DiſtinctioVI

Sed ꝯtra hoc opponit̉ ſic. Uolūtas dei eſt natura ſiue eſſentia dei. qꝛ nō eſt aliud deo eſſealiud velle. ⁊ ideo ſicut vna ēeſſentia triū ꝑſonaꝝ. ita ⁊ vnavolūtas. Si gͦ deꝰ natura deeſt. ⁊ volūtate deus ē. ⁊ ſi verbū dei natura filiꝰ dei eſt. ⁊ volūtate filiꝰ dei ē. hoc aūt faciled̓ eſt refellere.ᵈ Nam et p̄ſciētiadei ſiue ſcīa qua ſcit vel p̄ſcitbona et mala. diuīa natura ſiue eſſēt ia eſt. ⁊ p̄d̓ſtinatio ſiuevolūtas eiꝰ eadē diuina eſſentia ē. nec eſt aliud deo ſcire etvelle qͣꝫ eſſe. ⁊ cū ſit vnū ⁊ ideꝫſcīa dei vel volūtas. nō tn̄ dicitur de volūtate quicqͥd dr̄ deſciētia. ⁊ ecōuerſo. nec oīa illaſua volūtate deꝰ vult. que ſuaſciētia ſcit. cū ſua ſcīa nouerittā bona qͣꝫ mala. volūtate aūtnō velit niſi bona. Scīa quippe dei ⁊ p̄ſciētia de bonis eſt ⁊malis. volūtas ꝟo ⁊ p̄deſtinatio de bonis eſt tm̄. et tn̄ vnuꝫet idē in deo eſt ſcīa ⁊ volūtas

rare conſilio ⁊cͣ.Ur̄ em̄ ꝯͣdicere.Dam̄. dicēti. qͥain deo nō eſt ꝯſiliū. qꝛ cōſiliū eſtignorātis nature. ℟º. dd̓. ꝙ conſilium dr̄ dupl̓r.Uno mō d̓r cōſulere acciꝑe cōſilium. ⁊ ſic d̓t ignorantiaꝫ. ⁊ ſil̓iteꝯſiliū dictū ad hͦAlio mō cōſulere d̓r dare ꝯſiliū⁊ hͦ mō dicit ſciētiam ⁊ pōt tranſferri ad diuina.Ocus em̄ nullomō accipit cōſilium aliūde. Und̓notandū ꝙ in cōſilio duo ſunt.Eſt ibi cognitiorei occulte. et eſibi diſpoſitō fuma. qm̄ ergo ī d̓oeſt veriſſima cognitio occultorū⁊ inuariabilitasideo recte in ip̄odicit̉ eſſe ꝯſiliuꝫvn̄ Grego. deusmutat ſententiāſed non ꝯſilium¶ Deuidentiā huius ꝑtis tria principaliter querūtur. Primo querit̉ vtꝝ generatio filij ſit ẜm conditionem neceſſitatis. Secūdo vtrum ſit ẜm rationem voluntatis. Tertio vtrū ẜm conditionem exemplaritatis.Queſtio. jͣ.Ꝙ generatio ſit ẜm cōditionem neceſſitatis ſic oſtenditur. Fecundior ⁊ actualior eſt natura in patre ad producendum filium. qͣꝫ ſit in luce ad ꝓducendum radium. ſꝫlucem neceſſe eſt radium ꝓducere ita ꝙ productio in ip̄aeſt ẜm cōditionem neceſſitatis. ergo multo fortius in patre reſpectu filij. Itē omne quod emanat ab alio. emanat ẜm cōditionem neceſſitatis aut cōtingentis. ergo etfilius emanat altero iſtorum duorum modorum. Sꝫ nōẜm cōditionem contingētie. quia tunc contingēs eſſet filium generari. ergo ⁊cͣ. Item ab omnipotēte detrahere maximum poſſe eſt impoſſibile. ſed deus pater eſt omnipotēs: cuius maximum poſſe eſt generare filiuꝫ. ergodetrahere ei poſſe generare filium eſt impoſſibile. Sedin eternis potentia eſt cōiuncta actui. ergo pari rationeimpoſſibile eſt auferre actum generatōis. ergo impoſſibile eſt nō generare. ſed impoſſibile nō eſſe et neceſſe eſſecōuertuntur. ergo neceſſe eſt generare. Contra. Auguſti. ad Oroſium ⁊ magiſter dicit in littera. Nec volūtate nec neceſſitate genuit pater filium. qꝛ neceſſitas indeo nō eſt. ideo ⁊cͣ Item hylarius in libro de ſyno. Nōnaturali neceſſitate ductus pater genuit filium. ergo nō

