DI.XXXVIII
Finis gͦ rectus atqꝫ ſup̄mꝰcdeus pater ē ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰnec hi tres ſunt tres fines. ſedvnus finis. qꝛ non tres dij. ſedvnus deus.Determīat de vnitate finisreſpectu bonaꝝ volūtatū. cSꝫquerit̉ vtrū oēs bone volūtates vnū tm̄ habeāt finem.De hoc augꝰ. in. xj. li. de tri. itaait. Alie atqꝫ alie volūtates ſuos ꝓprios fines hn̄t. qui tn̄ referunt̉ ad finē illiꝰ volūtatis qͣ volumꝰ beate viuere. ⁊ ad ea ꝑuenire vitā q̄ nō referat̉ ad aliudſꝫ amāti ꝑ ſeip̄am ſufficiat. quēadmodū volūtas vidēdi fineꝫhꝫ viſionē. ⁊ volūtas vidēdi feneſtrā. finē hꝫ feneſtre viſionēAltera ꝟo eſt voluntas ꝑ feneſtrā videndi trāſeūtes. cuiꝰ itēfinis eſt viſio trāſeuntiū. ad qͣꝛetiā p̄dicte referunt̉ volūtatesItē recte ſunt volūtates ⁊ omnes ſibimet religate. ſi bona ēilla ad quā cūcta referunt̉. Saūt praua ē. praue ſunt oēs. etiō rectaꝝ volūtatū ꝯnexio iterqd̓dā eſt aſcēdētiū ad beatitudineꝫ. qd̓ certis velut paſſibusagit̉. Prauaꝝ aūt ⁊ diſtortaruvoluntatū implicatio. vinculūeſt qͦ alligabit̉ qͥ hic agit vt ꝓiciat̉ ī tenebras exteriores. Hiautoritatū teſtimonijs euidetter monſtrat̉ plures in fidelibrectas eſſe volūtates. ꝓpriosac diuerſos fines hn̄tes. ⁊ tam̄vnū eundēqꝫ. qꝛ oēs referunt̉ad vnū qͥ eſt finis finiū. de quopaulo ante diximꝰ. ita econuerſo forte eſt in malis.Mouet ⁊ determinat dubium de duobꝰ finibus ꝯſtituendis.Uerū tn̄ huic ſententie quadictū eſt fideliū qͣſdam rectasvolūtates diuerſos fines ſortiri. ⁊ tn̄ ad vnū referri. videt̉ obuiare qd̓ alibi augꝰ. āmonet neſcꝫ nobis duos fines ꝯſtituamita inqͥens ī li. de ſer. do. in monte. Rō debemꝰ iō euangelizarevt māducemꝰ. ſꝫ iō maducare
vt euāgelizemus. vt cibꝰ nō ſitbonū qd̓ apperit̉. ſꝫ neceſſariuꝫqd̓ adijcit̉. vt illud īpleat̉ Querite primū regnū dei. ⁊ hec oīaadijcient̉ vobis. Nō dixit. pͥmūquerite regnū dei. ⁊ deinde q̄rite iſta qͣꝫuis ſint neceſſaria. ſait. hec oīa adijcient̉ vobis .i. hꝯſequent̉ ſi illa queratis. ne cūiſta q̄ritꝭ. illinc auertamini. autne duos fines ꝯſtituatis. vt ⁊ regnuꝫ ꝓpter ſe appetatis. ⁊ iſtaneceſſaria ꝓpter illud. Ergo ꝓpter regnū dei tm̄ debemꝰ oꝑri oīa. vel cū regno dei. nō ſolāmercedē corꝑalē meditari. Ecce hic aꝑte dicit ne duos finesnobis ꝯſtituamꝰ ſꝫ vnū tm̄ i. regnum dei. cū ſupra dixerit bonas volūtates alias ⁊ aliasprios habere fines. Hec aūſibi nō repugnare animaduertit. qͥ ꝟbis p̄miſſis ſimplici oculo diligēter intēdit. Qui em̄ dixit ne duos fines nobis ꝯſtituamus. ſꝫ oīa ꝓpter regnū dei faciamꝰ. ip̄e p̄miſit ꝙ debemꝰ maducare vt euāgeliſemꝰ. Cū aūhoc ita facimꝰ. actiōis illius finem euāgeliū ꝯſtituimꝰ. ſed ethunc finē ad regnuꝫ dei referimus. Māducamus em̄ ꝓptereuāgeliū. ⁊ māducamꝰ ⁊ euāgelizamus ꝓpter regnum dei. dios igit̉ fines nobis in māducādo ꝯſtituimꝰ. Sed iſta faciētesnunqͥd peccamꝰ: abſit. Nam etipſe ſic facere ſuadet ſi diligenter eius verba inſpiciamꝰ. Cuergo ait. ne duos fines nobisꝯſtituamꝰ. fines in diuerſa tendentes intelligi voluit .