Druckschrift 
... in Primum librum .. (1493)
Entstehung
Seite
46r
Einzelbild herunterladen
 

DI.XII

Utꝝ ſpūſſctūs pͥus vl̓ magꝭꝓcedat a pr̄e qͣꝫ a filio. aCez queritur cū ſpūſſctūs ꝓcedat a patre ⁊ a filiovtrū priꝰ vel nagis ꝓceſſerit apatre qͣꝫ a filio. qd̓ nitit̉ hereticꝰon̄dere ita dicēs. Si ꝓceſſit vtiqꝫ ſpūſſctūs a pr̄e. ꝓceſſit vtiaqꝫ aut a nato iā filio. aut nō nato filio. Si ꝟo iam nato filio ꝓceſſit. an̄ natus ē filiꝰ qͣꝫ ꝓceſſerit ſpūſſctūs. Proceſſit gͦ natiuitas filij ꝓceſſionē ſpūſſctī. Siaūt ꝓceſſit a pr̄e nō genito filioan̄ ꝓceſſit qͣꝫ filiꝰ genitꝰ fuerit.His ⁊ hmōi q̄ſtionibꝰ magislaborioſis qͣꝫ fructuoſis rn̄detaug. in. xv. li. de trini. dicēs. Inilla ſumma trinitate q̄ deꝰ ē. interualla tꝑm nulla ſunt ꝑ quepoſſet on̄di aūt ſaltē reqͥri. vtꝝpͥus de pr̄e natꝰ ſit filiꝰ. ⁊ poſteade ambobꝰ ꝓceſſit ſ .ſ. Nūqͥd gͦpoſſumꝰ q̄rere vtꝝ iā ꝓceſſeratde pr̄e ſ.ſ. qn̄ natus eſt filiꝰ. annōdū ꝓceſſerat. ⁊ illo nato devtroqꝫ ꝓceſſit. Non pn̄t ꝓrſusibi iſta queri. vbi nihil ex tꝑe inchoat̉. vt ex ꝯſequēti ꝑficiat̉ intꝑe. iō qͥ p̄t intelligere ſine tꝑegeneratōeꝫ filij de pr̄e. intelligat ſine tꝑe ꝓceſſionē ſpūſſctīde vtroqꝫ. Ecce his ꝟbis abſoluta eſt q̄ſtio illa qͣ q̄rebat̉ vtꝝ

priꝰ ꝓceſſerit ſ .ſ. a pr̄e qͣꝫ a filio.Utꝝ ſ .ſ. pleniꝰ vl̓ magꝭ ꝓcedata pr̄e qͣꝫ a filio.Nūc tractādū eſt qd̓ ſcd̓o q̄rebat̉ .ſ. an pleniꝰ vel magis ꝓcedat ſ .ſ. a pr̄e qͣꝫ a filio. Ad qd̓dicimꝰ. qꝛ ſic̄ nō an̄ ꝓcedit a patre qͣꝫ a filio. ita nō pleniꝰ vl̓ magis ꝓcedit a pr̄e qͣꝫ a filio. Aug.tn̄ in. xv. li. de trini. dic̄ ꝙ ſ .ſ. pͥncipaliter ꝓcedit de patre. Nōfruſtra inqͥt in hac trinitate nōdicit̉ verbū d̓i niſi filius. nec donū d̓i niſi ſpūſſctūs. nec de qͦ genitū eſt verbū. ⁊ d̓ qͦ ꝓcedit ſ. ſ.principalit̓ niſi deꝰ pater. Ecceaudiſtis qꝛ ſ .ſ. pͥncipaliter ꝓcedit a patre. ſꝫ ne te hͦ turbaret.ip̄e cōtinuo ex qͦ ſenſu dixerit.aperit dicens. Iō addidit pͥncipaliter. qꝛ ⁊ de filio ſ .ſ. ꝓcederereꝑitur. ſꝫ hoc qͦꝫ illi pater deditnō iam exn̄ti ⁊ nōdū hn̄ti. Sedʰquicqͥd vnigenito ꝟbo dedit. ꝑgignēdo dedit. Sic gͦ eū genuit. vt etiā de illo donū cōe ꝓcederet. ⁊ ſ .ſ. ſpūs eēt amborum.Ecce expoſuit ip̄emet quō ſpiritꝰ pͥncipaliter ꝓcedat a patrenō quia prius vel magis procedat a patre qͣꝫ a filio. ſꝫ quia cuꝫprocedat a filio. hoc ip̄m hꝫ filiꝰa patre.Utrum ſpūſſanctus ꝓprieꝓcedat a patre.Ex eodē ſenſu etiā dicit̉ ꝓce

