DiſtinctioV

tis ſue Qd̓ dictū ē inqͥt filij charitatꝭ ſue. nihil aliud intelligat̉qͣꝫ filij ſui dilecti. qͣꝫ filij ſub̓e ſueCharitas qͥppe pr̄is q̄ in naͣ eiꝰ ēīeffabil̓r ſimplici. nihil ē alid̓ qͣꝫip̄a naͣ atqꝫ ſub̓a vt ſepe diximꝰ⁊ ſepe iterare non piget. ac ꝑ hͦfiliꝰ charitatꝭ eiꝰ nullꝰ aliꝰ ē. qͣꝫqͥ de ſub̓a eiꝰ ē genitꝰ. Ecce hicaꝑte dic̄ Aug. filiū eē genitū d̓ſub̓a pr̄is. ⁊ filiū ſub̓e pr̄is. Idēqͣꝫ Aug. in li. ij. ꝯtra hereticummaximinū ſub̓am dei genuiſſefiliū. ⁊ filiū genitū de ſub̓a pr̄isaſſerit dicēs. Carnalibꝰ cogitatiōibꝰ pleni ſub̓aꝫ dei de ſeip̄mgignere filiū nō putatꝭ niſi hocpatiat̉ qd̓ ſub̓a carnis patit̉ qn̄gignit. Erratꝭ nō ſciētes ſcpͥturas neqꝫ ꝟtutē dei Nullo eī mōveꝝ dei filiū cogitatꝭ. ſi eū natūeē d̓ ſub̓a pr̄is negatꝭ. Nōe ī iaꝫerat hoīs filiꝰ. ⁊ deo donāte factꝰ ē dei filiꝰ. ex deo natꝰ. gr̄a n̄naͣ. an forte. ⁊ ſi n̄ hoīs filiꝰ erattn̄ iā aliqͣ erat qͣliſcūqꝫ creatura⁊ ī dei filiū deo mutāte ꝯuerſaēSꝫ nihil hoꝝ ē. gͦ aūt de nihiloaut d̓ aliqͣ ſub̓a natꝰ eſt. Sꝫ necrederemꝰ vos putare d̓ nihiloeē dei filiū. affirmaſtis n̄ vos dicere d̓ nihilo eē dei filiū. de aliqͣſub̓a ē. Et ſi nō de ſub̓a pr̄is d̓q̄ ſit dicite. ſꝫ non īuenietꝭ. Iā gͦvnigenitū dei filiū ieſuꝫ xp̄m d̓pr̄is eē ſub̓a. nō vos nobiſcumpigeat ꝯfiteri. Idē ī eodē Utriqꝫ legimꝰ vt ſimꝰ ī ꝟo filio eiusieſu xp̄o Dicite qͦꝫ nob̓. vtꝝ iſteverꝰ d̓i filiꝰ ab eis qͥ gr̄a filij ſūtqͣdā ꝓpͥetate diſcretꝰ. de nullaſubſtantia ſit. an de aliqua. Nōdico inquis de nullo nec dicamde nihilo. ergo de aliqua ſubſtātia eſt. Quero de qua? ſi nōde pr̄is ſub̓a ē aliā q̄re. Si aliaꝫn̄ īuenis. pr̄is agͦſce ſub̓aꝫ. ⁊ˡ filiū cū pr̄e homouſion cōfitere.Idē in eodē Cōfiteor deū pr̄eꝫoīo īcorruptibiliter genuiſſe. ſꝫqd̓ ē ip̄e genuiſſe. Itē dico ꝙ ſe

