LiberPrimus

accipiēda ſint p̄dicta ꝟba ⁊ hisſil̓ia. ſcꝫ cū d̓r ſub̓a de ſub̓a. velſubſtantia genuit ſub̓am.Adduc̄ aucͣtes hylarij ꝯtra p̄dictas expoſitiones in qͥbꝰ notat̉ exp̄ſſior cōtrarietas. hHuic vero etiā cōtrariū videtur. qd̓ hilarius ait in. iiij. lib̓.d̓ de trinita.ᵈ Nihil inqͥt niſi natum habet filius: ⁊ geniti honoris admiratō in honore generantis eſt. Cū gͦ filiꝰ eēntiaꝫhabeat (tota em̄ ī eo ē diuinaeēntia) vr̄ ꝙ ip̄a diuina eēntianata ſit. Itē in. v. li. ait. Nariuitas dei nō pōt eā ex qua ꝓuecta eſt nō tenere naturā: necem̄ aliud qͣꝫ deus ſubſiſtit: qd̓non aliūde qͣꝫ de deo ſubſiſtitEcce hic dicit̉ natiuitateꝫ deiꝓfectā ex natura: ⁊ ita videt̉ex his verbis atqꝫ p̄dictis natura dei ⁊ genita ⁊ genuiſſe.Quod apertius dicit in li. ix.de trini. Nos inqͥt vnigenituꝫdeū in forma dei manentē. innatura dei manſiſſe ꝓfitemurnoc vnitatē forme ſeruilis innaturā diuine vnitatis refundimus: nec rurſuꝫ corꝑali inſinuatōne pr̄eꝫ in filio p̄dicamꝰSed ex eo eiuſdē generis genitā naturaꝫ naturaliter in ſegignētē habuiſſe natura: quein forma nature ſe gignentismanens: formam nature ⁊ infirmitatis corporalis accepitNon em̄ defecerat dei naturane eſſꝫ. ſꝫ ī ſe hūilitatē terrenenatiuitatꝭ (manēs ſibi deinatura) ſuſceperat. generis ſui poteſtatē ī habitu aſſumpte hūanitatis exercēs. Ecce hic aꝑte dic̄ ⁊ naturā genuiſſe: et naturā genitaꝫ: et naturā aſſumpſiſſe naturā: qd̓ a pleriſqꝫ negatur. Itē in eodē. Nūqͥd vnigenito deo contumelia eſt patrē ſibi innaſcibilē deū eē: cumex īnaſcibili deo natiuitas vnigeīta ī naͣꝫ vnigenitāſubſiſtat.Ecce. ⁊ h̓ dicit vnigenitā naͣꝫ.Autoritateſ p̄dctās explanatrn̄ſionē ſuā per hylarij verbaconfirmans.

Sed qꝛ hec verba ſane vult ītelligi ip̄e idē dicit. in. iiij. lib̓Intelligētia dictorū ex cauſiseſt aſſumēda dicēdi: qꝛ nō ſermoni res. ſꝫ rei eſt ſermo ſubiectus. Hec gͦ verba ita intelligi pn̄t. Nihil hꝫ filius: niſi natū .i. nihil hꝫ ẜm ꝙ deꝰ eſt: niſiqd̓ naſcendo accepit. ⁊ ip̄e naſcendo pr̄is in ſe ſubſiſtentemnaturā habuit. Unde idē hylarius addit in. v. li. Eādē naturā hꝫ genitꝰ quā ille qͥ genuit. ita tn̄ vt natꝰ nō ſit ille qͥ genuit. Nā quō erit pr̄ ip̄e cū genitus ſit. Sꝫ in his ip̄is ſubſiſtit ille qͥ genitꝰ ē in qͥbꝰ totusē ip̄e qͥ gͦ nuit. qꝛ nō ē aliundeqͥ genitꝰ eſt. ᵉ ⁊ iō nō refert̉ ad ealiud qd̓ ī vno ſubſiſtit ex vnoAt ſi in generatōe filijᶠ ⁊ natu frā ſuā: vt ita dicā: ſequit̉ indemutabil̓ deꝰ īdemutabilē deūgigneſ: nec naturā ſuā deſeritex indemutabili deo indemutabilis dei perfecta natiuitasSubſiſtētē gͦ in eo dei naturaintelligamꝰ: cū in deo deus inſit. Nec p̄ter euꝫ qͥ deꝰ ē quiſqͣꝫdeꝰ aliꝰ ſit: qꝛ ip̄e deꝰ ⁊ ī eo deNatura ergo dei patris veritas in deo filio eſſe docetur cūī eo deꝰ intelligit̉ eē qͥ deꝰ eſt.Eſt .n. vnꝰ ī vno: et vnꝰ ab vnoAdducit autoritates ex qͥbus pōt elici contrarietas. kDicit̉ qͦꝫ et frequēter in ſcpͥtura ſacͣ legit̉. pr̄ d̓ ſua ſub̓a genuiſſe filiuꝫ. Un̄ Aug. in li. de fidead petꝝ ait. Pater deꝰ de nullo genitꝰ deoᵍ ſemel de ſua na­ gtura ſine initio genuit filiū deūſibi equalē. ⁊ eadē qͣ ip̄a naͣliter-eternus ē diuinitate coeternū.Ecce h̓dicit Aug. filiū genitū.de naͣ pr̄is. Eſt aūt vna naͣ pr̄is⁊ filij ⁊ ſpūſſctī. Si gͦ de naͣ pr̄isgenitꝰ ē filiꝰ genitꝰ ē de naͣ filij⁊ ſpūſſctī. īmo d̓ naͣ triū ꝑſonaꝝIdē qͦꝫ Aug. in li. xv. de tri. dic̄xp̄m eē filiū ſub̓e pr̄is ⁊ de ſub̓apr̄is genitū tractās illud ꝟbuꝫapl̓i loq̄ntis d̓ deo pr̄e ſic. Quieruit nos de prāte tenebrarū⁊ trāſtulit ī regnūʰ filij charita h

