cognoſcendo mutabilitatē eaꝝ. Et qͣꝫuis nullū ſit ſimile. pōttn̄ cogitari. ſi intelligat̉ vel cogitet̉ oculus fixꝰ in pariete. qͥ ſeip̄o videat tranſeūtes ſine receptione. et vnicoaſpectu om̄es videat. ⁊ om̄es motꝰ ipſoꝝ qͣꝫtūcūqꝫ resmutent̉. tn̄ nec oculꝰ mutat̉ nec eiꝰ cognitio. ⁊ ſic eſt indeo. Exemplū aūt ad hoc intelligendum poteſt ſumi acōtrario ſic. Quia em̄ ſcīa cauſata pēdet a ſcibili ⁊ nonecōuerſo. iō poteſt eſſe mutatio circa ſcīam ꝑ obliuionem ⁊ errore ⁊ ſucceſſiuā ꝯſiderationē. nulla facta mutatione in ſcibili. Sic cōtrario mō. qꝛ ſcīa diuina nonpēdet ex re ſcita. pōt eē mutatio circa ſcibile. nulla mutatione exiſtēte in diuīa ſcīa. ⁊ tn̄ illa ſcīa totū ſcit. Etꝑ hͦ patet rn̄ſio ad pͥmo obiectū de hͦ ꝙ ſcit fuiſſe et eſſe.dd̓m em̄ ꝙ hͦ dicit mutationē a ꝑte ſcibilis non ſciētieAd illud qd̓ obijcit̉ de ꝓportōe. dd̓m ꝙ in ſpecialibꝰꝯditionibꝰ nō oportet ꝓportionari. etiā ſcīam cauſatāqꝛ rei corꝑalis eſt ſcīa ſpūalis. ſꝫ ſufficit ꝙ ſit ꝓportio īveritate. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ qͥcqͥd ſcit̉ eſt verū. gͦqd̓ ſcitur īmutabiliter. immutabilit̓ eſt veꝝ. dd̓m ꝙ h̓eſt accidēs. qͣꝫuis em̄ ſcīa requirat veritate in ſcito d̓ ratione ſue intētiōis generalis. maxime ſciētia reſpectuenūciabilis. tn̄ ſcīa non ſꝑ dicit ꝯformitatē in īmutabilitate. maxīe diuīa ſcīa. que a ſcibili nō dependet. Adillud qd̓ obijcit̉. ꝙ futuꝝ ꝯtingens nō p̄ſcit deꝰ neceſſario. dd̓m ꝙ nō eſt ſimile. tū ex ꝑte actus p̄ſciēdi. tum exꝑte diſpoſitiōis. Ex ꝑte actꝰ nō eſt ſil̓e. qꝛ p̄ſcire ſꝑ notat euentū rei. ſꝫ ſcire nō ſꝑ cōnotat rei exiſtentiaꝫ. ſcitem̄ deus q̄ pōt facere ⁊ nunqͣꝫ faciet. Preterea nō eſt ſimile de diſpoſitiōe. qꝛ modꝰ immutabilitatis reſpicitactū. ſꝫ ꝯtingēs nō tm̄ reſpicit actū. ſꝫ ordinationeꝫ adfutuꝝ. ⁊ actꝰ qͥdē diuīe cognitiōis eſt īmutabilis ⁊ neceſſarius. ſꝫ cōꝑatio ad futuꝝ ꝯtingēs. eſt ꝯtingens.Queſtio IIIUtꝝ deus cugnoſcat oīa p̄ſenter. Et ꝙ ſic videt̉. ij. Petri. vlti. ſuꝑ illud mille anni ⁊cͣ. glo. in agnitiōe diuīeveritatis. p̄terita ⁊ pn̄tia ⁊ futura. eqͣliter pn̄tia ſunt.Itē Augꝰ. ſuꝑ zoh̓. In veritate q̄ manet. p̄teritū ⁊futuꝝ nō inuenio. ſꝫ ſolū pn̄s. ⁊ hoc incorruptū Iqͣꝫto res eſt p̄ſentior. tāto cognitio eſt nobilior. quia hͦfacit ad nobilitatē cognitiōis. ſꝫ deꝰ oīa cognoſcit nobiliſſime. gͦ oīa que cognoſcit p̄ſentiſſime cognoſcit. Itēſi n̄ cognoſcit oīa p̄ſent̓. gͦ nō cognoſcit oīa ſimul. ꝙ ſiſimul. tūc gͦ in eodē nunc. cognoſcit oīa. ⁊ ita p̄ſenter.Si aūt nō cognoſcit ſimul. ergo vnū poſt aliud. ſed inom̄i tali cognitiōe eſt tranſmutatio. gͦ in cognitōe deicaderet trāſmutatio. qd̓ eſt om̄ino falſum ⁊ impoſſibile. Cōtra. p̄ſcientia nō eſt niſi futuri ⁊ vt futurū eſt.gͦ ſi deus cognoſcit oīa p̄ſenter. gͦ nihil om̄ino p̄ſcit. ſedpſcit. gͦ ⁊c̄. Si tu dicas ꝙ improprie d̓r p̄ſcire. Cōtra.in p̄ſcientia nō ſunt niſi duo .ſ. ſciā. ⁊ an̄ceſſio reſpectucogniti. ſꝫ cōſtat ꝙ in deo ꝓprie eſt ſcīa. cōſtans etiā eſtꝙ in ip̄o ꝓprie eſt anteceſſio. qꝛ ꝓprie antecedit deus oīaalia. gͦ rn̄ſio illa nulla eſt. Ite om̄e p̄ſens ẜm ſtatum

