Druckschrift 
... in Primum librum .. (1493)
Entstehung
Seite
47r
Einzelbild herunterladen
 

DI.XII

Appoſito ex p̄cedentibus ꝙ ſpūſſcūs ꝓcedat apatre ⁊ filio. Ad intelligētiā huius partis qͣttuor querūtur de ꝓceſſione ſpūſſancti in cōparatione ad vtrūqꝫ. Primo qr̄. vtꝝ ſpūſſcūs prius ꝓcedat a patre qͣꝫ a filio. Secundo. vtꝝ plenius a patre qͣꝫa filio. Tercio. vtꝝ ꝓcedat a pr̄e mediāte filio. Quarto ⁊ vltimo vtꝝ ꝓceſſio filij pͥor ſit ẜm ordinē intelligēdiꝓceſſione ſpūſſctī vel econuerſo.QueſtioꝘ pͥus eſt a pr̄e qͣꝫ filio ſic on̄dit̉. Cauſa pͥma ē in qͣeſt ſtatꝰ. gͦ ⁊ pͥncipiū pͥmū in qͦ ē ſtatꝰ. ſꝫ ſtatus ē in pre. gͦpater ē pͥncipiū pͥmū. ſꝫ pͥmū ſupponit pͥus. gͦ pͥus procedit a pr̄e qͣꝫ filio. Itē cāpͥma eſt qͥ agit alia nō ſuppoſitaergo ſi pat ꝓducit nō ꝑ ſuppoſitionē alteriꝰ pͥncipij. filius ꝑ ſuppoſitōeꝫ. pͥus ꝓducit pat̓ qͣꝫ filiꝰ. Itē qd̓ hꝫ aliqͥs ex ſe. ꝑ pͥus hꝫ qͣꝫ qd̓ hꝫ ex alio. ſꝫ ꝓducere ſ .ſ. hꝫ pat̓a ſe ⁊ filius a pr̄e. ergo ꝑ pͥus hꝫ pat̓ qͣꝫ filiꝰ. Cōtra. vbinō eſt ponere poſteriꝰ. nec pͥus. qꝛ pͥus reſpectu poſterioris d̓r. ſꝫ in trinitate nō ē ponere poſteriꝰ. ergo nec prius. Si ergo ꝓceſſio ſ .ſ. a pr̄e ⁊ filio ē eterna. pꝫ ⁊c̄. Itēvbi eſt ponere pͥus ⁊ poſteriꝰ. ē ponere diuerſitatē pͥncipioꝝ. ſꝫ pat̓ ⁊ filiꝰ ꝓducūt ſ .ſ. inqͣꝫtū vnū vt ſupͣ monſtratū ē. ergo nō eſt ibi rō pͥoris. Item ſi ꝑ pͥus ꝓcedit apr̄e qͣꝫ filio. aut a filio nō ꝓcedit. aut bis ꝓcedit. ſꝫ ꝓcedit a filio ⁊ nō ꝓcedit bis. ergo ⁊c̄. Itē ꝯtingit intelligere pͥus. nō intellecto poſteriori. ergo ſi ꝑ pͥus ꝓcedit apr̄e. ergo ꝯtingit intelligere qd̓ ꝓcedit nō cōintellectofilio. Sꝫ ꝯ. Spūſſctūs ē amor vniens. ⁊ amor nectensſꝫ nō ē acciꝑe mutuū amorē ad minꝰ qͣꝫ inter duos. ergonec ſ .