Di.L

ſpiritus ſanctus nō eſt a filio nec ecōuerſo. nec eſt perfecta vnio. gͦ nec ſūma nec ꝑfecta beatitudo. Item ꝑfectiorē exp̄ſſio qn̄ generās cōicat genito nō tm̄ ſub̓amſꝫ etiā actum qͥ nature geniti nō repugnat. ſꝫ actus ſpirādi nō repugnat filio. qꝛ nulluꝫ ex hoc incōueniēs ſeqͥt̉ſi ſpiret. gͦ ſi pr̄ hūc actū ei nō cōicat. filius nō eſt ꝑfectaimago. Itē. hocip̄m oſtenditur auc̄tibꝰ. Et pͥmo auctoritate apl̓i Gal̓. iiij. Miſitd̓s ſpūm filij ſui. ⁊c̄. ergocū pr̄ nō mittat ſpūm niſi filij. idēe ſpūs pr̄is ⁊ filij. ſeceius eſt ſpūs a qͦ ꝓcedit. gͦ ſpūs ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio. Sidicas ꝙ nō ſeqͥtur. qꝛ nō dicit̉ filij. qꝛ ꝓcedit a filio. ſedqꝛ eſt ī filio. gͦ cadē rōe cū filiꝰ ſit in ſpūſcō. pōt dici filiꝰſ.ſ. Itē Ioh̓. xv. Quē ego mittā vobis ſpūm ꝟitatisEx hͦ arguit̉ fic. Nullus mittit aliū niſi habeat auc̄temſupra illu. nullus aūt habet auctoritatē ſupra aliuꝫ niſialiqͥd tribuat ei. ſꝫ nll̓a ꝑſona tribuit niſi ab ip̄a ꝓcedatgͦ a pͥmo .ſſ. ꝓcedit a filio Si dicas ꝙ a filio mittitur extꝑe ⁊ ex tꝑe ꝓcedit. Cōtra. Filiꝰ nō ideo hꝫ auc̄tem quiamittit. ſꝫ ideo mittit. qꝛ hꝫ auc̄tem. ergo ante habet auctoritatē qͣꝫ mittat tꝑaliter. gͦ anteqͣꝫ mittat tꝑalit̓. ncc̄eeſt ſpūm ſcm̄ ꝓcedere a filio. gͦ. ⁊c̄. Itē Ioh̓. xvj. Ille meclarificabit. qꝛ de meo accipiet. Ex quo arguit̉ ſic. Quiſqͥs eſt om̄e qd̓ habet. eſt om qd̓ accipit. ſꝫ ſpūſſanctꝰ cūſit d̓s ſūme ſimplex. eſt om̄e qd̓ habet. gͦ om̄e qd̓ accipitgͦ ſi accipit aliqͥd ab aliquo accipit eſſe. ſed a quo accipit eſſe ab illo ꝓcedit. gͦ ſi aliqͥd accipit a filio ꝓceditafilio. Si dicas ꝙ acciꝑe illd̓ ē tꝑaliter. Tūc obijcit̉ ex hͦqꝛ om̄e qd̓ tꝑalit̓ accipit aliqͥd ab aliquo mutat̉. ⁊c̄.℟º. dd̓m ꝙ ſicut on̄ſū eſt aucͣtibꝰ ⁊ rōnibꝰ fidei. veritasseſt ꝙ ſpūſſanctꝰ ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio. Ad intelligentiam aūt ꝯtrouerſie latinoꝝ ⁊ grecoꝝ ⁊ originē eius. notandū eſt ꝙ circa ꝓceſſionē ſpūſſācti de filio eſt duo cōſiderare .