ſue p̄ſentialitatis eſt neceſſarium. gͦ ſi deus omnino cognoſcit p̄ſenter. ⁊ ſemꝑ p̄ſenter. ergo omnia cognoſcitneceſſario. ſicut gͦ qd̓ p̄ſens eſt nō poteſt nō eſt. ita ſi deus aliquid p̄ſcit. neceſſe eſt p̄ſciuiſſe. ⁊ ſi p̄ſciuit. erit. gͦneceſſe eſt eſſe. Item hoc oſtendit̉ ꝑ impoſſibileſi oīa cognoſceret p̄ſenter. gͦ plura ſimul. gͦ ſimul ſe cōuertit ad multa. ſed ſimplex ad qd̓ ſe cōuertit totaliterſe ꝯuertit. gͦ cū vnū intelligit nō poteſt in alteꝝ Iſi cognoſcit om̄ia p̄ſenter gͦ ſimul ſcit duo ꝯtradictorieoppoſita. ſed quicqͥd ſcitur eſt veꝝ. ergo duo cōtradictorie oppoſita ſunt ſimul vera. ℟ꝰ. dicendum ꝙ cognoſcere om̄ia p̄ſenter dupliciter poteſt intelligi. autꝙ notet̉ p̄ſentialitas a ꝑte cognitoꝝ. ⁊ ſic eſt falſa quianō cognoſcit om̄ia eſſe vera p̄ſenter ⁊ ſimul. Aut ita ꝙnotet̉ p̄ſentialitas a ꝑte cognoſcentis. ⁊ ſic habet veritatem. Et ratio huiꝰ eſt. quia deꝰ oīm ydeas habet preſentes ⁊ ſimul. ꝑ quas cognoſcit res futuras ita certitudinaliter ſicut ſi eſſent p̄ſentes. Et iteꝝ. ſuꝑ om̄es illas ſimul ⁊ p̄ſenter ſe cōuertit. ⁊ ita ſimul ⁊ p̄ſenter cognoſcit. Et iteꝝ. pn̄s ſue cognitionis eſt p̄ſens ſimpliciſſimū qd̓ circuplectit̉ om̄ia tꝑa. Ex his tribꝰ rationibus ſimul iunctis d̓r deus om̄ia preſenter cognoſcere.Et rationes iſte ortū habent ex hoc ꝙ p̄ſentialitas diuine cognitionis. que quidē eternitas eſt. eſt ſimplex⁊ infinita. Quia ſimplex eſt. ideo ſemꝑ pn̄s. Quia infinita. ideo ſunt ei oīa p̄ſentia. Et exemplū huiꝰ ponit̉in p̄ſentialitate dei qͣꝫtū ad reꝝ exiſtentiam. ẜm quamdeus totꝰ eſt in vna. ⁊ ita eſt in vna vt nihilominus ſi⁊ in alia. ⁊ hoc eſt quia ſimplex eſt ⁊ infinitꝰ. ideo deusiudicat aliquid eſſe futuꝝ. ſꝫ nō futuꝝ ſibi. ⁊ omnia p̄fenter cognoſcit. ⁊ tn̄ nihilominꝰ p̄ſcit. Et ꝑ hoc patetprimū ⁊ ſecundū. qꝛ ꝓcedunt ẜm ꝙ p̄ſentialitas eſt diſpoſitio rei cognite in ſua natura. nō in cognitiōe diuina. Patet etiā tertiū. quia hoc eſt ſimplex ⁊ infiniti⁊ in vno multa cognoſcit. ideo ſimul ſupra multa ſe cōuertit. Quod obijcitur de oppoſitis ſimiliter patet.quia qͣꝫuis cognoſcat oppoſita ſimul ex ꝑte ſua. tamerſcit vnum alteri eſſe incōpoſſibile. ⁊ vnū ſcit alteri poſſe ſuccedere.Diſt. xl. de ſciētia dei qͣꝫtū ad ſpeciales effectꝰſcꝫ de p̄deſtinatione ⁊ reprobatione.Redeſtinatio vero eſt de bonis ſalutaribꝰ ⁊c̄Hec eſt tertia ꝑs in qua agit magiſter de diuina ſciētia ꝯtracta ad ſpeciales effectus. Et diuidit̉ hec ꝑs in duas ꝑtes. In pͥma agit de p̄deſtinatione ⁊ reprobatione qͣꝫtuꝫ ad cauſalitatē actiuam. In ſecunda inquirit vtrū habeant cauſalitatē paſſiua. vttvidelicet ſint ex meritis noſtris. jͣ. diſtinctione proxima. Si autē querimus meritū obdurationis ⁊c. Prima pars habet duas. In pͥma agit de predeſtinationeIn ſecūda de reprobatione ibi. Cūqꝫ predeſtinatio ſitpreꝑatio gratie ⁊cͣ. Prima iteꝝ pars diuidit̉ in duas. In prima agit de p̄deſtinationis quidditate. In ſecunda inquirit de eius neceſſitate. ibi. Predeſtinatoꝝautē nullus videtur poſſe ⁊cͣ. In qua parte primo mēuet dubitationē. ⁊ opponit. ⁊ deinde ſoluit. Deinde opponit contra reſponſionē. ⁊ vltimo ſoluit. partes manifeſte apparēt in littera Similiter ſecūda pars diſtinctionis in qua agit magiſter de reprobatōne habetduas. In prima oſtendit quid ſit ⁊ quid connotat inquantū precognitio. In ſecūda vero cuius eſt cauſa ſiue quis ſit eius effectus. ⁊ hoc ibi. Et ſicut p̄deſtinationis effectꝰ eſt gratie appoſitio.

I1

29

30

3