LiberPrimu

Oſtendit aliqua nomīa dici de deo ex temꝑe ponens exempla.Unt em̄ quedam queIex tempore de deo dicuntur. eſqꝫ temporaliter conueniunt ſine ſui mutatione. et relatiue dicuntur ẜmaccidens non quod accidit d̓oſed quod accidit creaturis. vtcreator. dominus. refugium.datum vel donatū ⁊ hmōi. Dehis Aug. in. v. li. d̓ tri. ait. Creator relatiue dicitur ad creaturam ſicut dominus ad ſeruumItem non aliquem moueat ꝙſpūſſanctus cuꝫ ſit coeternuspatri ⁊ filio. dicitur tamen aliquid ex tempore veluti hocipſum quod donatum diximusNam ſempiterne ſpūſſanctuseſt donum. temporaliter auteꝫdonatum. Et ſi dominus nondicitur niſi cum habere incipitſeruum. etiā iſta appellatio re-

latiua ex tempore eſt deo. Nōenim ſempiterna creatura eſt.cuius ille dominus eſt. ergo dominum eſſe non ſempiternumhabet. ne cogamur etiam creaturam ſempiternam dicere. qꝛille ſempiterne non dominaretur. niſi etiā iſta ſempiterne famularetur. Sicut autem nonpoteſt eſſe ſeruus qui non habet dominuꝫ. ſic nec dominusqui non habet ſeruum. KOpponit contra exempla d̓hoc nomine dominus. ꝙ nonex tempore ſit dominus. qꝛ eſtdominus temporis quod noneſt ex tempore.Sed hic aliquis dicet ꝙ non extempore competit deo hec appellatio qua dicitur dominusquia non eſt tm̄ dominus rerūque ex tempore ceperunt. ſedetiā illius rei que non cepit extempore. id ē ip̄iusᵇ temporis bquod n̄ cepit ex tempore. quianon erat ante tempus qͣꝫ inci-

nō dr̄ ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ vnꝰ ſint ſpirator. Ad illd̓ qd̓ obijcitur ꝙ īdēptitas ē vnitas nō multiplicata. dd̓m ꝙ illudnon ſufficit. niſi ſit talis vnitas ꝙ non multipliceturnec compatiatur ſecum pluralitatem ſuppoſitoꝝ quāexcludit idemptitas. ⁊ quia vnitas principij comꝑatitur pluralitatem ꝑſonaꝝ. id̓o patet illud. Ad illd̓quod obijcitur ꝙ eadeꝫ ſpiratione ſpirant. dd̓m ꝙ nōſequitur ex hoc ꝙ ſint vnus ſpirator. qͣꝫuis em̄ eademſit notio. tamen ſuppoſitum non eſt idem. Et cum dicitur idem principium. notatur idemptitas in vtroqꝫ. Cum dicitur eadem ſpiratione. notatur idemptitas in altero ideo hec non ſequitur ex illa. nec vna infert aliam.Diſt. xxx. de his que proprie ⁊ temporaliter dicuntur de deo.Unt em̄ quedam que ex tēpore de deo dicunt̉.Supra egit magiſter de relatiuis que conue-

a Creator dominus ⁊cͣ. Uidetur ꝙ magiſte:falſe dicat iſtanomina deo extempore conuenire. quia dominiū vt dic̄ Boetiꝰ eſt poteſtascoercendi ſb̓ditos. ſed hec eſtin deo ab eternoergo ⁊cͣ. Itē dominus vt dicitAmbro. eſt nomen nature. ergo ſi natura eſteterna. ergo etdominium. Itēde hoc nominecreator obijcit̉.quia nō diciturlector quia actulegit. ſed qꝛ habilis eſt ad legendum. ſed deushabilis ē ad creandum. ergo ⁊cͣIuxta hoc queritur de horumnominum ſignificatione ⁊ connotatione ⁊ vnde habent rationem connotandi. cum diuina eſſentiaſit principale ſignificatum. ℟º. dd̓m ꝙ qͣꝫuis diuinaeſſentia non habeat vere reſpectum ad creaturam. tamen contingit eam intelligere ⁊ ſignificare per modūreſpectus. nec tamen intellectꝰ eſt vanus propter hocꝙ totam rationem reſpectus realis ponit in creaturaQm̄ igitur huiuſmodi nomina dicunt reſpectū a quoimponuntur. qͣꝫuis imponantur eſſentie. ideo dicunt̉ẜm exigentiam illius reſpectus. Ideo intelligendumꝙ quedaꝫ dicūt reſpectum ſolum. vt dominus. q̄daꝫ

de his qͥconueniunt deo ꝓprie ⁊ tēporaliter. Et habet hec ꝑsduas. In prima magiſter agit de relatiuis q̄ ex tempore de deo dicuntur. In ſcd̓a d̓ his que pluribus ꝑſonis ꝯueniunt. ſed tamen appropriari poſſunt. vt ſimilis ⁊ eqͣlis. jͣ. diſt. xxxj. preterea conſiderari oportet. cum tres ꝑſone. Prima pars habet quatuorpartes. In prima oſtendit aliqͣ nomina dici de deoet tēpore exemplificans de pluribus. In ſecunda qꝛexemplū videbatur inconueniēs de hoc nomine dominꝰ. opponit ⁊ ſoluit. ibi. Sed hic aliquis diceretꝙ nō ex temꝑe. In tertia ꝟo quia dictum videbaturfalſuꝫ qd̓ aliquid ex tempore diceretur de deo. ⁊ id̓omouet ⁊ ſoluit dubiuꝫ. ibi. quō gͦ obtinebimꝰ nihilẜm accidens. In quarta ꝟo ex predeterminatōe ſoluit quoddā dubium in precedētibus queſitum. ibi.hic poteſt ſolui queſtio ſuperius ꝓpoſita.3effectū vt creator ⁊ iuſtus.et vtraqꝫ ſūtſb̓duplicidifferētia. quiaaut importātreſpectuꝫ adrem preſenteꝫ. aut ad rēfuturaꝫ. ſiuead rem in actu vel habituPrimo mōquia ponuntcreaturam inactu dicūturſoluꝫ eū creatura incipit.ſecūdo modoab eternoScd̓m hoc gͦſi dominus ⁊creator īportant reſpectūī actu ab eternō nō poſſūtdici. Si autēin habitu poſſunt. Tamēvſus communis accipihmōi nomīavt connotātin actu. ⁊ ideo dicit Aug ea dici cum tempore. Qd̓ergo dicit boetius intelligendum ꝙ eſt poteſtas coercendi ſubditos habitus ſed non habēdos. Quoddicit Ambro. patet ꝙ non cogit. quia qͣꝫuis imponatur nature. tamen imponitur a proprietate nature vt dicit reſpectum ad creaturas. et ideo cōnotatquid creatum. ⁊ ſic patent omnia. quia ratio conotandi eſt modus ſignificandi. b Temporis qd̓non cepit ex tempore ⁊cͣ. videt̉ hoc falſū. qꝛ om̄e qd̓incipit eſt tēporale ⁊ om̄e tꝑale menſurat̉ tꝑe ⁊ ome

25

26

DI. XXX

Augꝰ