ſ. eſſe niſi a duobꝰ. ergo nec ꝑ pͥus ꝓcedit ab vno qͣꝫ6ab alio. ℟º. dd̓m ꝙ pͥus d̓r multipl̓r. Dicit̉ em̄ priusduratōe. pͥus cauſalitate. pͥus origine. pͥus auc̄tate. Epͥmis duobꝰ modis pͥus nullo mō cadit ī deo. qꝛ pͥus duratōe ꝯͣriū eſt eternitati. pͥus cauſalitate ꝯͣriū eſt eſſentie vnitati. Sꝫ pͥus origine qͦ alter ex altero. ⁊ pͥus autoritate qͦ alter accipit ab altero cadit ibi. Sꝫ pͥus origine cadit reſpctu ꝓducētis ⁊ ꝓducti. cū alter orit̉ ex altero. cū ꝟo vnū orit̉ a duobꝰ nō cadit ibi pͥus origine. qꝛtunc ambo ſunt vnū originale pͥncipiū. tn̄ cadit ibi prius autoritate. qꝛ qͣꝫuis pr̄ ⁊ filiꝰ ſint vnū in ꝓducēdo. tn̄hͦ accipit̉ filiꝰ a pr̄e Si ergo q̄rit̉ vtꝝ ꝑ priꝰ ꝓcedat ſ .ſ. apr̄e qͣꝫ a filio. Si intelligat duratōe falſum ē. ſil̓r ſi pͥuscauſalitate. ſicut ꝓbant pͥme rōnes ad hͦ inducte. Si ātpͥus autoritate vt pͥus idē ſit qd̓ pͥncipiū. ꝟitatē habꝫ.Ad illud qd̓ pͥmo ob̓r ꝙ pr̄ eſt pͥmū pͥncipiū ⁊ cā. dd̓.ꝙ ille rōnes hn̄t ꝟitatē vbi eſt pluralitas cauſaꝝ vel pͥncipioꝝ. ſꝫ reſpectuſ .ſ. nec ē pluralītas cauſaꝝ nec pͥncid̓ pioꝝ. Ad illud quod ob̓r ꝙ pͥus hꝫ qd̓ hꝫ ex ſe. dicendū ꝙ ſi intelligat̉ pͥus .i. pͥncipaliꝰ veꝝ eſt. ſi aūt alio mōfalſum. qꝛ vnū ⁊ idē p̄t haberi a pluribꝰ ꝑſonis ita ꝙ abvna ꝑ aliā. nec talis ē pͥoritas aliqͦ triū p̄dictoꝝ modoꝝQueſtioUtꝝ pleniꝰ ꝓcedat a pr̄e qͣꝫ a filio. Et ꝙ ſic vr̄. qꝛ ꝓpter vnūquodqꝫ ⁊ illud magis. ergo cū filiꝰ ſpiret ꝑ patrē. qꝛ hͦ hꝫ a pr̄e. ergo pr̄ magis ſpirat. Itē oīs cauſa pͥma pͥus influit qͣꝫ ſcd̓a. ſꝫ pat eſt pͥmū pͥncipiū ſpirādi. gͦpͥus influit qͣꝫ filiꝰ. Itē pleniꝰ ꝓcedit aliqͥd a qͦ ꝓcedit ꝓprie ⁊ pͥncipaliter. qͣꝫ a qͦ nec pͥncipalit̓ nec ꝓprie. ſꝫ ſ. .ſ.ꝓcedit a pr̄e ꝓpͥe ⁊ pͥncipaliter. ſicut dicit̉ in lr̄a. ⁊ aug.dt. gͦ ⁊cͣ. Itē pleniꝰ ꝓcedit aliqͥs ab eo a qͦ hꝫ qͥcqͥd hͦ .ſ.ſub̓am ⁊ ꝓpͥetatē. qͣꝫ a qͦ nō hꝫ. ſꝫ ſpiſcūs hꝫ a pr̄e. ⁊ ꝙ ſit⁊ ꝙ ꝓcedat a pr̄e. a filio aūt nō hꝫ ꝙ ꝓcedat a pr̄e. qꝛ tūcfiliꝰ daret aliqͥd pr̄i. gͦ ⁊c̄. Cōtra. ſi pleniꝰ a pr̄e. gͦ ꝑfectius. gͦ a filio nō ꝓcedit ꝑfectiſſime. gͦ ī trinitate ē aliqͥd ī