ꝑſonas. Sed deus ē res vna qͣꝫtn̄ ad ſignificatum ſed pl̓es qͣꝫtum ad ſuppoſitū. Et iō ignorāter ioachim rep̄hendit magiſtꝝ⁊ quia cū eēt ſimplex nō ē reueritus magiſtrum.Et ſic iuſto deiiudicio dānatfuit libellus eiin lateranēſi cōcilio. ⁊ poſitiomgri approbatad Nihil niſinatum hꝫ filiusid eſt nihil hꝫ ẜꝙ deuſ ē niſi qd̓naſcēdo accepitQueritur circahoc. verba hylarij de hoc verboaccepit. vtrumdicat ſubſtantiāvel relationemSi ſubſtātiā gͦͦpater ſil̓r accepit. Si relatiōꝫcū eſſentiā acceperit filius. eſſentia ē acceptaergo eſſentiā refert̉. ℟º. dd̓m ꝙacciꝑe dicit duoſcꝫ habere ⁊ eſſeab alio. qͣꝫtuꝫ adhabere eēntiā. .ſqͣꝫtū ad hoc qd̓eſt eē ab alio reſpicit ꝑſona. vn̄ꝑ verbū accipiēdi ſignificaturꝙ eēntia habet̉ aꝑſōa q̄ ē ab alioEt iō non refert̉ ad aliud qd̓in vno ſubſiſtitex vno. hoc videtur falſū. qm̄ filiꝰ ſubſiſtit a patre nō refert̉ adſpm̄. ℟º. hoc p̄tintelligi dupliciter. Uno mōfilius non habꝫreſpectum niſiad vnā ꝑſonamet hoc intelligitinquātū filius.quia inquantuꝫſpirās eſt refer

tur ad alium. vlꝙ ꝑſona filij nihabet reſpectuꝫniſi ad vnā materiam. ⁊ hoc verum eſt. qꝛ filiꝰnon habet in ſeniſi naturā patris.At naturamſuam vt ita di cāſequit̉ indemūtabilis deus ⁊cͣContra. In diuinis non eſt pͥus nec poſteriuſ⁊ ita nec p̄cederenec ſequi. Si tidicas ꝙ ē ẜm rōnem in elligēdihoc nihil c̄. quiadeus gignens.nec ẜm rem. necẜm intellectumſequitur aliud.Nº. ꝙ hylariusimproprie loquitur. ⁊ ideo additdeterminatōemvt ita dicā. ⁊ tm̄vult dicere ſeqͥ.qͣntū inſcꝑabiliter cōicare ⁊ cōſonare. ⁊ ab illonon recedere. ethoc patet per ſequens.g Semel ⁊c̄.genuit filiū. Uidetur male dicere ſemel. Quiaſemel dicit vicifſitudinem. ſed īgn̄atione eternanulla cadit viciſſitudo gͦ. ⁊c̄. ℟dicēdū ꝙ ſemelpoteſt dicere vl̓nunc tēꝑis. velnūc eternitatis.Et ſi dicat nunctꝑis. cum tempꝰhabeat diuerſaⁱnunc. denotat īterciſionem. Siautemnun ceter.nitatis. ⁊ illudnunc per eſt. ⁊ ēinuariabile ⁊ vnum. ſemel dicūtomnimodam inuarietatem. perfectionem. ⁊ vnitatem.

Hylariꝰ.

Hylariꝰ

Hylariꝰ.

Axpoſttioneͣ ꝯfirmaꝑ ꝟba eluſdem.

Hylariꝰ.Ꝙ natura dei ī forma ſua manēs formānature. etfirmitatiscorporalisacceperit.

Coll̓. j.