LiberSecundus
Determinat ꝙ ex ꝑte finisvenit rectitudo volūtatꝭ.Oſt predicta de voluntate eiuſqꝫfine diſſerendū eſt. Sciēdū era go ē ꝙª ex fine ſuo (vt ait aug.volūtas cognoſcit̉ vtruꝫ rectaan praua ſit. Finis āt bone volūtatis beatitudo ē. vita eterna. ip̄e deꝰ. Male ꝟo finis ē aliud .ſ. maledictio. vel aliqͥd alid̓in qͦ nō dꝫ volūtas qͥeſcere. Finem bonū inſinuat ꝓpheta dicens. Oīs ꝯſummatōis vidi finem ⁊cͣ. Charitas gͦ cuiꝰ latummādatū eſt. finis oīs ꝯſummationis eſt .i. oīs bone volūtatis⁊ actōis ad quā om̄e p̄ceptū referēdū eſt. Un̄ aug.ꝰ in enche.Oīa p̄cepta diuīa referunt̉ adcharitatē. De qua dicit apl̓us.ʰ Finis p̄cepti ē charitas de corde puro. ⁊ ꝯſciētia bona. et fidenō ficta. Oīs itaqꝫ p̄cepti finischaritas ē .i. ad charitatē refertur om̄e p̄ceptū. Qd̓ ꝟo ita fit.vel timore pene. vel aliqͣ intentione carnali vt nō referat̉ ad
charitatē q̄ eſt dilectio dei ⁊ ꝓximi. nōdū ſit quēadmodū oꝑtet fieri. qͣꝫuis fieri videatur.Tūc em̄ recte fiūt q̄ mādat de⁊ q̄ ꝯſilio monet. cū referūt̉ addilectionē dei ⁊ ꝓximi. His verbis aꝑte inſinuat̉ qͥs ſit rectusfinis volūtatis. ſiue actōis bone .ſ. charitas. q̄ ⁊ deꝰ eſt vt ſupͣon̄dimꝰ. Determinat qͥs ſitille finis on̄dens ꝙ deꝰ eſt finisoīs bone actōis. qꝛ charitas ē.nec tm̄ ſpūſſanctꝰ. ſed etiā xp̄s⁊ pater. nec hi ſunt tres finesſed vnꝰ.bQui gͦ charitatē ſibi ponit finem. deū ſibi ponit finē. vnde ⁊xp̄m finē legis ad iuſticiā dicitapl̓us eē om̄i credēti. Et rectedicit̉ xp̄s finis legis ad iuſticiāQuia vt ait augꝰ. in li. ſnīaruꝫꝓſperi. In xp̄o lex iuſticie nonꝯſumit̉ ſꝫ implet̉. Oīs em̄ ꝑfectio ex ip̄o ⁊ ī ip̄o ē. ⁊ vltra quēnō eſt qͦ ſpes ſe extēdat. Finisfideliū xp̄s ē. ad quē cū ꝑuenerit currentis intētio. no habetqͦ amplius poſſit venire. ſꝫ hꝫ idin qͦ debeat ꝑmanere.
a Ex fine ſuo ⁊c̄. Sꝫ ꝯtra. beatitudo eſt bonū nobisignotū. vn̄ hͦ eſt illud qd̓ necoculꝰ vidit. nec auris auduit ⁊c̄. gͦ ſi ꝑ ignotū nō poſſumꝰ aliud cognoſcere. videt̉ꝙ volūtas nō poſſit cogͦſci vtrū ſit bona vel praua ex illo fine. Itē certius ē nobis qd̓ eſt pn̄s nobiſip̄is qͣꝫ qd̓eſt abſens. ſi gͦ n̄cognoſcimꝰ preſentia ꝑ abſentia ſꝫ magis ecōuerſo. videt̉ ꝙ ꝑbeatitudineꝫ nōfiat cognitio bonitatis in volūtate. ℟o. dicēdū ꝙ cognitobeat itudīs duplex eſt. videlierin vl̓i. ⁊ ꝑticulari. Cognitio beatitudīs in vnuerſali oībꝰ eſtinnata. Cognitio vero ī ꝑticulari vicꝫ vbi ſitbeatitudo ponda. habet̉ a noper habitū fidaliqͦ mō. et alimō expectat̉ hbēda ꝑ dei forntatē gl̓ie. Nuem̄ cogͦſcimꝰ qͣſſpeculando. ⁊remotis. ⁊ ſenplene. tūc autēcognoſcemꝰ experiendo ꝑfecteLicet aūt nunnō cognoſcamꝰꝑfecte. cognoſcimus tn̄ certitudinaliter certitudine fidei ꝙ beatitudo eſt magnū ⁊ veꝝ bonū. De voluntate noſtra vtrū ſit recta vel praua nos neſcimꝰ niſiꝑ ꝯiecturā. ⁊ iō ſicut certū eſt rō veniēdi in cognitioneꝫdubij. ſic cognitio beatitudinis facit venire in cognitionem bonitatis volūtatis. dū qͥs videt ſuā voluntatead beatitudinē tendere. Qd̓ gͦ obijcit̉ ꝙ beatitudo nol̓ignota eſt iā patet rn̄ſio. Ueꝝ eſt em̄ ꝙ nō eſt nob̓ notaꝑ exꝑientiā. eſt tn̄ nobis nota ꝑ fidē. Ad illud qd̓ obijcitur ꝙ rectitudo volūtatis ē nobis pn̄s. dd̓m ꝙ ſicut inpͥmo libro on̄ſum fuit. licet charitas ⁊ gr̄a ſint nobis p̄ſentia. ſunt tn̄ nob̓ ignota inqͣꝫtum gratuita. qꝛ de eisnulla pōt haberi exꝑientia. vn̄ ⁊ ſi certiſſimꝰ ſim de affictione mea ẜm ꝙ eſt affectio. valde tn̄ dubiꝰ ſum de affectione mea vtrū ſit ordinata vl̓ gratuita. ⁊ ita acqͥro mihi ꝓbabilitatē. ꝑ aliqͣ ſigna. b Finis p̄cepti ē charitas de corde puro. ⁊ ꝯſciētia ⁊c̄. Contra hͦ verbū apl̓obijcit̉. Qm̄ p̄cepta directius ſunt ordinata ad obediēdum qͣꝫ ad amādū. gͦ potiꝰ debuit dicere. obediētia ē finis p̄cepti qͣꝫ charitas. Item cū finis quē aſſeqͥmur exobſeruātia mādatoꝝ eſt ip̄a vita eterna. potius deberdicere. finis p̄cepti eſt vita eterna qͣꝫ charitas. Iuxta hͦqueritur de numero ⁊ differētia illaꝝ ꝯditionū appoſi
tarū .ſ. de corde puro ⁊c̄. Rū em̄ charitas nō ſit de fidenec de ꝯſciētia. ſed potiꝰ de affectiōe. nō videt̉ recte notificari ꝑ illas ꝯditōes. ℟º. dd̓ ꝙ ẜm ꝙ doctores exponunt. apl̓us hic diffinit charitatē. ſꝫ qͥdam ſic exponūtⁱvt ille determinationes. de corde puro ⁊c̄. ſint determinationes ex ꝑteſubiecti. ⁊ hoc ꝙdicit̉ finis p̄cepti. ſit ip̄a notificatō. vt ſit ſenſus. charitas ꝓcedens de cordepuro ⁊c̄. ē finisprecepti. Aliomō exponit̉ vthͦ totū ſit notificatio. finis p̄cepti de corde puro ⁊c̄. Hic modus dicendi videtur cōgruentior. Et ẜm hūcmodum dicēdinotandū ꝙ charitas hic diffini)tur per actū ſuūActus aūt charitatꝭ qui ē amare dupliciter habet notificari. ⁊ꝑ comꝑationeꝫad illud a quo ꝓcedit tanqꝫ a pͥncipio efficiente.⁊ per comparationem ad illudquod ad ipſamcharitatem termīatur ſicut adquietantem. etideo in illa eiusnotificatōe tangitur duplex operatio. vicꝫ ad cor puꝝ. ⁊ ad ip̄m preceptum. Et quia puritas cordis a qua immediate procedit actus dilectionis preſupponit fiduciam fidei. ⁊ certitudinem ſpei. tanqͣꝫ diſpoſitiones preambulas. ideovt manifeſtaret apl̓us ꝙ actus charitatis preſupponitactus aliarum virtutū theologicarum tanqꝫ diſponentes ad ip̄m. iſta tria dicit. De corde puro. in quo tāgitcharitatis ſanctitatē. Cōſcientia bona. in qͦ tangit ſpefiduciā. Et fide nō ficta. in qͦ tangit fidei ꝯſtantiā. Et īhis duobꝰ apl̓us charitatē ꝑfectiſſime commendat. inhoc ꝙ oſtendit ꝙ in actu charitatis conſiſtit complemētum omnis virtutis. ⁊ finis omnis bone operationisque intelligit̉ in nomine precepti. Unde intellectus p̄dicte diffinitōis eſt iſte. Charitas eſt finis precepti ⁊c̄.id eſt charitas eſt illud in quo conſiſtit omnis mandati adimpletio. ⁊ oīm virtutū ꝑfectio. ⁊ hinc eſt ꝙ ſcpͥtura adeo nobis commendat charitatē. ⁊ maxime ſcriptura noui teſtamenti. ⁊ apoſtolus eam laudat elegantiſſime. Quod ergo obijcitur de obedientia ⁊ vita eternaꝙ debeant dici finis precepti. dicendū ꝙ obediētia ordinata eſt ad charitatem habendam. ⁊ vit a eterna noneſt aliud qͣꝫ charitas ꝯſummata.
2
DI.XXXVIII.
I
psͣ. cxviij.
Ro. x.
j. Thi. j.