ſ. articuli cognitionē. ⁊ eiuſdē cogniti ꝓfeſſionem. In primo tota eſt drn̄ia. In ſcd̓o cōtrouerſia Cognitio aūt huius articuli fūdamentū habet a ſcripturaꝓfectū vel incremētū a rōe. ſꝫ ꝯſeruatōnem a reuelatōeIn ſcpͥture auc̄te greci ⁊ latini ꝯueniūt. q̄ dicit ſpm̄ſcm̄eſſe filij ⁊ mitti a filio. ſed in rōe ⁊ reuelatōne differunt.In rōne qͥdem intelligēdi. Nā cū ſcpͥtura dicat ſpiritūſcm̄ ꝓcedere. greci ad intelligēdū vſi ſūt alio modo ſil̓i7tudine ꝓceſſionis. alio mō latini. Nā cum ꝓceſſio dicatur in creaturis motus localis ab vno ī alium. ⁊ dicat̉motus cauſalis vnius ex alio. greci intellexerūt ꝓceſſionē pͥmo modo ab vno ī aliū. latini ꝟo ſcd̓o mō. ⁊ in hͦmelius intellexerūt latini qͣꝫ greci. qꝛ comꝑauerūt ꝓceſſionē ternā ꝓceſſioni magis ſpūali. ⁊ iō magis ſimili cōparauerūt ⁊ ſic melius. Similit̓ ſcpͥtura dicit ſpūmſāctū ꝑ ſpirationē ꝓcedere. Sꝫ cū duplex ſit ſpiratio. ſcꝫflatus exterioris. ⁊ amoris int̓ioris. greci comꝑant ſpiritū ſpiratōni flatus ext̓ioris. ſꝫ latini ſpiratōni interioris amoris. ⁊ ideo latini meliꝰ. qꝛ ſpūaliori ⁊ ſimiliori ſimilitudini aptauerūt Similit̓ cū ſcpͥtura dicat .ſ .ſ. ꝓcedere vt nexū ⁊ coīonem. Et duplex poſſit eē nexus. velſicut mediū iungens alteri. vel ſicut extremū in qͦ cōiungūtur. greci comꝑauerūt primo modo. latini ſcdo modo. ⁊ ideo ſpiritualiori ⁊ ſimiliori. qꝛ ille nexꝰ magis hꝫſimilitudinē ꝑſone. qꝛ gͦ drn̄iam habuerūt in rōne. ⁊ latini ſpūaliꝰ ⁊ cōuenietiꝰ comꝑauerūt. iō ex rōe ſua ſunteleuati. ⁊ ꝑ hͦ ad intelligētiā ſcpͥture diſpoſiti. ⁊ id̓o manifeſta reuelatōe edocti ſūt de ſpūſſcī ꝓceſſiōe. Grecivero qꝛ ſimilitudines differētes ⁊ minꝰ ꝓprias aꝑtabant.ideo ſūt ſua rōne dep̄ſſi. ⁊ nō valentes intelligere ſpūma verbo ꝓcedere. nec in aliū ab eterno ꝓcedere. artauerūt ſcpͥturam ad intelligendum de ꝓceſſione tꝑali. ⁊ id̓o