pe dicendū ē. aut de aliqͣ ſub̓a ēnatꝰ dei filiꝰ. aut de nulla. Si d̓nulla. gͦ de nihilo qd̓ vos iā nōdicitꝭ. Si ꝟo de aliqͣ. nec tn̄ d̓ patris ſub̓a. nō eſt verꝰ filiꝰ. Si vero de pr̄is ſub̓a. vnius eiuſdēqꝫſub̓e ſunt pr̄ ⁊ filius. Uos aūtNec filiū de ſub̓a pr̄is genitumvultꝭ. ⁊ tn̄ eū nec ex nihilo. necex aliqͣ maͣ. ſꝫ ex pr̄e eē ꝯceditisnec videtis qͣꝫ neceſſe ſit vt quinō ex nihilo. nec ex aliqua aliare ſꝫ ex deo. niſi ex dei ſub̓a eſſenō poſſit. ⁊ hͦ eē qd̓ deꝰ ē de quoeſt .i. deꝰ de deo natꝰ ē. qꝛ n̄ aliꝰpͥus fuit. ſꝫ naͣ coeterna de deo ēAperit ex qͦ ſenſu accipiēdaſint adducte autoritates.His ꝟbis p̄miſſis innui videtur ꝙ dīna ſub̓a filiū genuerit.⁊ ꝙ filiꝰ ſit genitꝰ de ſub̓a pr̄is.⁊ ꝙ dē deo ē natura coeterna.⁊ ꝙ pr̄ id qd̓ ip̄e eſt genuit. Idaūt qd̓ ip̄e eſt. diuina eēntia eſtet ita putari pōt dininā eēntiaꝫgenuiſſe Uehemēter mouentnos hec verba. q̄ quō intelligeda ſint. mallē magꝭ ab alijs audire qͣꝫ tradere. Ut tn̄ ſine p̄iudicio atqꝫ temeritate loqͣr. ex hͦſenſu dicta pn̄t accipi. Naturacoeterna de deo eſt .i. filius cōeternus pr̄i de pr̄e ē. ita ꝙ eſt eadem cū conaͣ vel eiuſdē natureQuē ſenſū ꝯfirmat Aug. ibidēſubijciēs. ⁊ qd̓ dixerat qͣſi explanās. Dicto em̄ naͣ coeterna eſtde deo: addidit. Nō eſt aliud filius qͣꝫ illud de qͦ ē .i. vniꝰ eiuſdēqꝫ ſub̓s eſt. Deinde aꝑtiꝰ taleꝫintellectū ex p̄dictis ꝟbis forehabēdū aꝑit in eodē li. ꝯtra maximinū di. Trinitas hͦ vniꝰ eiuſdē ſub̓e ē. qꝛ nō de aliqͣ maͣ vl̓ denihilo ē filius. ſꝫ de qͦ eſt genitꝰ.Itēqꝫ ſpūſſctūs non de aliqͣ maͣvel de nihilo eſt. ſed inde ē vn̄ꝓcedit. His vtiqꝫ verbis aperte oſtendit ea ratione dici filium eſſe de ſubſtantia patris qͥeſt de patre genitꝰ. ita ꝙ ē eiuſ-

h Filij charitatis ſue. Querit̉ vtrū charitas accipiat̉ibi eſſentialiter. aut notōnalit̓. Si eēntialit̓. ergo xp̄s filius eſt eſſentie. qd̓ nō cōcedit̉. Si tu dicas. ꝙ eſt impropria locutō ⁊ eſt ſenſus. filius centie. id eſt qui eſt eſſentia. tunc nullusvidetur ſenſus.et pro nihilo additum. hoc qd̓ q̄charitatis. Etrurſus Augu.exponit filij charitatis. id eſt dilecti. ſꝫ pater diligit filiū ſpūfācto. ergo ⁊c̄. Spropter hoc dicas ꝙ tenet̉ notionaliter. tuncergo filius deeſt filius ſpūſſcti. quod oīno ēabſurdū. ℟º. ꝙpropter hoc dicunt aliqui ꝙ ille genitiuus. neproprie eēntialiter. nec proprionotionaliter .ſꝫmedio modo tenetur. id eſt appropriate. Lioem̄ charitas ſitoībus cōis etꝓpriū .ſ. .ſ. vno tn̄mō appropriatconuenit pri. qͥcharitaſ amor gͦtuitus eſt qui tm̄dat ⁊ nō accipit⁊ hoc ē in perſna pr̄is. ideo appropriat̉ patriAlio modo dci poteſt ꝙ charitas ibi tenetureēntialiter. ſicutdicit Auguꝰ. ꝙnihil aliud ē dicere filij charitatis. qͣꝫ filij ſubē.Sed genitiuusnon cōſtruitur īratiōe principijſed exvi declarationis eēntie. eeſt ſenſus. ⁊ filcharitatiſ .i. filchari. et filij ſutſtantie. vel etiaꝫnature. hoc ē filij cōſubſtantialis et naturalisi filium cum

patre homouſion confitere. Contra. quia cum filiusnaturalis partem ſubſtantie trahit a patre. partē a matre. in his inferioribus. in deo totam ſubſtantiam trahat a patre. videtur ꝙ pater non tantuꝫ deberet dici pater. ſed et materet multo fortiusmater. quia mater plus dat qͣꝫpater. Itemfilius dei vocatſe ſapientiaꝫ. etſapientiam queconcipit̉ et parturitur. Prouerbiorum. viij. ergo cum hoc ſit ꝓprium matris.videtur ꝙ paterproprius deberet dici mater.℟ª. dicendumꝙ nomen matrꝭnon tranſferturad diuina o Etvnam rar cueꝫaſſignat anẜheſmus in monlogio. quia principium maternuꝫprcexigit aliudprincipium prius. Ratio huiꝰeſt. quia matereſt principiumpaſſiuuꝫ. ⁊ om̄etale mouctur abalio. ergo anteipſum eſt principiuꝫ aliud. quoniam ergo principium generationiſ filij eſt pͥncipium. et eſt pure actuale. idconll̓o modo trāſfertur maternūprīcipiū. Trāſfertur tamen actus maternus.vt concipere etparturire ꝓ eoꝙ ibi agit vnumprincipium et h̓duo.

8

Mathei

j. Ioh̓. v

Auguſti.2

Auguſti.