LiberPIMuS

immo om̄ino codē mō ꝓcedit ab vtroqꝫ. ⁊ tamē vtriuſqꝫ nexus eſt. ſicut ponit̉ exēplū de duobꝰ lignis ex qͥbꝰcederet vna flāma. Ad illd̓ qͦd obr ꝙ ab altero ſufficienter. gͦ. ⁊c̄. Dd̓m ꝙ iſtud verū eēt ſi eſſent diuerſa pͥncpia ſſ. qd̓ nō ē veꝝ ſicut infra patebit Un̄ ſic̄ nō valet hͨargumētū pr̄ createt filius ſimilit̓. et pr̄ eſt ſufficiēs increādo. gͦ filiꝰ ſuꝑfluit. qꝛ ſūt vnū pͥncipiū ī creādo. ſimiliter ſoluendū eſt ī ꝓpoſito Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ non reperit̉ in ſcriptura Dd̓m ꝙ ſi ꝟba nō reꝑiantur. reꝑit̉ tamē ſenſus. ſicut in obijciēdo mōſtratū eſt. Tamē argumētum non valet. non reꝑitur in ſcriptura. gͦ non ē verum. qꝛ ſcpͥture mos ē quedam tacere ꝓpter inſinuandam humilitatē. vn̄ dn̄s volens nos erudire ad humilitatē. om̄e qd̓ ſuū eſt patri attribuit. ſicut Iohānis viMea doctrina non ē mea. Similiter dicit Ioh̓is xvj.Qui a pr̄e ꝓcedit loquēs de ſpūſcō. ⁊ tamē ip̄e ſubiūgitoīa que pater habet mea ſūt. ⁊ ideo argumētū nō valetAd illud qd̓ ob̓r de ꝯcilijs dd̓m ꝙ nec in cōcilijs illisſūt om̄ia inſtituta que ſpectāt ad mores. nec etiā om̄iadicta que ad fidē ꝑtinent. ſicut in ſimbolo qd̓ cantaturin miſſa nihil dr̄ de deſcenſu ad inferos. Sed nunqͣꝫ latuit ſcōs pr̄es ꝓceſſio ſpirituſſancti a filio. ⁊ ſi nō latuit quare nō dixerūt. Credo ꝙ non latuit. ſicut ꝑ antiqͦsgrecoꝝ qͦꝝ mgr̄ adducit auctē in lr̄a. ſꝫ tn̄ nō fuit exp̄ſſū.qꝛ nō erat exp̄ſſum. Nullꝰ em̄ negabat nec negari volebat Sed heretici multa que erāt implicita fidei nr̄e. ſuaimportunitate compulerūt explicare. ⁊ ſic patet illud.Ad illud qd̓ ob̓ijcit̉ de auctoritate dyo. ⁊ grego. dd̓ꝫ.ꝙ non eſt om̄i noda ſimilitudo ſꝫ maior diſſimilitudo.Attēdit̉ aūt diſſimilitudo in hͦ. ſcꝫ qͣꝫtum ad plenitudinem fontalitatis in pr̄e ⁊ in diuiſiōe ꝑſonarū emanātium ab eo. ⁊ in receptiōe influētie in creatura. nō tameneſt omnimoda ſimilitudo qͣꝫtuꝫ ad modum emanandi.⁊ ſic patet illud. Ad illud qd̓ obr̄ de Dam̄. Dd̓m ꝙ n̄eſt in iſta parte ei aſſentiendū. ſicut enī intellexi ipſe fuit in tꝑe quādo orta eſt cōtentio. vnde nō ē in hoc ſuſtinendus. qꝛ ſimpliciter fuit grecus. Tamē ipſe caute loquitur. Unde nō dicit ꝙ ſpūs nō ſit a filio. ſed dicit nōdicimus a filio. qꝛ greci nō ꝯfitebātur. nec tn̄ negabāt.ſed modo eoꝝ maledicta ꝓgenies addidit ad paternaꝫdemētiam. ⁊ dicit ꝙ nō ꝓcedit a filio niſi tēporaliter. etideo tanqͣꝫ hereticos ⁊ ſciſmaticos romana damnat eoſeccleſia.QueſtioUtꝝ ſꝑūs ſcūs ꝓcedat a pr̄e ⁊ filio inqͣꝫtum ſunt vnuꝫ.aut inqͣntū differētes. ⁊ qd̓ inqͣꝫtū vnū. videt̉ ꝑ anſel. īli. de ꝓceſſ. ſſ. Nullus intellectus capit ſſ. eſſe patris etfilij ẜm ꝙ alter eſt pr̄. alter filius. ſed ẜm ꝙ vterqꝫ ē ideꝫdeus. Itē oſtenditur rōe ſic. vnitas effectus ē ab vnitate actus. ⁊ vnitas actus ab vnitate potentie vel ſubiecti. ergo cum vna ſit ꝑſona ꝓducta a patre et filio. crgo ꝑ vnum actū ꝓducitur ⁊ ꝑ vnam potentiā. ergo ſꝑrant inqͣꝫtum ſūt vnum. Itē quod eſt a duobꝰ inqͣꝫtūduo. aut eſt inſufficienter a quolibꝫ aut ab altero ſuperflue. ſꝫ ſpūſſcūs a nulla ꝑſona eſt inſufficienter nec ſuꝑflue. qꝛ neutꝝ ꝯuenit nature ꝑfecte. gͦ. ⁊c̄. Iteꝫ qd̓ eſta duobꝰ inqͣꝫtum duo ē compoſitum. ſi ſubſtātialiter ēab illis. qꝛ a duobꝰ inqͣꝫtū duo ꝓcedit vnum. ⁊ ita oportet ꝙ illud vnum habeat differetiam. ſꝫ .ſſ. nō ē compoſitus gͦ. ⁊c̄. Itē nihil vnū ꝓcedit a duobꝰ ſimilibus īnatura qͣntū duo. niſi alter ſit ſic̄ pͥncipiū actiuū. alterſicut principiū paſſiuū. ſiue alter vt pater. alter vt mater. ſed hoc nō eſt in diuinis. ergo ⁊c̄. Cōtra. qͥ procedit a duobꝰ ita ꝙ ab vno principalius qͣꝫ ab alio. procedit inqͣntū ſūt duo. ſed ſpūſſanctus pͥncipaliter proce-