DI.uis ſint duo. Ad illd̓ qd̓ q̄rit̉ vltimo aut inqͣꝫtū vnūin ſubſtantia ⁊c̄. dd̓m ꝙ inqͣꝫtum vnū in fecūditate voluntatis ꝓut illa volūtas tracta ē ad notionē ꝑ fecūditatē. q̄ fecunditas ē rōne pͥmitatis: q̄ pͥmitas ſignificat̉ꝑ hͦ ꝙ eſt īproceſſibilis. Et hͦ eſt qd̓ dicit Anẜ. ꝙ pater⁊ filiꝰ ſpirāt ẜm ꝙ vterqꝫ eſt idē deꝰ. nō ẜm ꝙ deꝰ ſimpliciter. ſꝫ ẜm ꝙ deꝰ in vtroqꝫ. hͦ eſt ꝯſiderare volūtatē ī ꝑſonis. Si gͦ queras vtrū inqͣꝫtū vnū in ſubſtantia. autnotione. aut ꝑſona. dd̓m ꝙ rn̄deri pōt dupl̓r ẜm duasopiniones pͥus poſitas de potētia generādi. vij. diſ. qꝛquidā dicunt ꝙ potētia generandi nō differt a generatione ſiue paternitate niſi mō loquēdi. ⁊ ita dicit notioDiſt. xij. de eterna ꝓceſſione ſpūſſancti qualiter a patre ⁊ filio ꝓcedit.Tem q̄ritur cū ſpūſſanctꝰ ꝓcedat a patre ⁊ filioHec eſt ſcd̓a ꝑs in qͣ mgr̄ determīat qͣliter ſpūſanctꝰ ꝓcedit a patre ⁊ filio. Et hec ꝑs hꝫ qͣttuorꝑtes. ym qͣttuor q̄ determinat. In pͥma q̄rit vtꝝ ſpūſa Aut a natoiam filio. aut ⁊Uidet̉ iſtud argumentū neceſſariū. qꝛ cuiuſlibet ꝯͣdictōis neceſſariū eſt alterā ꝑtē eſſe veraꝫſꝫ natū ⁊ nō natū opponunt̉ cōtradictorie. gͦ neceſſe ē alterā ꝑtēdare ꝙ ſ .ſ. ꝓcedat. aut nato iāfilio. aut nō nato. cū gͦ magiſter⁊ Aug. rn̄deantinterimēdo vtrāqꝫ ꝑtē. videnturmale rn̄dere. ℟dd̓m ꝙ hereticꝰin ſua q̄ſtiōe q̄rebat de ordine generatōis filij aꝓceſſionē ſ .ſ. ⁊ q̄rebat de ordineẜm durationē ⁊tp̄s. nō ẜm rōnēintelligēdi. ⁊ q̄rebat vtꝝ pͥus natus ē filiꝰqꝫ proceſſit ſ .ſ. aut ecōuerſo. ⁊ vtrū nofalſum erat. Iōingr̄ ⁊ augꝰ. ꝯſiderantes intentionē heretici ſiue interrogationē ẜm ſenſum inqͦ eā ꝓponit. ſimpliciter ⁊ bn̄ reſpondēt eam interimēdo. Ad il

nē .ſ. ꝑſonalē ꝓprietatē. vt generatio licet alio mō. Similiter iſti dicūt ꝙ fecūditas volūtatis ſiue vis ſpiratiua. dicit eandē notionē quā ſpiratio. licet alio mō. qꝛvis ſpiratiuā dicit vt in rōne aptitudinis. ſꝫ ſpiratio īrōne actꝰ. ⁊ ita ẜm hos inqͣꝫtuꝫ ſunt vnū notione. Alijdicunt ꝙ ſicut potentia generandi dicit naturā in ꝑſona. ita eſſentiam perſonaliter. ſic vis ſpiratiua volūtatem dicit. vt voluntas eſt in perſonis in quibus eſt fecunda. ⁊ ita pater ⁊ filius ſpirant inqͣꝫtum vnum in eſſentia ſiue natura ſiue voluntate. vt dicatur propriusvoluntate conſiderata in ꝑſonis. Quelibet illaꝝ poſitionū mihi videtur ſatis ꝓbabilis.ſanctꝰ pͥus ꝓcedat a patre. ⁊ determīat ꝙ nō. In ſcd̓o q̄rit vtrum pͥncipalius ⁊ pleniꝰ. ibi. Nunc tractandumeſt. Tertio vtrū ꝓprie a patre ꝓcedat. ibi. Ex eodē ſenſu dicit̉ etiā ꝓprie ꝓcedere a patre. Quarto determīat.vtꝝ ſpūſſctūs ꝓprie p̄cedat a patre ꝑ filiū. ibi. Forte etiam iuxta hanc intelligentiā. vbi ꝯfirmat auc̄tate hyla.ꝙ ſpūſſctūs mittitur a patre ꝑ filiū ⁊ ꝓcedit.lud gͦ qd̓ obijcit̉ꝙ diuiſio heretici eſt ꝑ ꝯͣdictoria. dd̓m ꝙ falſūeſt. qꝛ ꝓpō cōtradictoria accipinegādo cōpoſitionē pͥncipaleſꝫ ip̄e fert negat.onē ad cōpoſitionē nō pͥncipalē ſꝫ intellectiuāin hͦ qd̓ eſt nato⁊ iō cā falſitatisſꝑ remanet. hecem̄ eſt falſa ſ .ſ. ꝓcedit nato filio.qꝛ notat̉ ꝙ natiuitas filij precedat ꝓceſſionemſ.ſ. Hec iteꝝ eſtfalſa. ꝓceſſit nōnato filio. qꝛ notat̉ ꝙ nariuitasfilij nō fuerit ſil̓cū ꝓceſſione ſ .ſ.ſed hͦ eſt ꝟa .ſ. .ſ.nō ꝓceſſit natoprius filio. qꝛ ſil̓fuit natiuitas filij ⁊ ꝓceſſio ſ .ſ.b Quicqͥd vngenito verbo dedit ⁊c̄. Uideturmaledicere. qꝛ ſihͦ ſꝫ dedit ei ſpirationeꝫ gͦ deditgignendo. ergoſpiratio eſt genita. ſꝫ qͥcqͥd dicit̉in diuinis ꝯcrete. d̓r ⁊ abſtracteſꝫ nō ꝯuiitur.

24

DI. XII.

Queſtio.℟º. ad ſecūdā ꝑtē. ſcꝫan pleniꝰ apre ꝓcedat

Argumertatio heretici.

℟. auguad pͥmā ꝑtē qōnis .ſ.an prius:pr̄e ꝓcedat

2

1 2