ſ. qͦꝝ alter ad alteꝝ nō referat̉. Ita etcū dicit ꝓpter regnū dei tm̄ oīagenda. nec cū ip̄o mercedē tēporalē meditādā. ita intelligēdum ē. vt nō meditemur apptendo cū regno mercedē tꝑalēita ꝙ nō ꝓpter regnū ſꝫ ꝓpterſe. vt .ſ. regnū ꝓpter ſe appetamus. ⁊ iſta ꝓpter illud. ſicut ip̄edocet. Si em̄ petimꝰ vitā eternam. petimꝰ etiā tꝑalia a deo. n̄ea petimꝰ ꝓpter vita eterna. n̄
e Finis gͦ rectꝰatqꝫ ſupremꝰ deus pater eſt ⁊c̄.Rōt ra. finis eſtres q̄ fruendū ēſed hij tres ſunttres res qͥbꝰ fruendū eſt. ſic̄ dicAugꝰ. in lib̓. deet doct̉. xp̄ia. gͦ ſūttres fines. I8 intētio finis d̓iti rigit̉ ꝑ fidē. ſꝫ fides ponit tresarticulos in credendo patreꝫ ⁊filiū ⁊ ſpm̄ ſctm̄gͦ pari rōne intetio intēdit in eūſtatuēs ſibi trefines. Querit̉qͣre nō ſit diueſitas finiū ſicutpluralitas artizculoꝝ. ℟º. dd̓mꝙ rōnis eſt diſtinguere. ⁊ voluntatis vnireRurſus ſic̄ dic̄Dam̄. ꝑſone diſtinguunt̉ rōn⁊ ꝯueniunt:natura. ẜm hͦintelligendū etꝙ noīa illa q̄ ſūcōia ad rē ⁊ rōeilla pn̄t plurificari. illa ꝟo queſunt realia plurificari nō pn̄tiō p̄t dici ꝙ pa⁊ filiꝰ ⁊ ſpirituſſctūs ſunt treres. nō tn̄ p̄t dici ꝙ ſint tres bonitates. Rurſus. qꝛ articudicit qd̓ ē ex ꝑterōnis. finis ꝟodicit qd̓ reſpivolūtatē. iō poſumꝰ dicere plures articulos .itn̄ poſſumꝰ dicere plures fineslicet em̄ ſint plures articl̓i. vnatn̄ eſt in eis veritas. qꝛ cū veritas cōplexā ẜmꝙ aliqͥd ponireducat̉ ad vertate incōplexa⁊ vna ſit ꝟitasincōplexa in pa
tre ⁊ filio ⁊ ſpūſancto ẜm ꝙ ſūtvna charitas ⁊vna veritas. illitres articuli ſuper vnā ꝟitateꝫrealem fundarihn̄t. Ad illud gͦqd̓ pͥmo obijcit̉ꝙ ſunt tres res.Dd̓m. ꝙ rō illanon valet. ſunttres res. gͦ. tresfines. qꝛ ꝓcedit̉a pluralitate ꝑſonali ad pluralitate eentialē. ⁊differēter accipit̉ res cuꝫ d̓r finis ē res. ⁊ cumdicit̉ tres ſuntres. Ad illd̓ qd̓obijcit̉ ꝙ fidesdiſtinguit. dd̓.ꝙ ex hͦ non ſeqͥt̉ꝙ intētio diſtinguat plures fines ſicut fidesplures articl̓osnaͣ cū intētio incharitate cōſumet̉. ⁊ charitatꝭſit vnire. plꝰ hꝫintentio rōnemvniēdi qͣꝫ rōneꝫdiſtinguēdi.d Sꝫ q̄riturvtrū intētio ⁊c̄Querit̉ h̓ de qͣſtion quā magiſter nō determinat in ꝑteꝫ alteram. vtrū ſcꝫ volūtas finis ⁊ eiꝰqd̓ eſt ad finemſint due volūtates aut vna.Nā ꝙ due ſintvidet̉ ꝑ hͦ ꝙ vnaˡleſt creati ⁊ aliaincreati. vna tēporalis. ⁊ aliaeterni. Ꝙ aūtvna ſit videt̉ ꝑhͦ ꝙ ibi eſt vnuꝫꝓpter alteꝝ. vbiaūt hͦ eſt. ibi tm̄vnū eſt. vt cū diligo vinū dulcenon diligo duoſꝫ vnū. ℟º. dd̓.ꝙ magiſter ponit hic duas reſponſiōes. necMmm
Math̓vj.
Ꝙ oēs bone voluntates vnū habent finē. ettn̄ q̄dā bone diuerſosfines ſortiūtur.
5
3
Oūdit̉ concordia p̄dictorum.
Qūo intelligēdū ſit illud. Ne duos fines nobis cōſtituamus
Lu. xij.