iiam reuelatōnis clauſerūt. Hec eſt gͦ ratio diuerſitatis in huius articuli cognitōne. Cōtrouerſia ꝟo venit ex huiꝰ articuli ꝓfeſſiōe. Profeſſio ꝟo articuli venitab eccleſia latinoꝝ ex triplici cauſa. vicꝫ ex fidei veritate. ex ꝑiculi neceſſitate. ex eccleſie auctoritate. Fides dictabath̓. ⁊ periculi neceſſitas īminebat. ne forte aliquihoc negarēt. in qd̓ ꝑiculū inciderūt greci. ⁊ eccleſie autoritas aderat. ⁊ iō ſine mora expͥmi debebat. Regatioꝟo huiꝰ articuli venit ex triplici cā .ſ. ex ignorātia. ex ſuꝑbia. ⁊ ꝑtinacia. Ex ignorātia. qꝛ nec ſcpͥturā intellexerūt. nec habuerūt cōgruam rōnem. nec aꝑtam reuelatōnem. Ex ſuꝑbia. quia cū reputarēt ſe ſciolos. ⁊ vocatinō fuerunt. noluerūt ꝓfiteri qd̓ non erat ꝑ eos inuētuꝫEx ꝑtinacia ne cōuincerent̉ ⁊ irrationabilit̓ moueri viderent̉. inuenerūt ꝓ ſe rōnes contra ꝟitatem. ⁊ ideo ſuāſententiam defendere auſi ſunt. ⁊ auc̄ti eccleſie romaneobuiare. ⁊ ideo facti ſunt heretici. quia negant fidei veritatē. Et ſciſmatici. qꝛ receſſer̄t ab eccleſie vnitate. Sꝫqꝛ mos eſt hereticoꝝ ⁊ ſciſmaticoꝝ cū ſe nō poſſunt rationibꝰ cōmunire aduerſam ꝑtem accuſare. id̓o nos accuſant ⁊ redarguunt tanqͣꝫ curioſos et tanqͣꝫ excōicatoſ⁊ ſciſmaticos. Curioſos. quia ſine huius articuli ꝓfeſſione ſalus erat. quare ergo intromiſerunt ſe latini hocꝑqͥrere qd̓ nō fuit neceſſarium ſꝫ ad hoc patet reſponſio. quia oportunū fuit ꝓpter periculum quod ip̄i inciderūt. Similiter dicunt nos excommunicatos. quiaſimbola corrumpimus in qͥbꝰ ꝑ ſanctos pr̄es ſub excōmunicationis pena hoc erat prohibitum. Et ad hͦ patet reſponſio ꝑ p̄dicta. quia nō corrumpimus ſed ꝑficimus. nec ſententia lata eſt ꝯtra ꝑficiētes. ſed ꝯͣ corrumpētes. Uel pōt dici ſicut dicit Anſel. ꝙ nouuꝫ edidimꝰqd̓ qͥdē facere potuimꝰ. qꝛ romana eccleſia plenitudinēpoteſtatis a petro apl̓oꝝ pͥncipe acceꝑat. in quā nullapatrum ſententia nec interdictum ponere. nec artarepotuit. nec ei p̄iudicare. nec ligare eam ad aliquid. Similiter dicūt nos ſciſmaticos. qꝛ a nobis incipit diuiſio. Cum em̄ hoc vellemus aſſerere. noluimus eos vocare. Et ad hoc reſponderi poteſt ꝓ latinis. ꝙ eos vocare non fuit oportunum. qꝛ eccleſia ſine eis hoc poterat. ⁊ quia erat laborioſum ꝓpter diſtantiaꝫ. erat infructuoſū ꝓpter inſipientiā. qꝛiam nō erat in grecis ſapientia tanta ſicut fuerat. immo ad latinos tranſierat.Erat nihilominus ꝑiculoſum. qꝛ quod ꝓ certo habendum erat. periculum erat ducere in dubium. et ſic patꝫꝙ friuole ſunt eoꝝ accuſatōnes. Ad rōnes aūt intellectis que dicta ſunt facile eſt reſpondere. Ad illudergo quod obijcit̉ ꝙ ꝓceſſio eſt ab vno in alium. Dicendū ꝙ verū eſt de ꝓceſſiōe locali. ſed nō eſt verum de ꝓceſſione cauſali. ſicut infra melius patebit. cum ꝓcederein alium eſt dupliciter. aut qꝛ in aliū tendit ſicut ob̓m.⁊ ſic ſpūſſanctus ē amor quo filius amat pr̄em. ſic̄ ecōuerſo. Si aūt dicatur ſic ꝓcedere in aliqueꝫ vt ab eo recipiatur om̄ino ſtultus eſt intellectus Eſt em̄ dicere ꝙamor qui eſt ſpūſſanctꝰ oriat̉ a pr̄e ⁊ ſubſiſtat ī filio. ſic̄riuus orit̉ a fonte ⁊ reqͥeſcit ī lacu ꝓfundo. Ad illudqd̓ ob̓r de ſpiratōne ꝙ p̄cedit ꝟbū. Dd̓m ꝙ veꝝ eſt de exteriori verbo ⁊ non de interiori. ⁊ ideo nō eſt ſimile.Ad illd̓ qd̓ obijcitur de nexu. Dd̓m ꝙ nexus nō habet rationem medij. ſed rationē tercij. qꝫqͣꝫ aliqui voluerunt dicere ꝙ locum tenet et medij ⁊ tercij. et voluerūtiſti ſuſtinere opinionem grecoꝝ et latinorum. et diſtinguunt duplice modū ꝓcedendi .ſ. in alium. ⁊ ſic ꝓcedit.a patre. vel ab alio. et ſic ꝓcedit a patre et filio. Et iſtd̓eſt exufflandum hodie. quia non habet intellcm̄ ſan-

io

Ii

j

13

9

14

15