filium natura. nō voluntate. ⁊ eſſe deus naturacnon volūtateRedit ad explanationem prime ſolutionisvidelicꝫ qualiter intelligēda ſint illa verba. pater nec nolens nec volēs deus eſt. nec volensīſꝫnec nolens genuit filium.djPredicta tamen verba quibus prudēter dictū peſt. ꝙ deus pater nec volens nec nolens eſt de aus. nec nolēs nec volens genuit filium. ſiue vo tluntate ſiue neceſſitate. ex tali ſenſu vident̉ ac cͦcipienda. vt voluntatē precedentem vel accedentē intelligamus. qualiter eunomius intelliˡ7gebat. Non em̄ ipſe deus eſt voluntate p̄cedēti vel efficiēti. vel volens priuſqͣꝫ deus. nec vo­ pͣlūtare precedente vel accedente genuit filiuꝫ nnec prius volens qͣꝫ generās genuit filium. nec cpriꝰ generās qͣꝫ volēs genuit filiū. volēs tn̄ ge­ fꝰrenuit. ſicut potēs genuit. et bonꝰ genuit filiū. et.ſapiēs genuit. et hmōi. Si em̄ pater ſapiens et qbonꝰ dicit̉ genuiſſe filiū. cur nō ⁊ volens? Cuꝫ gͦita ſit deo idē eſſe volentē qd̓ eſt eſſe deū ſic̄ idēeſt eſſe ſapientē qd̓ eſt eſſe deū. Dicamꝰ gͦ qꝛ pr̄ſic̄ ſapiēs. ita volēs genuit filiū. ẜ nō volūtate p̄cedente vl̓ accedēte. Quem ſenſum aꝑit Aug.et ꝯfirmat ita dicens ſuꝑ epiſtolam ad Epheẜ.De filio dei .i. dn̄o nr̄o iheſu chriſto ſcriptum ēqꝛ cuꝫ pr̄e ſemꝑ fuit. ⁊ nunqͣꝫ eū vt eēt pat̓na voas p̄ceſſit. Et ille quidē natura filius eſt.fuit ibi neceſſitas naturalis. nec neceſſitas alia vt vidtur. ergo ⁊cͣ. Item nobilius producens eſt illud quoddominatur ſue actioni qͣꝫ quod ſubiacet. ſed agēs ẜm rationem neceſſitatis ſubiacet actioni. qꝛ velit nolit oportet ipſum facere. ergo ſimpliciter pater qui eſt nobiliſſimum agens. nobiliſſimo modo ꝓducit filium. nō igiturẜm cōdictionem neceſſitatis. Itē hoc idem poteſt oſtēdi ſic: Quod gratis datur nō de neceſſitate datur. Sedrichar. dicit ꝙ in patre eſt amor gratuitus. quo dat eſſefilio et ſpirituiſancto. ſi ergo gratis dat. nō dat neceſſaens ex principio diſconueniente. Quedam ex principiodeficientee Quedam ex principio conueniēte et ſufficiēte. Illa autem que ꝓuenit ex principio diſcōueniente eſtduplex Aut em̄ eſt ex ipſo mouente contra naturam ethec eſt neceſſitas violentie. Aut contra volūtatem. et ēneceſſitas coactōnis. ⁊ de illis duobus modis querit hereticus qui ſūt valde vſitati. Ila ſimiliter que eſt ex pͥncipio deficiente eſt duplex. Aut em̄ eſt reſpectu eiꝰ quores eſt nata compleri. et hec eſt indigentie neceſſitas. vtcibi et potus. ⁊ de hac dicitur. jͣ. Iohan. iij. Qui videritfratrem ſuum neceſſe habere ⁊cͣ. Aut reſpectu eiꝰ quodincurrit ex ipſo defectu. ⁊ hec eſt neceſſitas ineuitabilitatis. qualis eſt in morte ⁊ in primis motibus. hanc necelſitatem in currit homo ex carentia originalis iuſticie. p̄sDe neceſſitatibus meis erue me. Tercia eſt ſimiliter du-

Hylariꝰ inli. d̓ ſynodiſEos qui dicūt de nō extantibꝰ eſſefiliū dei. ſil̓iter qͥ dicūtꝙ neqꝫ cōſilio neqꝫ volūtate pr̄ genuerit filiūanathematizat ſctā eccleſia. Iteꝫſi qͥs nolente pr̄e dicatnatū filiumanathemnaſit. Nō em̄nolentē pr̄ecōa ctus pater. vl̓ naturali neceſſiate ductuſcum nollet.genuit filiūſed mox vtvoluit. ſinetꝑe ⁊ imꝑaſſibilit̓ ex ſevnigenituꝫmon ſtraCt.

4