dit a pr̄e. ſicut dicit Augꝰ. ⁊ habet̉ in ſequēti diſt. gͦ. ⁊cͣ.Itē Qui ꝓcedit a duobꝰ inqͣꝫtum ſūt diſtincti. procedit a duobꝰ inqͣꝫtum ſūt duo. ſꝫ nexus nō eſt niſi diſtinctoꝝ. ergo qͥ ꝓcedit vt nexus ꝓcedit ab eis vt a diſtinctis. et ita vt a differētibus. Iteꝫ ab vnitate ſubiectī ēvnitas actus. ſꝫ pr̄ ⁊ filiꝰ ſūt duo. gͦ ſpirāt duplici ſpiratōe. gͦ ſpiratur. ſſ. ab eis inqͣntū ſūt duo. gͦ. ⁊c̄. Iteꝫ ſiſpirāt .ſſ. inqͣꝫtum ſūt vnū. aut inqͣntum ſūt vnū ī ſub̓aaut in notōne. aut in ꝑſona. Si inqͣntum ſūt vnū ī ſubſtantia. gͦ cū ſpirituſſanctꝰ ſit idē in ſubſtātia .ſſ. ꝓcedita ſe. Si inqͣntum ſūt idē in notōne. hoc nihil eſt. qꝛ nōideo ſpirāt qꝛ ſūt ſpiratores ſꝫ ecōuerſo Nec inqͣntū ſūtvnū ī ꝑſona. qꝛ in ꝑſona nō vniūtur. ℟º. dd̓m ꝙ ſꝑrituſſanctꝰ ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio inꝗͣntum ſūt vnū ī fecunditate volūtatis. Una aūt eſt ī patre ⁊ filio voluntas.qꝛ pr̄ ⁊ filiꝰ ſūt vna ſb̓a. ſi gͦ ē in eis volūtatꝭ ſecūditasvna ē fecūditas ī eis. Uolūtatꝭ āt fecūditas ē ī pr̄e et filio. qꝛ vterqꝫ deus īproceſſibilis. Sicut eī ſuꝑius dcm̄fuit de numero ꝑſonarū. ⁊ infra melius patebit cū aget̉de innaſcibilitate. que idē eſt in patre qd̓ pͥmitas. ⁊ primū ⁊ pͥncipium. ſicut idē ratō pͥmitatis eſt. ⁊ rō pͥncipiādi ſiue fecūditatis. Qm̄ ergo pr̄ prior eſt ī om̄i emanation .ſ. ꝓceſſione ⁊ generatōe. qꝛ nec generat̉ nec ꝓcedithinc eſt ꝙ vtroqꝫ mō ē principium Quia vero filius pͥorē emanatione ꝓceſſionis nō generatōnis. qꝛ generatur. tamē ē inſpirabilis. hinc eſt ꝙ eſt pͥnciptum ſpirandi non generādi. Quia ꝟo .ſſ. neutro modo ſe habꝫ. neutro modo ē pͥncipium. Inde ē gͦ. ꝙ qͣꝫuis .ſſ. a duobus ꝓcedat. qꝛ tn̄ ꝓcedit nō vt ſūt dr̄ntes. ſꝫ vt ē in eis vna fecūditas volūtatis. patet ꝙ .ſſ. ꝓcedit ab eis inqͣntū ſūtvnū. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ pͥncipalit̓ ꝓcedit a patreDd̓m ꝙ pͥncipalit̓ p̄t dici dupliciter. aut reſpectu ſecūdarij. ⁊ ſic imꝑtat ordinē pͥoris ⁊ poſterioris. ⁊ ſic ponitdiuerſitatē. ⁊ hoc mō nō accipitur hic. Alio modo vtprincipalitas dicit qͥndā auctoritatem. ſicut pr̄ dicit̉oꝑari ꝑ filiū. vnde vna creatura ꝓducitur a patre ꝑ filium inqͣꝫtum ſunt vnum. ⁊ ſic intelligendum ē in propoſito. Ad illud quod obijcitur ꝙ nexus ꝓcedit a pluribus. ⁊c̄. Dd̓m ꝙ ratio nexus incipit a diſtinctōne. ettendit ſiue ꝓcedit in vnitatem. Unde vltima ⁊ completiua ratio eſt vnitas. Licet ergo nexus ſit duoꝝ ⁊ a duobus. ſi ē ꝑfectus nexus. ē ab eis inqͣntum ſūt vnum.inqͣntū ſūt plures. Ad illud quod obijcit̉ ꝙ ab vnitate ſubiecti eſt vnitas actus ⁊ a pluralitate pluralitaſDicēdū ꝙ iſtud nō habet inſtantiam ſcd̓m modū loquēdi. qꝛ ſi duo ſūt termini copulati. actꝰ numeratꝰ dꝫ eisreddi. ſꝫ ẜm rem diſtinguendum ē. quia ſubiectuꝫ dicit̉dupliciter. aut ꝑ ſe ⁊ primo. aut non primo. ⁊ illud veꝝeſt de ſubiecto ꝑ ſe ⁊ primo. non de alio. ⁊ ſic accipiendopater ⁊ filius nō ſunt vnum principiū ſeu primū ſubieiectum ſpiratōnis. qꝛ non ſpirant ſcd̓m ꝙ pater ⁊ filiꝰ.ſed ſcd̓m ꝙ in eis eſt vna fecūditas voluntatis. ⁊ ita inqͣntum vnum. Uel al̓r dicendū ꝙ eſt loqui de actu. vtactus vel origo. ⁊ de actu vt ē accidens. Si loquamurde actu vt ē accn̄s. de neceſſitate numeratur ad numeꝫſubiecti. qꝛ nō eſt vnū accidens in duobꝰ ſubiectis. Siaūt loquamur de actu vt eſt actus. ſic comꝑatur ad ſubiectum vt ad principium. ⁊ ſic non numerat̉ ad numeꝝſubiecti ẜm ꝙ ſubiectum. ſꝫ ẜm ꝙ pͥncipium. Quoniaꝫergo in diuinis ſpiratio non ē accidens ſed productiovel relatio. ideo ſequitur vnitatē ſubiecti vt eſt pͥncipium. quare pater ⁊ filius qͣmuis due ſint ꝑſone. tn̄ ſuntprincipium vnū. qꝛ ꝑ eandem virtutem ſpirant. iō actꝰnon numeratur in illis. ideo ſpirant vna ſpiratōne qͣm̄

16

17

20

18

21

19

22

23