ꝑfectōis. Itē ſi pleniꝰ a pr̄e qͣꝫ a filio. plꝰ accipit a patreqꝫ a filio. ſꝫ vbi ē pōere plꝰ ⁊ minꝰ ibi ē diuerſitas. ergoin ꝑſona ſſ. ē diuerſitas. Itē vr̄ ꝙ nec pͥncipalius a preqꝛ qͥ ꝑfecte dat aliqͥd alicui dat ei vim ⁊ iuriſdictōꝫ ſiueaucͣte. ſi gͦ dat pr̄ filio poſſe ſpirare. gͦ dat ei aucͣtē ſpirādi. gͦ eq̄ pͥncipaliter ꝓcedit a filio vt a pr̄e. ℟º. dd̓ꝫ ꝙſſid̓r ꝓcedere pͥncipalit̓ ⁊ ꝑ ſe Prīcipalit̓. qꝛ auc̄tas eſt īpre. Per ſe. qꝛ nō tm̄ mediāte filio ſꝫ etiā īmediate. nontn̄ pleniꝰ ꝓcedit a pr̄e. nec ꝑfectiꝰ. qꝛ pleniꝰ ponit gͣduꝫꝑfectōis. ponit etiā cōpoſitionē ſubſtātie ī ꝓducto. qͦꝝneutꝝ ē in diuīs. Un̄ ſi pōatur hec. ꝙ illd̓ qd̓ ꝓcedit abaliqͦ. pleniꝰ ꝓcedit aut principaliꝰ ſimplicit̓. e negāda.Ad illd̓ ergo qd̓ obr̄ de cā pͥma. ⁊ ꝓpt̓ qd̓. ⁊c̄. Dd̓m ꝙſic̄ dcm̄ ē pͥus illd̓ ſolū hꝫ locū vbi pluralitas cāꝝ ē. hicaūt nō ē pluralitas nec cāꝝ nec pͥncipioꝝ. iō nō hꝫ h̓ locū. Ad illd̓ qd̓ ob̓r ꝙ nō hꝫ ſſ. a filio ꝙ ꝓcedat a pr̄e.dd̓. ad hͦ ꝙ n̄ hr̄e a ſe vl̓ ab alio n̄ ponit gradū plenitudinis. Un̄ qͣꝫuis filiꝰ diuinitatē heat a patre. tn̄ ē ꝑfectusdeꝰ. vt pater. ⁊ ideo nō ſeqͥtur ꝙ pleniꝰ a pr̄e ꝓcedat. qꝛpͥncipaliꝰ. Qd̓ ob̓r. pleniꝰ hꝫ. ꝙ hꝫ eēntia ⁊ ꝓpͥetatē. reſpōderi p̄t int̓imēdo mīorē. hꝫ eī ſſ. a filio ꝓpͥetatē. licetnō hēat ẜm oēm reſpcm̄. hꝫ em̄ ꝓceſſionē a filio ſꝫ nō va patre. Ad illd̓ qd̓ ob̓r ꝙ pater dat filio auc̄tē. Dd̓ꝙ dādo aucͣte ſuꝑ ſſ. nihilominꝰ ex ip̄o hꝫ aucͣtē. qꝛ ex hͦdꝫ filiꝰ eā referre ad prēm. qꝛ hꝫ a pr̄e. ⁊ inde ē ꝙ ī filio ēaucͣtas et ſubauc̄tas. Un̄ etiā pͥncipaliter ꝓducit ſſ. ſedpater pͥncipaliꝰ. qꝛ ī eo ē tm̄ aucͣtas nō ſubaucͣtas. pͥncipalitas aūt aucͣtas dicit̉ in diuinis.QueſtioiijUtrū ſpūſſcūs ꝓcedat a patre mediāte filio. Et ꝙ ſicvidet̉ ꝑ hyla. xij. de tri. qͥ loquēs ad prēm ait. Spm̄ ſctm̄qͥ ex te ꝑ eū ē ꝓmerear. ergo ſpūſſcus ē a patre ꝑ filiū. ergo mediāte filio. Itē Rich̓. dic̄ ꝙ ī diuinis ē ꝓceſſioīmediata tm̄. ⁊ mediata ⁊ īmediata. Mediata tm̄ eē nōp̄t. ⁊ dicit ꝙ mēdiata ⁊ īmediata ē ꝓceſſio ſſ. ex patre. gͦcū nō poſſit cadere mediū niſi filiꝰ .ſſ. ꝓcedit a patre mediāte filio. Itē ſimilis ē ꝓceſſus ī illa trinitate ꝓceſſuimagīs create. ſꝫ amor ꝓcedit a mēte mediāte intelligētia. ergo ſſ. ꝓcedit a patre mediāte filio. Si dicas ꝙ nōeſt ſimilitudo qͣntū ad hͦ. ergo deſtruit̉ rō imagīs. quiaimago dꝫ rep̄ſentare ordine ⁊ originē ꝑſonarū nō tantūnumerū in ꝑſonis. quia hec etiā eſt in veſtigio. Iteꝫſi ſolus filiꝰ ſpirat. ita ꝙ nō pater. tūc pater diceret̉ ſpirare. ſed mediāte filio. ita ꝙ eēt ꝓceſſio mediata tm̄. ergo cū ſpiratio cōueniat patri ꝑ ſe. ⁊ cōueniat ei ꝑ hoc ꝙeſt pͥncipiū filij ſpirātis. ergo cōuenit ei. ⁊ mediate ⁊ immediate ſed ſi hͦ. ſpūſſāctus ꝓcedit a patre mediante filio. Cōtra nobiliꝰ ē īmediatū pͥncipiū qͣꝫ mediatū. ſedom̄e nobiliꝰ ē deo tribuēduꝫ. ergo ſi pater ē nobiliſſimūprincipiū ſſ. ergo tm̄ īmediate nō mediate ꝓducit ipſū.Si tu dicas ꝙ ꝓducit ſimul mediate ⁊ īmediate. Cōtra. mediatū ⁊ immediatū ſūt oppoſita. ſꝫ oppoſita nonſunt ſimul ꝟa de eodē ⁊ reſpectu eiuſdē. ergo impoſſibile ē ꝙ ſimul ꝓducit mediate ⁊ īmediate tē ſicut ſe hꝫꝑ ſe ad ꝑ accidēs. ita mediatū ad immediatū. ſed deꝰ nullius cuiꝰ ē cā ꝑ ſe. eſt cauſa per accidēs. ergo nullius cuius eſt pͥncipiū īmediatū eſt principiū mediatū. Itēmagis eſt īmediatū quod nullo modo recipit mediumqͣꝫ quod recipit medium. ſed filius nullū medium recipit in ſpirādo. ergo īmediatius ꝓducit qͣꝫ ꝓducat paternon ergo vniſormiter omino ꝓducunt pater ⁊ filiꝰ ſpiritumſcm̄. ℟º. dicēdū ꝙ ſicut vult Rich̓. ꝓductio ſſeſt mediata ſimul ⁊ immediata. Mediata inqͣꝫtum eſta filio ⁊ filius a patre. ſed immediata inqͣꝫtum ip̄e ſpūſ

9

ſo

1i

8

12

1 3